Að láta skrásetja sig

Við þurfum að skrá okkur inn í landið. Við áttum auðvitað að vera löngu búin að því en nú er þörf því við getum lent í vandræðum að komast inn aftur ef við gerum þetta ekki núna.

Við byrjuðum í gær. Fundum skráningarskrifstofuna loksins um hálf tvö en hún er staðsett í gömlu borginni sem er töluvert ólík þeirri Hyderabad sem við erum í dags daglega. Aðallega eldri, eins og að koma 100 ár aftur í tímann.

Við vorum vopnuð Mohan til að hjálpa okkur við að túlka, og skilja, og bjóða mútur ef þörf væri á. Mamöthu til að passa Mikael sem þarf víst að vera viðstaddur ef við fáum samþykki og Surya til að keyra. Skilaboðin voru þau að eyðublöð til skráningar eru afhent eftir þrjú. Milli þrjú og fimm.

Konni fór aftur milli þrjú og fimm til að sækja eyðublöðin sem lágu í stafla þá á borðinu í afgreiðslunni. Eitt afrit, hann átti að ljósrita hin 17 sjálfur.

Auðvitað þurfti alls kyns fylgiblöð, eftir vinnu í gær náði ég að kurla saman öllu sem ég vonaði að myndi duga. Blaðabunkinn innihélt amk. allt sem þurfti til að fá VISA á sínum tíma svo þetta hlaut að duga.

Við lögðum af stað klukkan átta í morgun. Komum að verða níu að skráningarskrifstofunni. Á móti skrifstofunni voru tvær ljósritunarskrifstofur sem sérhæfa sig í að aðstoða umsækjendur. Á götunni fyrir framan kom gamall múslimi sér fyrir við enn eldri ritvél. Han bíður uppá þjónustu við að vélrita umsóknir. Það var ekkert rafmagn í hverfinu og við áttum eftir að ljósrita eitt eyðublaðið, svo við fórum í næsta hverfi, og svo næsta hverfi og þá fundum við rafmagn.

Við Mikael komum okkur fyrir í biðstofunni á meðan Konni fór í banka að borga sekt (sem þarf að greiðast þegar maður skrásetur sig of seint) og Mohan fór að sækja 'hefti'. Ég ætla aldrei aftur að hlusta á væl yfir því að bíða í biðsölum á vestrænum flugvöllum sem eru jafnvel með legubekkjum, matarsjálfsölum, börum, veitingastöðum, sjónvarpi og ég ég veit ekki hvað.

Biðsalurinn
Biðsalurinn var lítið herbergi, fullt af stólum. Allan hringinn þar sem stólar voru við vegginn var dökkur hringlaga skítablettur eftir alla hausana sem hafa hallað sér upp að veggnum í langri bið eftir að lífið liði hjá. Skítugur vatnshani var í miðju herberginu, rimlar fyrir gluggum og gamalt lítið sjónvarp uppá vegg. Ég þurfti á klóið og vippaði mér í bakherbergið. Klósettið var allt klístrugt, skítugt, lyktandi og bara ógeðslegt í alla staði.

Það tók Konna 2 klst að fá að greiða sektina. 4 biðraðir og 2 stimpla á hverja umsókn og kvittun. En það tókst.

Mikael var ótrúlega sáttur við þetta allt saman. Þarna voru tvær litlar stelpur á svipuðum aldri sem hann vingaðist við og það nægði mínum. Mamman var öllu stressaðari enda allt svo ferlega skítugt þarna.

Það var áhugaverður hópur af fólki á biðstofunni. Ungur maður, hávaxinn í dæmigerðum múslimabúningi, skyrtu niður að hnjám og með hvítan koll kom að tali við mig. Spurði hvort ég væri frá Rússlandi. Hann var frá Afganistan. Ég stóð mig að fordómum... Afganistan, gæti hann verið hriðjuverkamaður?... skammaði mig svo í huganum og spjallaði nokkuð við hann. Hann er að læra hér stjórnmálafræði og hefur ferðast um víðan völl eða til 18 landa. Talaði rólega með ögn starandi augu en kurteis í alla staði.

Mohan sá um að fara yfir fylgiskjölin með srkásetjaranum og okkur vantaði víst ýmislegt. Rafmagnsreikning sem er þó ekki með nafninu okkar á né húsnúmeri. Þeir vilja bara rafmagnsreikning. Samninga fram og til baka upp og niður um allt milli himins og jarðar.

Ég vildi fá betri útskýringu á hvað vantaði uppá þrátt fyrir þrjú bréf frá Sonata og eitt frá Calidris og fékk að tala við yfirmanninn. Áður en röðin kom að mér öskraði hann nokkur vel valin orð yfir tvo afríkubúa við hliðina á mér. Þeir komu víst með leigusamning sem þeir höfðu gert við látna konu. Yfirmaðurinn hótaði að henda þeim beint í fangelsi. Nokkrum sinnum, og lét nokkrar svívirðingar fylgja.

Reynsla mín af Whisper Valley Owners Association fundinum kom sér vel. Ég talaði rólega, hægt en nógu hratt svo ég kæmist að. Brosti samt ekki því yfirmaðurinn hafði skammað afríkubúann fyrir það rétt áður. Passaði að láta hrokann í honum ekki æsa mig. Ég reyndi að útskýra að ég þyrfti góðar upplýsingar því ég væri að yfirgefa landið á laugardaginn en okkar manni var skítsama, það var sko hreint ekki hans vandamál. Sem það var svosem ekki.

Hann var svo yndislega Indverskur. Bréfið skrifað undir af Calidris um veru mína hér var sko enginn samningur, hann var bara nokkrar línur og það vantaði 'terms and conditions'. Ég þorði varla að segja honum að það væru engar 'terms and conditions'. Ég er bara íslendingur að vinna tímabundið verkefni fyrir íslenskt fyrirtæki á Indlandi. Það eru engar 'terms and conditions', mér var bara treyst fyrir verkinu og send í næstu vél út.

Klukkan er að verða níu og hér sit ég í básnum mínum að bíða eftir restinni af samningunum sem ég þarf frá Sonata. Í fyrramálið, klukkan níu eigum við stefnumót við skrásetjarann aftur, og þá vonandi með nægar upplýsingar.

Þreytt Elín Elísabet Torfadóttir talar úr básnum sínum