Helgarferð

Fjölskyldan ætlar að leggja borg undir fót og vera í Bangalore um helgina. Ef þú varst búin að skipuleggja það að kíkja í kaffi þá bið ég þig vinsamlegast ekki að hætta við heldur bara fresta því fram á næstu helgi. Annars verður Surya heima og tekur á móti gestum. Það veitir ekki að hafa starfsmann á fullum launum við það, allir þessir gestir sei sei.

Kóloníulífið

Það er ekki hægt að kvarta undan því að koma heim úr vinnunni á daginn og Mikael Tumi er heima sæll og glaður og barnfóstran búin að dekra hann allan daginn. Hún eldar fyrir hann á hverjum degi, Dahl, hrísgrjón, baunir og soðið grænmeti. Stundum bíður heil máltíð þegar ég kem heim og er það yfirleitt Dahl ásamt chabatta og einhverju gumsi og hrísgrjónum auðvitað. Hann dafnar vel í þessu dekri strákurinn og er töluvert orkumeiri seinnipartinn en þegar hann var búinn að vera á leikskólanum allan daginn. Það er ekki annað að sjá en að hann sé hamingjusamur með líf sitt í Hvísldalnum, svo er hann víst búinn að eignast vin sem hann leikur við á leikvellinum neðar í götunni.

Svo er auðvitað búið að þrífa húsið og þvo þvottinn þegar ég kem heim. Þrifmæðgurnar standa sig eins og hetjur eftir að þær fengu launahækkun og loforð um djús. Það kom reyndar í ljós að Leila var ekkert að gefa þeim djús, en þær meiga svosum alveg fá djús. Konni sér um þvottinn á milli þess að leita að golfsetti og skrifa ritgerð og stendur sig ekkert smá vel verð ég að segja. Metrómaður.

Við fórum í fyrsta tímann í tennis í gær. Það er tennisvöllur uppi á hæðinni fyrr ofan Hvísldal. Það var alveg frábært að spila í seinnipartssólinni með einkakennara auðvitað og lítinn strák að sækja boltana. ohhh kóloníulífið. Kennarinn er fínn, talar ekki mikla ensku en bætir það upp með líkamsmáli. Í gær fórum við í fimm mismunandi aðferðir við að slá í boltann og ég verð að segja að ég stóð mig með príði. Surya beið og horfði á á meðan og Mamatha var heima með Mikael. Svona er kóloníulífið;) Fólk úr hverfinu hópaðist að til að horfa á þetta hvíta pakk munda spaðann. Ég er ánægð með þennan völl, hann er mjög lócal, ekki í einhverjum fínum klúbb heldur bara á skólalóðinni í hverfinu svo við komumst aðeins í snert við Indland. Þegar ég eyði virku dögunum í vinnunni og um helgar reynum við að halda Mikael á frekar vernduðum stöðum. Maður fer ekki beint með hann á markaðinn, það er of mikið af fólki og of mikið af athygli. Stefnan er reyndar sett á að skoða meira markaðina hérna og túristastaðina þar sem Mamatha getur haft mikael fram að kvöldmat. Já það er eitt sem er mikið frelsi, barnfóstran fer þegar ég kem heim og ég þarf ekki að vera mætt klukkan á slaginu hálf fimm að sækja Mikael. Við höfum það sem sagt ágætt, söknum vina, vinnufélaga og fjölskyldu auðvitað en það má leggja ýmislegt á sig fyrir kóloníulífið;) Hvenær ætlar þú að koma í heimsókn?

Republic Day

Á laugardaginn var 'Republic Day' í Indlandi en árið 1950 tók stjórnarskráin gildi og því er þetta mikilvægur dagur í lífi þjóðar. Á föstudaginn var 'ethnic dressing' dagur hér í Sonata, Sonia (einn skugginn) mætti í sarí þrátt fyrir miklar yfirlýsiingar um að það væri ekki hægt að vera í þessu. Sarí er þessi dæmigerði kvenklæðnaður sem amk. lægri stéttir bera dags daglega. Allar konur í þjónustustéttinni eru í sarí. Þetta er 5,5 metra langur efnisbútur sem er vafinn utan um mittið og svo restinni vippað yfir axlirnar og er afar óþægilegur búningur samkvæmt samstarfskonum mínum hér. Þið getið rétt ímyndað ykkur að þetta getur orðið þungt en mitt helsta áhyggjuefni er að þetta myndi detta allt saman í sundur á vandræðalegum stað. Svo er víst erfitt að labba í þessu. Þrátt fyrir þessar áhyggjur þá bera margar konur þetta hér með sóma.
Við misstum annars af skrúðgöngunni sem byrjaði víst hálfátta um morguninn á 'parade place' eins og hann Mohann orðaði það. Það er hér ekki svo langt frá vinnunni, sér staður fyrir skrúðgöngur.
Laugardagurinn var því 'dry day' í lífi þjóðar og er bannað að selja áfengi þennan dag. Samt er hægt að fá það (ölið sko) bakvið hús með smá álagi auðvitað fyrir viðvikið. Eins sannur íslendingur myndi gera þá hamstra indverjarnir áfengið bara daginn áður og sitja svo heima að svumbli um kvöldið. Sjálf keypti ég mitt öl hjá afa á föstudaginn en talandi um vínanda þá í tilefni bóndadagsins þá opnaði húsfrúin auðvitað indverskt hvítvín. Ég verð að segja að ég held að við vinkonurnar höfum staðið okkur betur en þetta í heimabrugginu í menntó. En ég ætla ekki að gefast upp og er komin með meðmæli með annarri tegund.
Annars vill afi alltaf að ég kaupi af honum viskí eða romm. Hann skilur ekkert í þessu bjórsvumbli.

Starfsmannastjóri óskast

Jibbíí.....þá er strákurinn kominn í netsamband, þökk sé nágrannanum sem hefur ekki vit á því að læsa þráðlausa netinu sínu...hehehe. Kannski ég baki köku handa honum í þakkarskyni, nei annar gætu það orðið nokkuð margar kökur þar sem ég hef ekki hugmynd hvaða nágranni er bjóða mér upp á frítt samband við umheiminn. Hver segir svo að það sé ekkert til sem heitir ókeypis hádegisverður.

Það er nánast fullt starf þessa dagana að sjá um starfsfólkið okkar, svona sérstaklega þegar þrifmæðgurnar gera ítrekaða uppreisn á heimilisstörfin. Fyrst neituðu þær að þrífa á laugardögum og svo neituðu þær að vaska upp....ja hérna. Tvennt var í stöðunni, annað hvort að kaupa uppþvottavél fyrir tugiþúsunda eða gefa mæðgunum djús og tæplega 700 krónur í kauphækkun á mánuði. Ég valdi síðari kostinn. Þær lofuðu líka að gera ekki aðra uppreisn. Þrifmæðgurnar eru góðar saman, líta alveg eins út og samanlagt rétt slaga þær í tveggja metra hæð. Þrifdóttirin er aðeins 16 ára gömul og verður gift með vorinu, efast um að við verðum boðin í brúðkaupið.

Nú rétt í þessu var garðyrkjumaðurinn að láta sjá sig eftir að hafa verið týndur í meira en viku. Sem betur fer gat barnfóstran túlkað öll samskiptin, annars hefði hann örugglega horfið aftur. Þá er allt starfsfólkið komið á ról, nema mig vantar einhvern til þess að hafa yfirumsjón með daglegum verkefnum, eins konar starfsmannastjóra. Einhver þarf líka að skipuleggja árshátíðina fyrir vinnufólkið. Ég var nú næstum búinn að hóta þrifmæðgunum að aflýsa árshátíðinni eftir uppsteyt þeirra. Ég ætti kannski að bjóða verkefnið út.

Konni

Upplausn hjá starfsfólkinu

Það var upplausn á heimilinu í gær. Konni hringdi í mig í miklu uppnámi (ok, smá Konna-level íkjur eru leyfilegar) með þær fréttir að mæðgurnar sem þrífa hjá okkur væru með uppsteit. Þær neituðu að vaska upp nema fá kauphækkun. Þær vildu fá hækkun úr 2000 rupies í 3000 því þetta væri svo mikil vinna. (Ok. við nenntum ekki að vaska upp alla helgina;). Með mikilli lipurð þá endaðuðu samningaviðræðurnar í 2500 rupies á mánuði og þær fá djús. Djúsinn var víst mikilvægur, Leila í númer 27 hún gefur þeim alltaf djús og þær hafa aldrei fengið djús hjá Konna. Konni brást skjótt við og hentist í Q-mart að kaupa djús ofan í dömurnar. Það er bara ekkert sjálfsagðara.

Garðyrkjumaðurinn hefur ekki látið sjá sig en vonandi kemur hann í dag. Surya ætlar að flytja heim í skúrinn okkar í 8 daga því hann missti heimilið tímabundið. Þetta er nú meira ástandið. Surya er ekki mjög ríkur maður en oft gefur hann betlurunum af sínum fáu krónum. Maður á að gefa með sér, svo ef þú ert ekki að því núna þá legg ég til að þú byrjir á því. Það er auðvelt og nánast skylda að sjá eftir þó ekki sé nema þúsundkalli á mánuði til þeirra sem eiga minna.

Af mönnum og músum

Hann Ramakrishna er skuggi í hópnum. Ég var að hjálpa honum í gær og var að missa vitið á músinni hanns. Hann er ekki með skroll-mús sem er pínu pirrandi þegar maður ætlar að skrolla yfir kóðann. Ég spurði hann afhverju í ósköpunum hann væri ekki með skrollmús, þetta væri svo svakalega 2007 (ja eiginlega meira 1987 en ég er svo kurteis). Hann var búinn að gefast upp á því að fá nýja frá IT deildinni, hann gafst endanlega upp þegar þeir sögðu honum að það væri ekki hægt að fá skrollmús við IBM vél. Velkomin á 21. öldina.

Þolinmæði þrautir vinnur allar

Þetta hefur hann faðir minn sagt mér nokkrum sinnum um ævina, enda veitir ekki af og þekkir hann sennilega sjálfur óþolinmæðina í dótturinni enda hefur hún það ekki langt að sækja;)
Maður þarf að hugsa um þetta góða máltæki all oft hér í Indlandi. Það er reyndar merkilegt hvað sumt hefur gengið vel en annað tekur sinn tíma. Við erum til dæmis komin með sjónvarp sem reyndist vel um helgina því á aðfaranótt laugardags vöknuðum við Konni bæði með upp og niðurgang sennilega vegna matareytrunar úr ís sem við borðuðum kvöldið áður. Lau-sun og mán voru því hálf aumingjalegir. Sem betur fer slapp Mikael betur en við en hann tók það út í fyrrinótt í staðinn.
Nú við erum komin með gas eftir vikuvinnu, garðirkjumann (sem reyndar sést aldrei og enn þá minna sést að hann geri eitthvað þegar hann er þarna), mæðgur sem þrífa fyrir okkur á hverjum degi, ekki veitir af því einhvernveginn fyllist allt af skít á stundinni (sérstaklega á niðurgangstímum).
Í veikindunum sendi ég bílstjórann út á örkina að kaupa nagla svo við gætum hengt upp myndirnar. Hann kom stoltur til baka með poka fullan af nöglum sem litu út eins og hann hefði tínt þá úti á götu því þeir voru svo riðgaðir. Þeir bognuðu um leið og ég reyndi að negla þá í vegginn (með fína blómahamrinum frá Calidris, hann hefur reynst vel).
Netið kemur vonandi um helgina, sem útlendingur þá get ég ekki fengið alminnilega nettengingu, svo ég endaði á því að taka tengingu á nafni Sudhakars sem vinnur með mér. Stórhættulegir þessir útlendingar, þeir gætu farið að tala heim ef þeir fá of góða tengingu. Annars eru auglýsingarnar hér frá netfyrirtækjunum stórkostlegar, "upplifið meiriháttar nethraða, við erum með í boði 128, 256 og 512 kb tengingu hvar sem er í Hyderabad!" Spennandi ekki satt:)
Annars var okkur boðið í bjór í fyrradag hjá pari sem býr neðar í götunni. Hún er frönsk og hann breskur. Hann er að vinna hér fyrir Budwiser. Það var mjög hressandi enda eru þau bæði mjög hress og skemmtileg.

kveðjur frá ælulandi

Uppáhaldsstarfið

Uppáhaldsstarfið mitt í dag er kaffistrákurinn í vinnunni. Uppi í matsal er kaffisjálfsali þar sem hægt er að fá expresso, latte ofl. Það er maður sem sér um að setja bollana undir og ýta á rétta takka. Þetta virkar svo þannig að ég stend við hliðina á honum og segi honum hvaða takka hann á að ýta á:) Æðislegt. Sjáið þið ekki fyrir ykkur að hafa einn vinnandi við kaffivélina heima í Calidris? En því miður gerir þetta kaffið ekkert betra.

Nákvæmni

Þá erum við mætt á svæðið á ný, það var hressandi að standa fyrir utan eina aðalgötuna í fyrradag og anda að sér umferðinni í allri sinni mynd. Þetta eru tveir ólíkir heimar; ísland og Indland, ein yngsta þjóð í heimi og ein elsta þjóð í heimi.

Við vorum nokkuð spennt yfir því hvað tæki á móti okkur. Myndi bíll bíða á flugvellinum? Voru rúmin komin í hús? Var allt búið að gera í húsinu sem átti að klára? Ótrúlegt en satt þá beið okkar bíll, rúmin voru komin ásamt öllum húsgögnum (nema skápum) og flest allt búið. Þetta hefur gengið eins og í lygasögu.

En ég ætlaði að tala um nákvæmni. Indverjar eru vanari ögn skírari fyrirmælum en við íslendingar. Ég sat hér á fundi með vinnufélögum mínum í gær, og við vorum að fara yfir þarfagreiningarlýsiingu frá Calidris; skjal sem á íslenskan mælikvarða (amk. Calidrískan) er mjög gott, ótrúlega nákvæmt og hrein hátíð að vinna eftir. Hún var alls ekki sátt, þetta var alls ekki skírt! Til dæmis stóð að kerfið ætti að styðja alla helstu shortkutta í windows. En það stóð ekki hvaða shortkutta og það var bara alls ekki nógu gott:) Ég fór nú að brosa og benti henni á að á okkar mælikvarða væri þetta mjög skírt, hún þyrfti bara að nota almenna skinsemi til að reikna út hvaða shortkutta hún ætti að prófa.
Konni sendi bílstjóran út á örkina í gær að kaupa sexkannt og millistykki (með þremur innstungum). Bílstjórinn kom til baka eftir 2 klst tómhentur, sexkanntur var ekki til í borginni og ekki millistykki fyrir 3 innstungur, bara fyrir 4:)

Við erum ekki komin með net heima svo það er smá bið í að það heyrist í honum Konna. Á meðan fæ ég að eiga síðuna útaf fyrir mig:) Njótið.