fimmtudagur, 17. júlí 2008
föstudagur, 11. júlí 2008
Skrásett
Já, við erum búin að láta skrásetja okkur. Komin með dvalarleyfi að mér skilst. Ég verð þó að viðurkenna að ég nennti ekki einu sinni að lesa stimpluðu pappírana sem við fengum eftir 6 klst dvöl á lögreglustöðinni í dag.
Við komum loksins um að verða ellefu, vopðum öllum nauðsynlegum gögnum. Uppúr tólf komumst við að til að sýna þeim skjölin, en neibb, myndirnar voru ekki heftaðar við. Mohan stökk og reddaði því, en neibb, það vantaði afrit af mínu vegabréfi í umsókn strákanna (ekki að það stóð neinstaðar að það þyrfti), og Mohan stökk og reddaði því. Og loksins skrifaði einhver nafnið sitt á umsóknina eftir smá múður.
við fórum að næsta borði til að láta annan mann kvitta. Hann vildi fá að tala við eigandann af húsinu okkar. Þrátt fyrir leigusamning, rafmagnsreikning, símreikning og staðfestingu frá Sonata að ég ætti heima þarna í þessu húsi. Við sluppum við það að setja númerið 'hans' á leigusamninginn. Sem var auðvitað ekkert númerið hans, við erum ekkert með númerið hans. En símanúmerið 'hans' átti að vera á samningnum. Maðurinn endaði á því að kvitta á mörgum stöðum og stimpla mismunandi stiplum á marga staði.
Ég sá fram á að komast út fljótlega.
Þá hófst biðin eftir niðurstöðuum. Við biðum í næstum 3 klst eftir því að eitthvað gerðist i þeim málum og vorum hreinlega að missa vitið. Loftið á biðstofunni var kæfandi, allt var skítugt og einu upplýsingarnar sem við fengum var að þetta myndi gerast eftir 10 mín. Sem voru ansi lengi að líða. Mín fór að missa þolinmæðina þegar ég fór fram og komst að því að 'þeir' væru i matarhléi. Grey mennirnir verða að borða auðvitað, en ég þurfti ekkert að vita af því.
Loksins kom maður inn í biðstofuna, kallaði 'icelandic residents' og ég hélt að málið færi leyst. Neibb, við fengum vegabréfin okkar og áttum að bíða lengur.
Loks voru allir kallaðir upp, við nafnakallið áttum við að fara í röð upp við skítugan vegginn. Eins og glæpamenn. Nú héldum við inn til lögreglustjóra. Sem fór aftur yfir pappírana, fletti fram og til baka. Spurði spurninga en kvittaði loks á umsóknirnar.
Þá hófst önnur bið.
Verið var að undirbúa fleiri skjöl.
Loks vorum við kölluð upp, aftur að öðrum manninum. Sem fletti blöðunum, færði til blöð, kvittaði og svo kvittuðum við. Og við máttum fara.
Út fórum við, tveimur blaðsneplum ríkari á mann. Við munum gæta þessarra snepla gríðarlega vel á næstunni, ef ekki bara ég læt sauma þá innan á fötin mín til vara.
Eftir stendur minningin um skít, hlandlykt, skít, fullt af fólki og hrikalega hrokafulla starfsmenn lögreglunnar. Andrúmsloftið þarna var ótrúlegt, starfsmennirnir voru kóngar í ríki sínu og umsækjendur réttlausir aumingjar frá útlöndum. Ef þeir voguðu sér út úr 'biðsalnum' þá var þeim sópað inn aftur eins og rollum. Við fengum undanþágu eftir að Konni sagði þeim að það kæmi ekki til greina því Mikael fann blett til að leika sér á. Þeir svo ekki mikið sem litu við tilburðum Mikaels til að segja hæ eða bæ, krakkar voru svo mikið fyrir þarna, en þurftu samt greyjin að vera á staðnum.
Nú ertu örugglega a hugsa, "Ella, þú ert á Indlandi", og það er alveg satt hjá þér. Það má búast við öllu, og þetta kemur ekki mikið á óvart svosem. En þetta er ögn íktara en ég átti von á. Í nokkra klukkutíma í dag fórum við að hugsa um hvernig það væri að vera flóttamaður, óvelkominn, fyrir, fastur, skítugur,... úff mig hrillir við tilhugsunina.
Það var ekkert smá gott að koma heim í Whisper Valley í dag:)
En þetta hafðist!!! jei og við erum á leið í fríið á morgun. og úff ætli ég fari ekki bara að sofa.
Við komum loksins um að verða ellefu, vopðum öllum nauðsynlegum gögnum. Uppúr tólf komumst við að til að sýna þeim skjölin, en neibb, myndirnar voru ekki heftaðar við. Mohan stökk og reddaði því, en neibb, það vantaði afrit af mínu vegabréfi í umsókn strákanna (ekki að það stóð neinstaðar að það þyrfti), og Mohan stökk og reddaði því. Og loksins skrifaði einhver nafnið sitt á umsóknina eftir smá múður.
við fórum að næsta borði til að láta annan mann kvitta. Hann vildi fá að tala við eigandann af húsinu okkar. Þrátt fyrir leigusamning, rafmagnsreikning, símreikning og staðfestingu frá Sonata að ég ætti heima þarna í þessu húsi. Við sluppum við það að setja númerið 'hans' á leigusamninginn. Sem var auðvitað ekkert númerið hans, við erum ekkert með númerið hans. En símanúmerið 'hans' átti að vera á samningnum. Maðurinn endaði á því að kvitta á mörgum stöðum og stimpla mismunandi stiplum á marga staði.
Ég sá fram á að komast út fljótlega.
Þá hófst biðin eftir niðurstöðuum. Við biðum í næstum 3 klst eftir því að eitthvað gerðist i þeim málum og vorum hreinlega að missa vitið. Loftið á biðstofunni var kæfandi, allt var skítugt og einu upplýsingarnar sem við fengum var að þetta myndi gerast eftir 10 mín. Sem voru ansi lengi að líða. Mín fór að missa þolinmæðina þegar ég fór fram og komst að því að 'þeir' væru i matarhléi. Grey mennirnir verða að borða auðvitað, en ég þurfti ekkert að vita af því.
Loksins kom maður inn í biðstofuna, kallaði 'icelandic residents' og ég hélt að málið færi leyst. Neibb, við fengum vegabréfin okkar og áttum að bíða lengur.
Loks voru allir kallaðir upp, við nafnakallið áttum við að fara í röð upp við skítugan vegginn. Eins og glæpamenn. Nú héldum við inn til lögreglustjóra. Sem fór aftur yfir pappírana, fletti fram og til baka. Spurði spurninga en kvittaði loks á umsóknirnar.
Þá hófst önnur bið.
Verið var að undirbúa fleiri skjöl.
Loks vorum við kölluð upp, aftur að öðrum manninum. Sem fletti blöðunum, færði til blöð, kvittaði og svo kvittuðum við. Og við máttum fara.
Út fórum við, tveimur blaðsneplum ríkari á mann. Við munum gæta þessarra snepla gríðarlega vel á næstunni, ef ekki bara ég læt sauma þá innan á fötin mín til vara.
Eftir stendur minningin um skít, hlandlykt, skít, fullt af fólki og hrikalega hrokafulla starfsmenn lögreglunnar. Andrúmsloftið þarna var ótrúlegt, starfsmennirnir voru kóngar í ríki sínu og umsækjendur réttlausir aumingjar frá útlöndum. Ef þeir voguðu sér út úr 'biðsalnum' þá var þeim sópað inn aftur eins og rollum. Við fengum undanþágu eftir að Konni sagði þeim að það kæmi ekki til greina því Mikael fann blett til að leika sér á. Þeir svo ekki mikið sem litu við tilburðum Mikaels til að segja hæ eða bæ, krakkar voru svo mikið fyrir þarna, en þurftu samt greyjin að vera á staðnum.
Nú ertu örugglega a hugsa, "Ella, þú ert á Indlandi", og það er alveg satt hjá þér. Það má búast við öllu, og þetta kemur ekki mikið á óvart svosem. En þetta er ögn íktara en ég átti von á. Í nokkra klukkutíma í dag fórum við að hugsa um hvernig það væri að vera flóttamaður, óvelkominn, fyrir, fastur, skítugur,... úff mig hrillir við tilhugsunina.
Það var ekkert smá gott að koma heim í Whisper Valley í dag:)
En þetta hafðist!!! jei og við erum á leið í fríið á morgun. og úff ætli ég fari ekki bara að sofa.
fimmtudagur, 10. júlí 2008
Að láta skrásetja sig
Við þurfum að skrá okkur inn í landið. Við áttum auðvitað að vera löngu búin að því en nú er þörf því við getum lent í vandræðum að komast inn aftur ef við gerum þetta ekki núna.
Við byrjuðum í gær. Fundum skráningarskrifstofuna loksins um hálf tvö en hún er staðsett í gömlu borginni sem er töluvert ólík þeirri Hyderabad sem við erum í dags daglega. Aðallega eldri, eins og að koma 100 ár aftur í tímann.
Við vorum vopnuð Mohan til að hjálpa okkur við að túlka, og skilja, og bjóða mútur ef þörf væri á. Mamöthu til að passa Mikael sem þarf víst að vera viðstaddur ef við fáum samþykki og Surya til að keyra. Skilaboðin voru þau að eyðublöð til skráningar eru afhent eftir þrjú. Milli þrjú og fimm.
Konni fór aftur milli þrjú og fimm til að sækja eyðublöðin sem lágu í stafla þá á borðinu í afgreiðslunni. Eitt afrit, hann átti að ljósrita hin 17 sjálfur.
Auðvitað þurfti alls kyns fylgiblöð, eftir vinnu í gær náði ég að kurla saman öllu sem ég vonaði að myndi duga. Blaðabunkinn innihélt amk. allt sem þurfti til að fá VISA á sínum tíma svo þetta hlaut að duga.
Við lögðum af stað klukkan átta í morgun. Komum að verða níu að skráningarskrifstofunni. Á móti skrifstofunni voru tvær ljósritunarskrifstofur sem sérhæfa sig í að aðstoða umsækjendur. Á götunni fyrir framan kom gamall múslimi sér fyrir við enn eldri ritvél. Han bíður uppá þjónustu við að vélrita umsóknir. Það var ekkert rafmagn í hverfinu og við áttum eftir að ljósrita eitt eyðublaðið, svo við fórum í næsta hverfi, og svo næsta hverfi og þá fundum við rafmagn.
Við Mikael komum okkur fyrir í biðstofunni á meðan Konni fór í banka að borga sekt (sem þarf að greiðast þegar maður skrásetur sig of seint) og Mohan fór að sækja 'hefti'. Ég ætla aldrei aftur að hlusta á væl yfir því að bíða í biðsölum á vestrænum flugvöllum sem eru jafnvel með legubekkjum, matarsjálfsölum, börum, veitingastöðum, sjónvarpi og ég ég veit ekki hvað.
Biðsalurinn
Biðsalurinn var lítið herbergi, fullt af stólum. Allan hringinn þar sem stólar voru við vegginn var dökkur hringlaga skítablettur eftir alla hausana sem hafa hallað sér upp að veggnum í langri bið eftir að lífið liði hjá. Skítugur vatnshani var í miðju herberginu, rimlar fyrir gluggum og gamalt lítið sjónvarp uppá vegg. Ég þurfti á klóið og vippaði mér í bakherbergið. Klósettið var allt klístrugt, skítugt, lyktandi og bara ógeðslegt í alla staði.
Það tók Konna 2 klst að fá að greiða sektina. 4 biðraðir og 2 stimpla á hverja umsókn og kvittun. En það tókst.
Mikael var ótrúlega sáttur við þetta allt saman. Þarna voru tvær litlar stelpur á svipuðum aldri sem hann vingaðist við og það nægði mínum. Mamman var öllu stressaðari enda allt svo ferlega skítugt þarna.
Það var áhugaverður hópur af fólki á biðstofunni. Ungur maður, hávaxinn í dæmigerðum múslimabúningi, skyrtu niður að hnjám og með hvítan koll kom að tali við mig. Spurði hvort ég væri frá Rússlandi. Hann var frá Afganistan. Ég stóð mig að fordómum... Afganistan, gæti hann verið hriðjuverkamaður?... skammaði mig svo í huganum og spjallaði nokkuð við hann. Hann er að læra hér stjórnmálafræði og hefur ferðast um víðan völl eða til 18 landa. Talaði rólega með ögn starandi augu en kurteis í alla staði.
Mohan sá um að fara yfir fylgiskjölin með srkásetjaranum og okkur vantaði víst ýmislegt. Rafmagnsreikning sem er þó ekki með nafninu okkar á né húsnúmeri. Þeir vilja bara rafmagnsreikning. Samninga fram og til baka upp og niður um allt milli himins og jarðar.
Ég vildi fá betri útskýringu á hvað vantaði uppá þrátt fyrir þrjú bréf frá Sonata og eitt frá Calidris og fékk að tala við yfirmanninn. Áður en röðin kom að mér öskraði hann nokkur vel valin orð yfir tvo afríkubúa við hliðina á mér. Þeir komu víst með leigusamning sem þeir höfðu gert við látna konu. Yfirmaðurinn hótaði að henda þeim beint í fangelsi. Nokkrum sinnum, og lét nokkrar svívirðingar fylgja.
Reynsla mín af Whisper Valley Owners Association fundinum kom sér vel. Ég talaði rólega, hægt en nógu hratt svo ég kæmist að. Brosti samt ekki því yfirmaðurinn hafði skammað afríkubúann fyrir það rétt áður. Passaði að láta hrokann í honum ekki æsa mig. Ég reyndi að útskýra að ég þyrfti góðar upplýsingar því ég væri að yfirgefa landið á laugardaginn en okkar manni var skítsama, það var sko hreint ekki hans vandamál. Sem það var svosem ekki.
Hann var svo yndislega Indverskur. Bréfið skrifað undir af Calidris um veru mína hér var sko enginn samningur, hann var bara nokkrar línur og það vantaði 'terms and conditions'. Ég þorði varla að segja honum að það væru engar 'terms and conditions'. Ég er bara íslendingur að vinna tímabundið verkefni fyrir íslenskt fyrirtæki á Indlandi. Það eru engar 'terms and conditions', mér var bara treyst fyrir verkinu og send í næstu vél út.
Klukkan er að verða níu og hér sit ég í básnum mínum að bíða eftir restinni af samningunum sem ég þarf frá Sonata. Í fyrramálið, klukkan níu eigum við stefnumót við skrásetjarann aftur, og þá vonandi með nægar upplýsingar.
Þreytt Elín Elísabet Torfadóttir talar úr básnum sínum
Við byrjuðum í gær. Fundum skráningarskrifstofuna loksins um hálf tvö en hún er staðsett í gömlu borginni sem er töluvert ólík þeirri Hyderabad sem við erum í dags daglega. Aðallega eldri, eins og að koma 100 ár aftur í tímann.
Við vorum vopnuð Mohan til að hjálpa okkur við að túlka, og skilja, og bjóða mútur ef þörf væri á. Mamöthu til að passa Mikael sem þarf víst að vera viðstaddur ef við fáum samþykki og Surya til að keyra. Skilaboðin voru þau að eyðublöð til skráningar eru afhent eftir þrjú. Milli þrjú og fimm.
Konni fór aftur milli þrjú og fimm til að sækja eyðublöðin sem lágu í stafla þá á borðinu í afgreiðslunni. Eitt afrit, hann átti að ljósrita hin 17 sjálfur.
Auðvitað þurfti alls kyns fylgiblöð, eftir vinnu í gær náði ég að kurla saman öllu sem ég vonaði að myndi duga. Blaðabunkinn innihélt amk. allt sem þurfti til að fá VISA á sínum tíma svo þetta hlaut að duga.
Við lögðum af stað klukkan átta í morgun. Komum að verða níu að skráningarskrifstofunni. Á móti skrifstofunni voru tvær ljósritunarskrifstofur sem sérhæfa sig í að aðstoða umsækjendur. Á götunni fyrir framan kom gamall múslimi sér fyrir við enn eldri ritvél. Han bíður uppá þjónustu við að vélrita umsóknir. Það var ekkert rafmagn í hverfinu og við áttum eftir að ljósrita eitt eyðublaðið, svo við fórum í næsta hverfi, og svo næsta hverfi og þá fundum við rafmagn.
Við Mikael komum okkur fyrir í biðstofunni á meðan Konni fór í banka að borga sekt (sem þarf að greiðast þegar maður skrásetur sig of seint) og Mohan fór að sækja 'hefti'. Ég ætla aldrei aftur að hlusta á væl yfir því að bíða í biðsölum á vestrænum flugvöllum sem eru jafnvel með legubekkjum, matarsjálfsölum, börum, veitingastöðum, sjónvarpi og ég ég veit ekki hvað.
Biðsalurinn
Biðsalurinn var lítið herbergi, fullt af stólum. Allan hringinn þar sem stólar voru við vegginn var dökkur hringlaga skítablettur eftir alla hausana sem hafa hallað sér upp að veggnum í langri bið eftir að lífið liði hjá. Skítugur vatnshani var í miðju herberginu, rimlar fyrir gluggum og gamalt lítið sjónvarp uppá vegg. Ég þurfti á klóið og vippaði mér í bakherbergið. Klósettið var allt klístrugt, skítugt, lyktandi og bara ógeðslegt í alla staði.
Það tók Konna 2 klst að fá að greiða sektina. 4 biðraðir og 2 stimpla á hverja umsókn og kvittun. En það tókst.
Mikael var ótrúlega sáttur við þetta allt saman. Þarna voru tvær litlar stelpur á svipuðum aldri sem hann vingaðist við og það nægði mínum. Mamman var öllu stressaðari enda allt svo ferlega skítugt þarna.
Það var áhugaverður hópur af fólki á biðstofunni. Ungur maður, hávaxinn í dæmigerðum múslimabúningi, skyrtu niður að hnjám og með hvítan koll kom að tali við mig. Spurði hvort ég væri frá Rússlandi. Hann var frá Afganistan. Ég stóð mig að fordómum... Afganistan, gæti hann verið hriðjuverkamaður?... skammaði mig svo í huganum og spjallaði nokkuð við hann. Hann er að læra hér stjórnmálafræði og hefur ferðast um víðan völl eða til 18 landa. Talaði rólega með ögn starandi augu en kurteis í alla staði.
Mohan sá um að fara yfir fylgiskjölin með srkásetjaranum og okkur vantaði víst ýmislegt. Rafmagnsreikning sem er þó ekki með nafninu okkar á né húsnúmeri. Þeir vilja bara rafmagnsreikning. Samninga fram og til baka upp og niður um allt milli himins og jarðar.
Ég vildi fá betri útskýringu á hvað vantaði uppá þrátt fyrir þrjú bréf frá Sonata og eitt frá Calidris og fékk að tala við yfirmanninn. Áður en röðin kom að mér öskraði hann nokkur vel valin orð yfir tvo afríkubúa við hliðina á mér. Þeir komu víst með leigusamning sem þeir höfðu gert við látna konu. Yfirmaðurinn hótaði að henda þeim beint í fangelsi. Nokkrum sinnum, og lét nokkrar svívirðingar fylgja.
Reynsla mín af Whisper Valley Owners Association fundinum kom sér vel. Ég talaði rólega, hægt en nógu hratt svo ég kæmist að. Brosti samt ekki því yfirmaðurinn hafði skammað afríkubúann fyrir það rétt áður. Passaði að láta hrokann í honum ekki æsa mig. Ég reyndi að útskýra að ég þyrfti góðar upplýsingar því ég væri að yfirgefa landið á laugardaginn en okkar manni var skítsama, það var sko hreint ekki hans vandamál. Sem það var svosem ekki.
Hann var svo yndislega Indverskur. Bréfið skrifað undir af Calidris um veru mína hér var sko enginn samningur, hann var bara nokkrar línur og það vantaði 'terms and conditions'. Ég þorði varla að segja honum að það væru engar 'terms and conditions'. Ég er bara íslendingur að vinna tímabundið verkefni fyrir íslenskt fyrirtæki á Indlandi. Það eru engar 'terms and conditions', mér var bara treyst fyrir verkinu og send í næstu vél út.
Klukkan er að verða níu og hér sit ég í básnum mínum að bíða eftir restinni af samningunum sem ég þarf frá Sonata. Í fyrramálið, klukkan níu eigum við stefnumót við skrásetjarann aftur, og þá vonandi með nægar upplýsingar.
Þreytt Elín Elísabet Torfadóttir talar úr básnum sínum
laugardagur, 5. júlí 2008
Hreyfing fyrir upptekna viðsiptamenn og konur
Við Mikael fórum út að leika í morgun eftir morgunmatinn sem hún Lakshmi eldaði handa okkur. Nýbreytni sem hún tók uppá um síðustu helgi, algerlega óumbeðin okkur til mikillar ánægju.
Við röltum nokkrar götur og enduðum í rólugarðinum að róla. Ég rak augun í mann um 35+, í röndóttri skyrtu, joggingbuxum og hlaupaskóm röltandi framhjá, svona frekar hratt og talandi í síman. Mér var ekki alveg ljóst hvort hann væri í morgunleikfimi eða hvort hann væri bara að flýta sér. Það að hann var að tala í símann ruglaði líka myndina.
Stuttu seinna labbaði hann aftur framhjá. Og aftur. Og aftur. Mér var nú orðið ljóst að þetta var morgunleikfimi. En alltaf talaði hann í símann.
Ég hef alltaf áhyggjur af heilsu bróður míns sem eins og margir, vinnur of mikið og hreyfir sig of lítið. Þarna er tækifærði Rósi bró, taka nokkur struns Daltúnið fram og til baka yfir morgunfundinum á morgnanna, eða bara sæbrautina. Sjáið þetta ekki fyrir ykkur? Svo slást kannski fleiri í hópinn, og götur fyllast af jakkafatamönnum og konum, í íþróttaskóm, talandi í símann.
Ég sé fyrir mér að stærri fyrirtæki myndu láta útbúa 'strunsganga' þar sem fólk gæti strunsað fram og til baka án þess að þurfa að klæða sig út á veturnar. Fólk gæti leitað til Japans þar sem fréttir hafa borist af öskurherbergjum og kariokee herbergjum innan fyrirtækja.
Ég er sannfærð um að þetta myndi skila sér. Losa um stressið á strunsinu, ná hjartslættinum aðeins upp, rúlla blóðinu nokkra hringi um æðarkerfi líkamans og losa svitann úr svitaholunum. Fara svo aftur að vinna.
Elín Elísabet Torfadóttir talar frá Hyderabad
Við röltum nokkrar götur og enduðum í rólugarðinum að róla. Ég rak augun í mann um 35+, í röndóttri skyrtu, joggingbuxum og hlaupaskóm röltandi framhjá, svona frekar hratt og talandi í síman. Mér var ekki alveg ljóst hvort hann væri í morgunleikfimi eða hvort hann væri bara að flýta sér. Það að hann var að tala í símann ruglaði líka myndina.
Stuttu seinna labbaði hann aftur framhjá. Og aftur. Og aftur. Mér var nú orðið ljóst að þetta var morgunleikfimi. En alltaf talaði hann í símann.
Ég hef alltaf áhyggjur af heilsu bróður míns sem eins og margir, vinnur of mikið og hreyfir sig of lítið. Þarna er tækifærði Rósi bró, taka nokkur struns Daltúnið fram og til baka yfir morgunfundinum á morgnanna, eða bara sæbrautina. Sjáið þetta ekki fyrir ykkur? Svo slást kannski fleiri í hópinn, og götur fyllast af jakkafatamönnum og konum, í íþróttaskóm, talandi í símann.
Ég sé fyrir mér að stærri fyrirtæki myndu láta útbúa 'strunsganga' þar sem fólk gæti strunsað fram og til baka án þess að þurfa að klæða sig út á veturnar. Fólk gæti leitað til Japans þar sem fréttir hafa borist af öskurherbergjum og kariokee herbergjum innan fyrirtækja.
Ég er sannfærð um að þetta myndi skila sér. Losa um stressið á strunsinu, ná hjartslættinum aðeins upp, rúlla blóðinu nokkra hringi um æðarkerfi líkamans og losa svitann úr svitaholunum. Fara svo aftur að vinna.
Elín Elísabet Torfadóttir talar frá Hyderabad
miðvikudagur, 2. júlí 2008
Kaupmaðurinn á horninu
Þegar við bjuggum á Sólvallagötunni (forðum daga) kíktum við oft í Kjötborg á Ásvallagötunni ef okkur vantaði mjólk eða eitthvað smáræði. Kjötborg er ein af þessum fáu litlu hverfisbúðum í Reykjavík sem eru enn á lífi en þeim fer ört fækkandi. Hún minnir mig á það hvað það er gott að búa í vesturbænum:)
Kjötborg er í eigu tveggja bræðra. Iðulega stóðu þeir á spjalli við fastakúnnana þegar maður kom inn um þau mál sem voru heitust á hverjum tíma. Ef maður spurði um eitthvað sem var ekki til þá var svarið alltaf "komdu aftur á morgun vænan og ég skal hafa þetta til handa þér". Einu sinni komum við mamma þarna þegar annar bróðirinn var að loka, hann kallaði yfir götuna, "vantaði þig eitthvað gæskan?, komdu inn, mér liggur ekkert á". Þetta er snilld, einu sinni hljóm Maren úr miðjum pizzubakstri að redda einhverju, um leið og hún kom inn askvaðandi heyrðust "hvað vantar þig væna, þú ert greinilega á hraðferð, við skulum redda þessu strax".
Ég fýla svona, þetta er svo heimilislegt eitthvað. Þeir líka skrifa hjá fólki, en það er nú betra að borga bara. Með seðlum, því þeir eru ekkert hrifnir af því að strauja kortið fyrir klink.
Ég fór í fiskbúðina á road number 2, Banjara Hills í fyrradag að kaupa nýja síu í fiskabúrið mitt því það hreinsast ekki nógu vel. Ég var ekki með seðla á mér, bara kort. Það var ekki mikið vandamál. "no problem, you just pay me later". Og það í miðri rúmlega 7 milljón manna borg. Ég sagðist auðvitað koma strax á morgun; "no problem, dont come for me, just come next time you are passing by".
Kaupmanninn á horninu má finna víða.
Ella
Kjötborg er í eigu tveggja bræðra. Iðulega stóðu þeir á spjalli við fastakúnnana þegar maður kom inn um þau mál sem voru heitust á hverjum tíma. Ef maður spurði um eitthvað sem var ekki til þá var svarið alltaf "komdu aftur á morgun vænan og ég skal hafa þetta til handa þér". Einu sinni komum við mamma þarna þegar annar bróðirinn var að loka, hann kallaði yfir götuna, "vantaði þig eitthvað gæskan?, komdu inn, mér liggur ekkert á". Þetta er snilld, einu sinni hljóm Maren úr miðjum pizzubakstri að redda einhverju, um leið og hún kom inn askvaðandi heyrðust "hvað vantar þig væna, þú ert greinilega á hraðferð, við skulum redda þessu strax".
Ég fýla svona, þetta er svo heimilislegt eitthvað. Þeir líka skrifa hjá fólki, en það er nú betra að borga bara. Með seðlum, því þeir eru ekkert hrifnir af því að strauja kortið fyrir klink.
Ég fór í fiskbúðina á road number 2, Banjara Hills í fyrradag að kaupa nýja síu í fiskabúrið mitt því það hreinsast ekki nógu vel. Ég var ekki með seðla á mér, bara kort. Það var ekki mikið vandamál. "no problem, you just pay me later". Og það í miðri rúmlega 7 milljón manna borg. Ég sagðist auðvitað koma strax á morgun; "no problem, dont come for me, just come next time you are passing by".
Kaupmanninn á horninu má finna víða.
Ella
þriðjudagur, 1. júlí 2008
Singapúr-Beijing-Tioman
Þá erum við loksins búin að bóka fríið okkar. Við fljúgum út 12. júlí til Singapúr, ætlum að anda að okkur ferskleikanum, hreinleikanum og smartheitunum í nokkra daga. Þaðan förum við til Beijing til að skoða kínamúrinn, torg hins himneska friðar og fleira. Ég efast ekki umm að við finnum nóg að dunda okkur við þar.
Frá Beijing fljúgum við aftur til Singapúr og förum þaðan til Tioman í Malasíu. Tioman er lítil paradísareyja nálægt Singapúr, hluti af myndinni South Pacific var tekin þarna ef þið hafið séð hana. Ró og friður, pálmatré, frábært dýralíf á landi og sjó. Hver þarf meira?
Svo það verða þrjú ný lönd á kortið hjá Konna og Mikael Tuma á þessum tveim vikum, eitt hjá mér því ég hef komið bæði til Singapúr og Tioman í Malasíu. Fyrir tæplega tíu árum síðan fór ég þangað með líffræðinni í meiriháttarferð, við fórum þá til Singapúr, Malasíu og Indonesíu. Afhverju að þræða sömu staðina aftur? Afhverju ekki, Singapúr er frábær til að stoppa í nokkra daga, og Tioman er hreint yndi ef manni langar í rólegt strandalíf á milli pálmatrjánna. Og hvað gerir maður ekki fyrir Konna;) Það er búinn að vera brandari hjá okkur hérna úti að hann vill alltaf fara á staði sem ég hef séð eða er að fara að sjá.
Þessi ferð verður alveg frábær, smá saga og menning fyrir Konna, dýralíf fyrir Ellu, strönd fyrir Mikael og verslun, veitingastaðir og kaffihús fyrir alla.
Það verður frekar fyndið fyrir Mikael að eiga allar þessar myndir af sér á merkum stöðum um allan heim, sérlega á kínamúrnum. Eftir þessa ferð hefur hann ferðast um þrjár heimsálfur og níu landa áður en hann verður tveggja ára. Fyrir þá sem hafa séð myndina Amelie, þá datt mér í hug garðálfurinn... :) Fyrir þá sem ekki hafa séð Amelie, þá legg ég til að þið rennið við á leigunni í kvöld og grípið hana með.
Frá Beijing fljúgum við aftur til Singapúr og förum þaðan til Tioman í Malasíu. Tioman er lítil paradísareyja nálægt Singapúr, hluti af myndinni South Pacific var tekin þarna ef þið hafið séð hana. Ró og friður, pálmatré, frábært dýralíf á landi og sjó. Hver þarf meira?
Svo það verða þrjú ný lönd á kortið hjá Konna og Mikael Tuma á þessum tveim vikum, eitt hjá mér því ég hef komið bæði til Singapúr og Tioman í Malasíu. Fyrir tæplega tíu árum síðan fór ég þangað með líffræðinni í meiriháttarferð, við fórum þá til Singapúr, Malasíu og Indonesíu. Afhverju að þræða sömu staðina aftur? Afhverju ekki, Singapúr er frábær til að stoppa í nokkra daga, og Tioman er hreint yndi ef manni langar í rólegt strandalíf á milli pálmatrjánna. Og hvað gerir maður ekki fyrir Konna;) Það er búinn að vera brandari hjá okkur hérna úti að hann vill alltaf fara á staði sem ég hef séð eða er að fara að sjá.
Þessi ferð verður alveg frábær, smá saga og menning fyrir Konna, dýralíf fyrir Ellu, strönd fyrir Mikael og verslun, veitingastaðir og kaffihús fyrir alla.
Það verður frekar fyndið fyrir Mikael að eiga allar þessar myndir af sér á merkum stöðum um allan heim, sérlega á kínamúrnum. Eftir þessa ferð hefur hann ferðast um þrjár heimsálfur og níu landa áður en hann verður tveggja ára. Fyrir þá sem hafa séð myndina Amelie, þá datt mér í hug garðálfurinn... :) Fyrir þá sem ekki hafa séð Amelie, þá legg ég til að þið rennið við á leigunni í kvöld og grípið hana með.
Gerast áskrifandi að:
Ummæli (Atom)