Eftir tólfstunda veru á flugvellinum á frankfurt í gær og 3 klst bið eftir upplýsingum um hótel og farangur frá Icelandair þá tilkynntu þeir að vegna þess að fluginu var aflýst vegna náttúruafla þá myndu þeir ekki greiða hótel. Þeir vissu það auðvitað fyrr um daginn svo Icelandair var ekki að skora mörg stig hjá hópnum sem var búinn að bíða og er ekki efst á vinsældarlistanum hjá mér þessa stundina. Auk þess var farangurinn okkar farinn til íslands skv. piltinum sem afgreiddi okkur á flugvellinum. Við eigum flug heim í dag á sama tíma og í gær, eitthvað um hálf tvö svo vonandi komumst við heim seinnipartinn. Mikael grey var alveg kominn með upp í kok á þessu ástandi í gær og stóð hreinlega á öskrinu á köflum enda enn með niðurgang og magakrampa eftir síðustu árás Indverskra örvera. Það er ekki lítið lagt á lítinn gutta sem verður heldur betur glaður að koma heim í ömmur og afa og litla frændur.
Það sem toppaði daginn var að í fyrsta seinnipartskrampanum sem kom í launchinu var okkur hent út, sennilega eðlilega því þarna skal vera ró og friður. Ekki org og öskur. En þetta toppaði alveg saginn hjá okkur!
laugardagur, 15. desember 2007
föstudagur, 14. desember 2007
Enn a heimleið
Jæja.
Við erum enn á heimleið og það er rúmlega sólarhringur liðinn frá því að Surya vakti okkur upp þar sem við höfðum sofið yfir okkur. Guð sé lof fyrir Surya.
Það er víst stormur á Íslandi sem stendur í vegi fyrir öllu flugi til og frá landinu. Við bíðum núna í ágætis 'lounchi' á flugvellinum í Frankfurt og bíðum frekari frétta. Eg er eins og belja sem er hleypt út fyrst að vori á netinu hérna. Ég elska vestrænan nethraða.
Við erum enn á heimleið og það er rúmlega sólarhringur liðinn frá því að Surya vakti okkur upp þar sem við höfðum sofið yfir okkur. Guð sé lof fyrir Surya.
Það er víst stormur á Íslandi sem stendur í vegi fyrir öllu flugi til og frá landinu. Við bíðum núna í ágætis 'lounchi' á flugvellinum í Frankfurt og bíðum frekari frétta. Eg er eins og belja sem er hleypt út fyrst að vori á netinu hérna. Ég elska vestrænan nethraða.
fimmtudagur, 13. desember 2007
Á heimleið
Jæja þá erum við búin að pakka og á leið heim í kærkomið jólafrí, bílstjórinn lagður af stað með farangurinn og við á leið í næstu flugvél í nótt. Gott verður að komast í vont veður og safaríka steik.
þriðjudagur, 11. desember 2007
mánudagur, 10. desember 2007
Royal Mess and Chineese Fast Food
Andstæður er sennilega það orð sem lýsir Indlandi hvað best. (já og rusl, skítur... ;)
Við búum enn á íbúðarhóteli nálægt Hi-Tech City. Vinnan mín er í Begumpet sem er eitt þéttbýlasta svæðið í borginni svo það er oft umferðarhnútur á leiðinni í gegnum það svæði á leiðinni heim. Annar umferðarhnútur tekur við þegar við nálgumst Hi-Tech sem er hverfi fullt af 10-20 hæða nýtísku skrifstofubyggingum sem hýsa fyrirtæki á borð við Microsoft, Nokia, Google og Satyem sem er 50.000 manna Indverskt hugbúnaðarfyrirtæki. Til þess að losna við Hi-Tech hnútinn tekur Surya oft hjáleið sem er innan 5 km radius frá Hi-Tech og liggur um malarvegi, fátækrahverfi og mjög local hverfi með 12 fm húsum. Rusl út um allt. Ef það er smá auður blettur, þó svo hann sé alveg ofan í aðalgötu þá er hann nýttur undir skýli fátæklinganna sem eru gerð úr rusli. Þar sitja þau og snæða kvöldmat ofan í allri menguninni og börnin leika sér í vegakantinum.
Royal Mess and Chineese Fast Food er skilti yfir einum Indverska skyndibitalúgustaðnum á leiðinni heim úr vinnunni. Þetta fær mig alltaf til að brosa. Þessi titill er mjög indverskur og fullur af andstæðum, sérlega í ljósi þess að útlitið á sjoppunni er ekkert sérlega 'royal'.
Það er líka algengt að sjá skítugar lúgusjoppur með stórkostleg skilti eins og 'Ultra Hi-Technology televisions', 'Super specialists dentists', 'Multispecialists technology store' og þar frameftir götunum. Það er hin mesta skemmtun að lesa á skiltin, Indverjar eru örugglega heimsmeistarar í skiltum. Í fyrradag keyrði ég fram hjá einni sjoppu að selja jólaskraut, fyrir framan sjoppuna var gamall maður með bananavagn á moldarveginum. Það er eitthvað svo skondið við þetta.
Við búum enn á íbúðarhóteli nálægt Hi-Tech City. Vinnan mín er í Begumpet sem er eitt þéttbýlasta svæðið í borginni svo það er oft umferðarhnútur á leiðinni í gegnum það svæði á leiðinni heim. Annar umferðarhnútur tekur við þegar við nálgumst Hi-Tech sem er hverfi fullt af 10-20 hæða nýtísku skrifstofubyggingum sem hýsa fyrirtæki á borð við Microsoft, Nokia, Google og Satyem sem er 50.000 manna Indverskt hugbúnaðarfyrirtæki. Til þess að losna við Hi-Tech hnútinn tekur Surya oft hjáleið sem er innan 5 km radius frá Hi-Tech og liggur um malarvegi, fátækrahverfi og mjög local hverfi með 12 fm húsum. Rusl út um allt. Ef það er smá auður blettur, þó svo hann sé alveg ofan í aðalgötu þá er hann nýttur undir skýli fátæklinganna sem eru gerð úr rusli. Þar sitja þau og snæða kvöldmat ofan í allri menguninni og börnin leika sér í vegakantinum.
Royal Mess and Chineese Fast Food er skilti yfir einum Indverska skyndibitalúgustaðnum á leiðinni heim úr vinnunni. Þetta fær mig alltaf til að brosa. Þessi titill er mjög indverskur og fullur af andstæðum, sérlega í ljósi þess að útlitið á sjoppunni er ekkert sérlega 'royal'.
Það er líka algengt að sjá skítugar lúgusjoppur með stórkostleg skilti eins og 'Ultra Hi-Technology televisions', 'Super specialists dentists', 'Multispecialists technology store' og þar frameftir götunum. Það er hin mesta skemmtun að lesa á skiltin, Indverjar eru örugglega heimsmeistarar í skiltum. Í fyrradag keyrði ég fram hjá einni sjoppu að selja jólaskraut, fyrir framan sjoppuna var gamall maður með bananavagn á moldarveginum. Það er eitthvað svo skondið við þetta.
sunnudagur, 9. desember 2007
Hvitt pakk
Við ákváðum að eiga góðan fjölskyldudag í dag og fara í dýragarðinn. Húsdýragarðurinn er eitt af því skemmtilegra sem Mikael gerir heima svo þetta var gott ráð. Í stuttu máli má segja að ég hafi aldrei samsvarað mér eins vel með öpunum og í dag því við vöktum jafnvel meiri athygli en þeir. Ég veit ekki hversu margar myndir voru teknar af okkur með hinum og þessum fjölskyldum sem allar vildu fá mynd af sér með hvíta pakkinu. Þetta er nokkuð skrítið hegðun, myndir þú stoppa svartan mann á laugarveginum og fá að taka mynd af þér með honum? Ég myndi halda kúlinu og láta eins og hann væri eins og allir hinir. Héðan í frá ef þið hittið einhvern frægan í Reykjavík, í guðana bænum leyfið þeim að vera í friði svona til að fá að falla inn, ég hef mikla samúð með frægu fólki eftir þennan dag!
Ofan á allt saman þá ákvað hann Surya að taka konuna sína með (bílstjórinn) sem var að sjálfsögðu hið besta mál, maðurinn vinnur alla daga vikunnar og sér ekki börnin sín nema annað slagði. Nema að hann var svo spenntur yfir þessu öllu að hann var stanslaust.. 'you see.. elefants?, 'you see lions there!' að draga okkur sem sagt fram og til baka og við vorum að vera nett geðveik. Maðurinn bara spenntur auðvitað og að gera sitt besta en okkur langaði bara að fá að rölta um með mikael í friði!
Eftir þetta allt saman þá ákváðum við að splæasa á okkur mat á eina 7* hótelinu í bænum, já 5* Taj Krishna dugði ekki einu sinni í þetta skiptið;) Það var svakalega næs, þar er hægt að fá sunnudagsbuffei á 1600 kall íslenskar sem er nokkuð gott. þarna ser sundlaug og hoppukastalar og nóg pláss fyrir Mikael að hlaupa. Og það sem mikilvægast er.. fullt af hvítu pakki og indversku pakki sem er vant hvítu pakki svo okkur leið eins og heima hjá okkur! Það má alveg eyða helgunum þarna.
Eftir þennan dag þá sjáum við enn betur hvað það er mikilvægt að fá okkur hús í lokuðu hverfi eins og Whisper Valley, þar sem maður getur gengið um göturnar og farið á leikvöllinn án þess að það sé potað í mann (amk. ekki mikið). Í Whisper Valley er mestmegnis útlendingar en líka Indverjar svo það er fínt, og mikið af barnafjölskyldum. Ef við fáum húsið þar þá vill Surya endilega flytja í þjónustuhúsið með konuni sinni og hún fái þá vinnu við að þrífa skítinn undan okkur hvíta pakkinu. Það er smá hús aftan við húsið, um 12 fm fyrir þjónustufólk. Þetta er mjög algengt hérna. Ég verð nú að viðurkenna að mér finnst hálf óþægilegt í fyrsta lagi að hafa einhvern búandi í svona kompu og í öðru lagi búandi á lóðinni hjá mér. Surya sýndi mér íbúðina sína í dag (vildi endilega sýna mér að núverandi íbúð er ekkert stærri en þjónustuhúsið) og þetta er um 9-12 fm, ekkert rúm, bara hillur og hellur til að elda í einu horninu. Ég geri ráð fyrir því að þau leggi teppi á gólfið eða eitthvað á nóttunni til að sofa. Börnin þeirra búa svo í þorpinu hans hjá mömmu hans og pabba. Þetta er mjög algengt hér að fólk í þessarri stétt búi við þessi skilyrði en ég veit ekki hvort ég vilji hafa einhvern búandi hjá mér við þessi skilyrði. Hins vegar þá væri þetta búbót fyrir hann því þá þarf hann ekki að borga leigu og konan fær vinnu. Spurning... :(
Jæja, ég ætla að hætta þessum vælupóst! Nokkrir dagar í ísland! Kjöt... fjölskylda og vinir og allt meðfylgjandi! Við sáum smá jólastemmningu á Novotel (hótelinu) í dag, annars fer ekki mikið fyrir þeim!
Gleðilega vinnuviku öllsömul
Ella
Ofan á allt saman þá ákvað hann Surya að taka konuna sína með (bílstjórinn) sem var að sjálfsögðu hið besta mál, maðurinn vinnur alla daga vikunnar og sér ekki börnin sín nema annað slagði. Nema að hann var svo spenntur yfir þessu öllu að hann var stanslaust.. 'you see.. elefants?, 'you see lions there!' að draga okkur sem sagt fram og til baka og við vorum að vera nett geðveik. Maðurinn bara spenntur auðvitað og að gera sitt besta en okkur langaði bara að fá að rölta um með mikael í friði!
Eftir þetta allt saman þá ákváðum við að splæasa á okkur mat á eina 7* hótelinu í bænum, já 5* Taj Krishna dugði ekki einu sinni í þetta skiptið;) Það var svakalega næs, þar er hægt að fá sunnudagsbuffei á 1600 kall íslenskar sem er nokkuð gott. þarna ser sundlaug og hoppukastalar og nóg pláss fyrir Mikael að hlaupa. Og það sem mikilvægast er.. fullt af hvítu pakki og indversku pakki sem er vant hvítu pakki svo okkur leið eins og heima hjá okkur! Það má alveg eyða helgunum þarna.
Eftir þennan dag þá sjáum við enn betur hvað það er mikilvægt að fá okkur hús í lokuðu hverfi eins og Whisper Valley, þar sem maður getur gengið um göturnar og farið á leikvöllinn án þess að það sé potað í mann (amk. ekki mikið). Í Whisper Valley er mestmegnis útlendingar en líka Indverjar svo það er fínt, og mikið af barnafjölskyldum. Ef við fáum húsið þar þá vill Surya endilega flytja í þjónustuhúsið með konuni sinni og hún fái þá vinnu við að þrífa skítinn undan okkur hvíta pakkinu. Það er smá hús aftan við húsið, um 12 fm fyrir þjónustufólk. Þetta er mjög algengt hérna. Ég verð nú að viðurkenna að mér finnst hálf óþægilegt í fyrsta lagi að hafa einhvern búandi í svona kompu og í öðru lagi búandi á lóðinni hjá mér. Surya sýndi mér íbúðina sína í dag (vildi endilega sýna mér að núverandi íbúð er ekkert stærri en þjónustuhúsið) og þetta er um 9-12 fm, ekkert rúm, bara hillur og hellur til að elda í einu horninu. Ég geri ráð fyrir því að þau leggi teppi á gólfið eða eitthvað á nóttunni til að sofa. Börnin þeirra búa svo í þorpinu hans hjá mömmu hans og pabba. Þetta er mjög algengt hér að fólk í þessarri stétt búi við þessi skilyrði en ég veit ekki hvort ég vilji hafa einhvern búandi hjá mér við þessi skilyrði. Hins vegar þá væri þetta búbót fyrir hann því þá þarf hann ekki að borga leigu og konan fær vinnu. Spurning... :(
Jæja, ég ætla að hætta þessum vælupóst! Nokkrir dagar í ísland! Kjöt... fjölskylda og vinir og allt meðfylgjandi! Við sáum smá jólastemmningu á Novotel (hótelinu) í dag, annars fer ekki mikið fyrir þeim!
Gleðilega vinnuviku öllsömul
Ella
laugardagur, 8. desember 2007
Rafmagnað koffín og atvinnutækifæri
Jæja Mikael Tumi er óðum að ná fyrri kröftum. Það er eins og Mikael hafi áttað sig á ástandinu litið í spegil og ákveðið að taka til sinna ráða. Mikael étur nefnilega stanslaust á meðan hann er vakandi, maður hefur varla undan að moka mat ofan í hann og skófla skít....sem er jákvætt
Við fegðarnir kíktum á kaffihús um daginn til að losna aðeins við riceandcurry stemninguna um stundarsakir, svala koffínþörfinni í vestrænu umhverfi og gleyma stað og stund...réttara sagt indversku áreiti. Barista þjónar þeim tilgangi nokkuð vel. Við fegar voru heppnir, pabbinn fékk sitt koffín rétt áður en rafmagnið fór af borginni. Get nú ekki sagt að ég sé rafmagnsheppinn, nokkrum sinnum lent í því að fá ekkert rafmagn né kaffi. Niðurstaðan er EKKI vanmeta rafmagn. Mitt í öllu rafmagnsleysinu á Barista spjallaði ég við tvo Indverja sem voru í hálfgerðu sjokki. Ekki var það vegna rafmagnsleysis heldur menningarsjokk í eigin landi, þeir voru nýfluttir heim til Indlands eftir áratugaveru í Bandaríkjunum. Kvörtuðu undan mengun, hita og geðveikri umferð. Ég sannfærði þá um að þetta væri tímabundið væl í þeim, brátt kæmi rafmagnið á og þá væri lítill munur á þessu lífi. Þeir voru ekki sannfærðir enda þjakaðir af koffínleysi. Skemmtilegt að hitta Indverja sem eiga erfitt með að venjast eigin menningu og landi. Koffínleysi getur fyllt mann vonleysi, rafmagnsleysi hjálpar ekki.
Í landi þar sem einn milljarður býr er erfitt að gera sér í hugarlund hvernig Indverjar fara að því að finna þessum mannfjölda einhverja atvinnu. Eftir að hafa rannsakað málið óvísindalega í nokkrar vikur er niðurstaðan einföld. Indverska aðferðarfræðin er einfaldlega að ráða fólk í óþörf störf t.d. öryggisverði á hverju strái og í hverjum hraðbanka sem dæmi. Einnig að hafa 10 í vinnu sem tveir geta leyst auðveldlega. Lítum á nokkur dæmi:
Kíktum í skartgripabúð í dag, tveir starfsmenn sýndu okkur innganginn að búðinni, aðrir tveir sáu um að opna hurðina. Inn í búðinni voru hvorki fleiri né færri en 36 starfsmenn, lygilegt hreinlega. Samtals: 40 starfsmenn og það voru bara þeir sem ég sá, kannski voru fleiri bakvið, inn á lager, í mat og ef til vill einhverjir veikir eða í fríi.
Annað athyglisvert dæmi: fórum í barnabúð um daginn, frekar lítil búð en inn í búðinni var ekki þverfótað fyrir starfsfólki og við einu kúnnarnir. En í þetta skiptið taldi ég ekki nema 20 starfsmenn, sem betur fer fyrir starfsfólkið gat Mikael haldið helmingnum uppteknum með skemmtiatriðum á meðan hinn helmingurinn af staffinu starði á okkur. Af þessum 20 starfsmönnum voru tveir að afgreiða okkur, einn hélt á körfunni og hinn setti í körfuna. Magnað...þess virði að sjá.
Fyrir nokkru síðan báðum við hótelið um að redda nokkrum hlutum fyrir okkur út úr búð, það kom ekki einn þjónn til þess að bjarga málinu, allt í allt voru þetta níu hausar að taka niður eina stutta pöntun. Óborganlegt og atvinnuskapandi.
Konni
Við fegðarnir kíktum á kaffihús um daginn til að losna aðeins við riceandcurry stemninguna um stundarsakir, svala koffínþörfinni í vestrænu umhverfi og gleyma stað og stund...réttara sagt indversku áreiti. Barista þjónar þeim tilgangi nokkuð vel. Við fegar voru heppnir, pabbinn fékk sitt koffín rétt áður en rafmagnið fór af borginni. Get nú ekki sagt að ég sé rafmagnsheppinn, nokkrum sinnum lent í því að fá ekkert rafmagn né kaffi. Niðurstaðan er EKKI vanmeta rafmagn. Mitt í öllu rafmagnsleysinu á Barista spjallaði ég við tvo Indverja sem voru í hálfgerðu sjokki. Ekki var það vegna rafmagnsleysis heldur menningarsjokk í eigin landi, þeir voru nýfluttir heim til Indlands eftir áratugaveru í Bandaríkjunum. Kvörtuðu undan mengun, hita og geðveikri umferð. Ég sannfærði þá um að þetta væri tímabundið væl í þeim, brátt kæmi rafmagnið á og þá væri lítill munur á þessu lífi. Þeir voru ekki sannfærðir enda þjakaðir af koffínleysi. Skemmtilegt að hitta Indverja sem eiga erfitt með að venjast eigin menningu og landi. Koffínleysi getur fyllt mann vonleysi, rafmagnsleysi hjálpar ekki.
Í landi þar sem einn milljarður býr er erfitt að gera sér í hugarlund hvernig Indverjar fara að því að finna þessum mannfjölda einhverja atvinnu. Eftir að hafa rannsakað málið óvísindalega í nokkrar vikur er niðurstaðan einföld. Indverska aðferðarfræðin er einfaldlega að ráða fólk í óþörf störf t.d. öryggisverði á hverju strái og í hverjum hraðbanka sem dæmi. Einnig að hafa 10 í vinnu sem tveir geta leyst auðveldlega. Lítum á nokkur dæmi:
Kíktum í skartgripabúð í dag, tveir starfsmenn sýndu okkur innganginn að búðinni, aðrir tveir sáu um að opna hurðina. Inn í búðinni voru hvorki fleiri né færri en 36 starfsmenn, lygilegt hreinlega. Samtals: 40 starfsmenn og það voru bara þeir sem ég sá, kannski voru fleiri bakvið, inn á lager, í mat og ef til vill einhverjir veikir eða í fríi.
Annað athyglisvert dæmi: fórum í barnabúð um daginn, frekar lítil búð en inn í búðinni var ekki þverfótað fyrir starfsfólki og við einu kúnnarnir. En í þetta skiptið taldi ég ekki nema 20 starfsmenn, sem betur fer fyrir starfsfólkið gat Mikael haldið helmingnum uppteknum með skemmtiatriðum á meðan hinn helmingurinn af staffinu starði á okkur. Af þessum 20 starfsmönnum voru tveir að afgreiða okkur, einn hélt á körfunni og hinn setti í körfuna. Magnað...þess virði að sjá.
Fyrir nokkru síðan báðum við hótelið um að redda nokkrum hlutum fyrir okkur út úr búð, það kom ekki einn þjónn til þess að bjarga málinu, allt í allt voru þetta níu hausar að taka niður eina stutta pöntun. Óborganlegt og atvinnuskapandi.
Konni
miðvikudagur, 5. desember 2007
Indverskt spítalalíf
ÚFF...síðustu dagar hafa verið ansi erfiðir! Ella og Mikael Tumi hafa þjáðst af veikindum sem enduðu með því að Mikael Tumi var lagður inn á spítala með næringu í æð. Greyið fékk svæsinn indverskan vírus úr umhverfinu sem leiddi ti upp- og niðurgangs af verstu sort í sex daga, í kjölfarið þornar líkaminn upp. En eftir þrjá daga á spítala með næringu í æð erum við komin heim og Mikael farinn að sýna nokkur batamerki, tekur næstu viku að ná fullum styrk. Spítalinn var hreinn og fínn enda einkarekinn og með skilti sem bannar þjórfé. Læknarnir tala líka ensku sem betur fer, hjúkkurnar voru ekki eins sleipar í enskunni, frekar ótraustvekjandi að fá takmarkaðar upplýsingar vegna tungumálaerfiðleika. Allt reddaðist þetta að lokum með indverskri og íslenskri samvinnu.
Konni
Konni
Gerast áskrifandi að:
Ummæli (Atom)