Samningaviðræður

Samningaviðræður hér í Indlandinu geta tekið góðan tíma. Reyndar þá virðist þetta vera þjóðarsport sem er bannað útlendingum. Hann Subbu úr HR deildinni hjá Sonata (fyrirtækið sem ég er að vinna hjá) hefur verið mér innan handar með síma, bíla og húsnæðistmál. Við Konni fundum okkur hús á fimmtudaginn í svona vernduðu umhverfi í Whisper Valley, leigusalinn var með ákveðið verð í huga og við reyndum nokkuð að prútta við hann án nokkurs árangur með verðið en hinsvegar náðum við að fá hann til að koma með alls kyns tæki og húsgögn inn án þess að hækka verðið. Ég ákvað að hitta hann aftur en með liðsstyrk, mætti á svæðið með Subbu við hægri hönd og Sudhakar sem vinnur með mér við vinstri. Og þá hófst leikurinn...

Þeir byrja á að kíkja á húsið, ygla svolítið brúnum, láta líta svo á að þetta sé jú alveg sæmilegt en ekkert alveg frábært. Svo spyrja þeir um stærð, fá svar og jú setja upp hálfgerðann óánægjusvip, spyrja svo um verð og þykjast ógurlega hissa (ég var búin að segja þeim það) og hálf hneikslaðir. Sem sagt mikil líkamstjáning í gangi. Eftir að fá útlistað hvað leigusalinn ætlar að koma með af húsgögnum og rafmangstólum setur Subbu upp heljarinnar reikningsdæmi fyrir leigusalana (þeir voru tveir) og les þeim pistilinn um að þeir geti nú alveg lækkað verðið en samt grætt. Leigusalarnir standa á sínu, eigandinn sagði eitt verð og neitar að lækka sig. Eigandinn hringir, leigusalinn fer afsíðis en kemur alvörugefinn til baka - eigandinn segir að sama verðið standi. Það slær þögn á hópinn, Subbu starir á leigusalann, leigusalinn starir niður, Sudhakar starir út um gluggann og ég velti því fyrir mér hvort ég eigi að skarast í leikinn, slá á léttar nótur, reyna að gera eitthvað gagn, en skynsemin hefur yfirhöndina og ég ákveð að vera fluga á vegg og horfa á því það er í raun nokkuð áhugavert að vera vitni að þessu. Eftir um 5 mínútna þögn þá byrja þeir aftur, spjalla um verð, staðsetningu og Subbu sannfærir leigusalann um að reikningsdæmið sem hann notar sé ekki rétt. Á endanum er ég dregin afsíðis og þeir útskýra fyrir mér hvað gengur á, við ákveðum tilboð sem við gefum þeim og förum fljótlega af vetvangi. Leigusalinn ætlar að bera það undir eigandann og tala við okkur.

Af því sem ég hef séð Subbu semja við bílaleigur, símafyrirtæki og leigusala má læra eftirfarandi:
1. Aldrei gefa í skyn að þér lítist vel á eitthvað
2. Þekkja vel viðfangsefnið, hvað þetta kostar annarsstaðar
3. Spyrja margra spurninga
4. Tala lengi, ekkert vera að flýta sér
5. Aldrei samþykkja í fyrsta samtali, gera tilboð og tala við hann daginn eftir

Svona líður tíminn í Indlandinu, hvað haldið þið að margir Indverjar á hverjum tímapunkti eyði tímanum í samningaviðræður? Af því sem ég hef komið að þá virðist þetta vera viðskiptamátinn og reglan er að gefa sér góðan tíma (og þá erum við að tala um nokkra klukkutíma).

Svona til að ljúka sögunni þá samþykkti eigandinn tilboðið okkar og við vonandi flytjum inn í næstu viku. Það þarf bara að mála og þrífa og skella inn húsgögnum svo við getum flutt inn.