Skrásett

Já, við erum búin að láta skrásetja okkur. Komin með dvalarleyfi að mér skilst. Ég verð þó að viðurkenna að ég nennti ekki einu sinni að lesa stimpluðu pappírana sem við fengum eftir 6 klst dvöl á lögreglustöðinni í dag.

Við komum loksins um að verða ellefu, vopðum öllum nauðsynlegum gögnum. Uppúr tólf komumst við að til að sýna þeim skjölin, en neibb, myndirnar voru ekki heftaðar við. Mohan stökk og reddaði því, en neibb, það vantaði afrit af mínu vegabréfi í umsókn strákanna (ekki að það stóð neinstaðar að það þyrfti), og Mohan stökk og reddaði því. Og loksins skrifaði einhver nafnið sitt á umsóknina eftir smá múður.

við fórum að næsta borði til að láta annan mann kvitta. Hann vildi fá að tala við eigandann af húsinu okkar. Þrátt fyrir leigusamning, rafmagnsreikning, símreikning og staðfestingu frá Sonata að ég ætti heima þarna í þessu húsi. Við sluppum við það að setja númerið 'hans' á leigusamninginn. Sem var auðvitað ekkert númerið hans, við erum ekkert með númerið hans. En símanúmerið 'hans' átti að vera á samningnum. Maðurinn endaði á því að kvitta á mörgum stöðum og stimpla mismunandi stiplum á marga staði.

Ég sá fram á að komast út fljótlega.

Þá hófst biðin eftir niðurstöðuum. Við biðum í næstum 3 klst eftir því að eitthvað gerðist i þeim málum og vorum hreinlega að missa vitið. Loftið á biðstofunni var kæfandi, allt var skítugt og einu upplýsingarnar sem við fengum var að þetta myndi gerast eftir 10 mín. Sem voru ansi lengi að líða. Mín fór að missa þolinmæðina þegar ég fór fram og komst að því að 'þeir' væru i matarhléi. Grey mennirnir verða að borða auðvitað, en ég þurfti ekkert að vita af því.

Loksins kom maður inn í biðstofuna, kallaði 'icelandic residents' og ég hélt að málið færi leyst. Neibb, við fengum vegabréfin okkar og áttum að bíða lengur.

Loks voru allir kallaðir upp, við nafnakallið áttum við að fara í röð upp við skítugan vegginn. Eins og glæpamenn. Nú héldum við inn til lögreglustjóra. Sem fór aftur yfir pappírana, fletti fram og til baka. Spurði spurninga en kvittaði loks á umsóknirnar.

Þá hófst önnur bið.

Verið var að undirbúa fleiri skjöl.

Loks vorum við kölluð upp, aftur að öðrum manninum. Sem fletti blöðunum, færði til blöð, kvittaði og svo kvittuðum við. Og við máttum fara.

Út fórum við, tveimur blaðsneplum ríkari á mann. Við munum gæta þessarra snepla gríðarlega vel á næstunni, ef ekki bara ég læt sauma þá innan á fötin mín til vara.

Eftir stendur minningin um skít, hlandlykt, skít, fullt af fólki og hrikalega hrokafulla starfsmenn lögreglunnar. Andrúmsloftið þarna var ótrúlegt, starfsmennirnir voru kóngar í ríki sínu og umsækjendur réttlausir aumingjar frá útlöndum. Ef þeir voguðu sér út úr 'biðsalnum' þá var þeim sópað inn aftur eins og rollum. Við fengum undanþágu eftir að Konni sagði þeim að það kæmi ekki til greina því Mikael fann blett til að leika sér á. Þeir svo ekki mikið sem litu við tilburðum Mikaels til að segja hæ eða bæ, krakkar voru svo mikið fyrir þarna, en þurftu samt greyjin að vera á staðnum.

Nú ertu örugglega a hugsa, "Ella, þú ert á Indlandi", og það er alveg satt hjá þér. Það má búast við öllu, og þetta kemur ekki mikið á óvart svosem. En þetta er ögn íktara en ég átti von á. Í nokkra klukkutíma í dag fórum við að hugsa um hvernig það væri að vera flóttamaður, óvelkominn, fyrir, fastur, skítugur,... úff mig hrillir við tilhugsunina.

Það var ekkert smá gott að koma heim í Whisper Valley í dag:)

En þetta hafðist!!! jei og við erum á leið í fríið á morgun. og úff ætli ég fari ekki bara að sofa.