...og enn á heimleið

Eftir tólfstunda veru á flugvellinum á frankfurt í gær og 3 klst bið eftir upplýsingum um hótel og farangur frá Icelandair þá tilkynntu þeir að vegna þess að fluginu var aflýst vegna náttúruafla þá myndu þeir ekki greiða hótel. Þeir vissu það auðvitað fyrr um daginn svo Icelandair var ekki að skora mörg stig hjá hópnum sem var búinn að bíða og er ekki efst á vinsældarlistanum hjá mér þessa stundina. Auk þess var farangurinn okkar farinn til íslands skv. piltinum sem afgreiddi okkur á flugvellinum. Við eigum flug heim í dag á sama tíma og í gær, eitthvað um hálf tvö svo vonandi komumst við heim seinnipartinn. Mikael grey var alveg kominn með upp í kok á þessu ástandi í gær og stóð hreinlega á öskrinu á köflum enda enn með niðurgang og magakrampa eftir síðustu árás Indverskra örvera. Það er ekki lítið lagt á lítinn gutta sem verður heldur betur glaður að koma heim í ömmur og afa og litla frændur.
Það sem toppaði daginn var að í fyrsta seinnipartskrampanum sem kom í launchinu var okkur hent út, sennilega eðlilega því þarna skal vera ró og friður. Ekki org og öskur. En þetta toppaði alveg saginn hjá okkur!

Enn a heimleið

Jæja.
Við erum enn á heimleið og það er rúmlega sólarhringur liðinn frá því að Surya vakti okkur upp þar sem við höfðum sofið yfir okkur. Guð sé lof fyrir Surya.
Það er víst stormur á Íslandi sem stendur í vegi fyrir öllu flugi til og frá landinu. Við bíðum núna í ágætis 'lounchi' á flugvellinum í Frankfurt og bíðum frekari frétta. Eg er eins og belja sem er hleypt út fyrst að vori á netinu hérna. Ég elska vestrænan nethraða.

Á heimleið

Jæja þá erum við búin að pakka og á leið heim í kærkomið jólafrí, bílstjórinn lagður af stað með farangurinn og við á leið í næstu flugvél í nótt. Gott verður að komast í vont veður og safaríka steik.

Klassísk sjón í indverskri umferð...(takið eftir hjálminum)

Royal Mess and Chineese Fast Food

Andstæður er sennilega það orð sem lýsir Indlandi hvað best. (já og rusl, skítur... ;)
Við búum enn á íbúðarhóteli nálægt Hi-Tech City. Vinnan mín er í Begumpet sem er eitt þéttbýlasta svæðið í borginni svo það er oft umferðarhnútur á leiðinni í gegnum það svæði á leiðinni heim. Annar umferðarhnútur tekur við þegar við nálgumst Hi-Tech sem er hverfi fullt af 10-20 hæða nýtísku skrifstofubyggingum sem hýsa fyrirtæki á borð við Microsoft, Nokia, Google og Satyem sem er 50.000 manna Indverskt hugbúnaðarfyrirtæki. Til þess að losna við Hi-Tech hnútinn tekur Surya oft hjáleið sem er innan 5 km radius frá Hi-Tech og liggur um malarvegi, fátækrahverfi og mjög local hverfi með 12 fm húsum. Rusl út um allt. Ef það er smá auður blettur, þó svo hann sé alveg ofan í aðalgötu þá er hann nýttur undir skýli fátæklinganna sem eru gerð úr rusli. Þar sitja þau og snæða kvöldmat ofan í allri menguninni og börnin leika sér í vegakantinum.

Royal Mess and Chineese Fast Food er skilti yfir einum Indverska skyndibitalúgustaðnum á leiðinni heim úr vinnunni. Þetta fær mig alltaf til að brosa. Þessi titill er mjög indverskur og fullur af andstæðum, sérlega í ljósi þess að útlitið á sjoppunni er ekkert sérlega 'royal'.

Það er líka algengt að sjá skítugar lúgusjoppur með stórkostleg skilti eins og 'Ultra Hi-Technology televisions', 'Super specialists dentists', 'Multispecialists technology store' og þar frameftir götunum. Það er hin mesta skemmtun að lesa á skiltin, Indverjar eru örugglega heimsmeistarar í skiltum. Í fyrradag keyrði ég fram hjá einni sjoppu að selja jólaskraut, fyrir framan sjoppuna var gamall maður með bananavagn á moldarveginum. Það er eitthvað svo skondið við þetta.

Hvitt pakk

Við ákváðum að eiga góðan fjölskyldudag í dag og fara í dýragarðinn. Húsdýragarðurinn er eitt af því skemmtilegra sem Mikael gerir heima svo þetta var gott ráð. Í stuttu máli má segja að ég hafi aldrei samsvarað mér eins vel með öpunum og í dag því við vöktum jafnvel meiri athygli en þeir. Ég veit ekki hversu margar myndir voru teknar af okkur með hinum og þessum fjölskyldum sem allar vildu fá mynd af sér með hvíta pakkinu. Þetta er nokkuð skrítið hegðun, myndir þú stoppa svartan mann á laugarveginum og fá að taka mynd af þér með honum? Ég myndi halda kúlinu og láta eins og hann væri eins og allir hinir. Héðan í frá ef þið hittið einhvern frægan í Reykjavík, í guðana bænum leyfið þeim að vera í friði svona til að fá að falla inn, ég hef mikla samúð með frægu fólki eftir þennan dag!
Ofan á allt saman þá ákvað hann Surya að taka konuna sína með (bílstjórinn) sem var að sjálfsögðu hið besta mál, maðurinn vinnur alla daga vikunnar og sér ekki börnin sín nema annað slagði. Nema að hann var svo spenntur yfir þessu öllu að hann var stanslaust.. 'you see.. elefants?, 'you see lions there!' að draga okkur sem sagt fram og til baka og við vorum að vera nett geðveik. Maðurinn bara spenntur auðvitað og að gera sitt besta en okkur langaði bara að fá að rölta um með mikael í friði!
Eftir þetta allt saman þá ákváðum við að splæasa á okkur mat á eina 7* hótelinu í bænum, já 5* Taj Krishna dugði ekki einu sinni í þetta skiptið;) Það var svakalega næs, þar er hægt að fá sunnudagsbuffei á 1600 kall íslenskar sem er nokkuð gott. þarna ser sundlaug og hoppukastalar og nóg pláss fyrir Mikael að hlaupa. Og það sem mikilvægast er.. fullt af hvítu pakki og indversku pakki sem er vant hvítu pakki svo okkur leið eins og heima hjá okkur! Það má alveg eyða helgunum þarna.
Eftir þennan dag þá sjáum við enn betur hvað það er mikilvægt að fá okkur hús í lokuðu hverfi eins og Whisper Valley, þar sem maður getur gengið um göturnar og farið á leikvöllinn án þess að það sé potað í mann (amk. ekki mikið). Í Whisper Valley er mestmegnis útlendingar en líka Indverjar svo það er fínt, og mikið af barnafjölskyldum. Ef við fáum húsið þar þá vill Surya endilega flytja í þjónustuhúsið með konuni sinni og hún fái þá vinnu við að þrífa skítinn undan okkur hvíta pakkinu. Það er smá hús aftan við húsið, um 12 fm fyrir þjónustufólk. Þetta er mjög algengt hérna. Ég verð nú að viðurkenna að mér finnst hálf óþægilegt í fyrsta lagi að hafa einhvern búandi í svona kompu og í öðru lagi búandi á lóðinni hjá mér. Surya sýndi mér íbúðina sína í dag (vildi endilega sýna mér að núverandi íbúð er ekkert stærri en þjónustuhúsið) og þetta er um 9-12 fm, ekkert rúm, bara hillur og hellur til að elda í einu horninu. Ég geri ráð fyrir því að þau leggi teppi á gólfið eða eitthvað á nóttunni til að sofa. Börnin þeirra búa svo í þorpinu hans hjá mömmu hans og pabba. Þetta er mjög algengt hér að fólk í þessarri stétt búi við þessi skilyrði en ég veit ekki hvort ég vilji hafa einhvern búandi hjá mér við þessi skilyrði. Hins vegar þá væri þetta búbót fyrir hann því þá þarf hann ekki að borga leigu og konan fær vinnu. Spurning... :(
Jæja, ég ætla að hætta þessum vælupóst! Nokkrir dagar í ísland! Kjöt... fjölskylda og vinir og allt meðfylgjandi! Við sáum smá jólastemmningu á Novotel (hótelinu) í dag, annars fer ekki mikið fyrir þeim!
Gleðilega vinnuviku öllsömul
Ella

Rafmagnað koffín og atvinnutækifæri

Jæja Mikael Tumi er óðum að ná fyrri kröftum. Það er eins og Mikael hafi áttað sig á ástandinu litið í spegil og ákveðið að taka til sinna ráða. Mikael étur nefnilega stanslaust á meðan hann er vakandi, maður hefur varla undan að moka mat ofan í hann og skófla skít....sem er jákvætt
Við fegðarnir kíktum á kaffihús um daginn til að losna aðeins við riceandcurry stemninguna um stundarsakir, svala koffínþörfinni í vestrænu umhverfi og gleyma stað og stund...réttara sagt indversku áreiti. Barista þjónar þeim tilgangi nokkuð vel. Við fegar voru heppnir, pabbinn fékk sitt koffín rétt áður en rafmagnið fór af borginni. Get nú ekki sagt að ég sé rafmagnsheppinn, nokkrum sinnum lent í því að fá ekkert rafmagn né kaffi. Niðurstaðan er EKKI vanmeta rafmagn. Mitt í öllu rafmagnsleysinu á Barista spjallaði ég við tvo Indverja sem voru í hálfgerðu sjokki. Ekki var það vegna rafmagnsleysis heldur menningarsjokk í eigin landi, þeir voru nýfluttir heim til Indlands eftir áratugaveru í Bandaríkjunum. Kvörtuðu undan mengun, hita og geðveikri umferð. Ég sannfærði þá um að þetta væri tímabundið væl í þeim, brátt kæmi rafmagnið á og þá væri lítill munur á þessu lífi. Þeir voru ekki sannfærðir enda þjakaðir af koffínleysi. Skemmtilegt að hitta Indverja sem eiga erfitt með að venjast eigin menningu og landi. Koffínleysi getur fyllt mann vonleysi, rafmagnsleysi hjálpar ekki.

Í landi þar sem einn milljarður býr er erfitt að gera sér í hugarlund hvernig Indverjar fara að því að finna þessum mannfjölda einhverja atvinnu. Eftir að hafa rannsakað málið óvísindalega í nokkrar vikur er niðurstaðan einföld. Indverska aðferðarfræðin er einfaldlega að ráða fólk í óþörf störf t.d. öryggisverði á hverju strái og í hverjum hraðbanka sem dæmi. Einnig að hafa 10 í vinnu sem tveir geta leyst auðveldlega. Lítum á nokkur dæmi:
Kíktum í skartgripabúð í dag, tveir starfsmenn sýndu okkur innganginn að búðinni, aðrir tveir sáu um að opna hurðina. Inn í búðinni voru hvorki fleiri né færri en 36 starfsmenn, lygilegt hreinlega. Samtals: 40 starfsmenn og það voru bara þeir sem ég sá, kannski voru fleiri bakvið, inn á lager, í mat og ef til vill einhverjir veikir eða í fríi.
Annað athyglisvert dæmi: fórum í barnabúð um daginn, frekar lítil búð en inn í búðinni var ekki þverfótað fyrir starfsfólki og við einu kúnnarnir. En í þetta skiptið taldi ég ekki nema 20 starfsmenn, sem betur fer fyrir starfsfólkið gat Mikael haldið helmingnum uppteknum með skemmtiatriðum á meðan hinn helmingurinn af staffinu starði á okkur. Af þessum 20 starfsmönnum voru tveir að afgreiða okkur, einn hélt á körfunni og hinn setti í körfuna. Magnað...þess virði að sjá.
Fyrir nokkru síðan báðum við hótelið um að redda nokkrum hlutum fyrir okkur út úr búð, það kom ekki einn þjónn til þess að bjarga málinu, allt í allt voru þetta níu hausar að taka niður eina stutta pöntun. Óborganlegt og atvinnuskapandi.

Konni

Indverskt spítalalíf

ÚFF...síðustu dagar hafa verið ansi erfiðir! Ella og Mikael Tumi hafa þjáðst af veikindum sem enduðu með því að Mikael Tumi var lagður inn á spítala með næringu í æð. Greyið fékk svæsinn indverskan vírus úr umhverfinu sem leiddi ti upp- og niðurgangs af verstu sort í sex daga, í kjölfarið þornar líkaminn upp. En eftir þrjá daga á spítala með næringu í æð erum við komin heim og Mikael farinn að sýna nokkur batamerki, tekur næstu viku að ná fullum styrk. Spítalinn var hreinn og fínn enda einkarekinn og með skilti sem bannar þjórfé. Læknarnir tala líka ensku sem betur fer, hjúkkurnar voru ekki eins sleipar í enskunni, frekar ótraustvekjandi að fá takmarkaðar upplýsingar vegna tungumálaerfiðleika. Allt reddaðist þetta að lokum með indverskri og íslenskri samvinnu.


Konni

Nafnspjaldalaus nýbúi

Það er ekki einfalt mál og oft frekar snúið að finna ákveðna staðsetningar í Hyderabad, ástæðan er ofureinföld. ÞAÐ ERU ENGIN HÚSNÚMER Í BORGINNI. Allar leiðbeiningar fyrir ákveðnum staðsetningum byggist á því að vita um eitthvert hús, fyrirtæki eða þekkt kennileiti sem er nálægt þeim stað sem þú ert að fara til. Þetta flækir málið nokkuð fyrir nýbúa en lókallinn virðist stundum álíka ráðþrota. Sumir bílstjóranna okkar virtust reyndar aldrei hafa farið út úr húsi, voru hreinlega úti að aka. En nýi bílstjórinn okkar virðist hafa séð meira af borginni en fyrrum bílstjórar...okkur til ómældrar gleði.

Annars er ég með viðskiptahugmynd. Skella mér í Byko kaupa nokkur bretti af húsnúmerum, ganga í öll hús í Hyderabad og selja húsnúmer. Ef við fegðar skiptum liði þá ætti þetta verkefni að halda okkur við stafni allt næsta ár og duga fyrir nokkrum sekkjum af hrísgrjónum. Ég þyrfti þá reyndar líka að redda mér heilan helling af nafnspjöldum, hér ertu núll og nix ef þú átt ekki nafnspjöld til að dreifa í tíma og ótíma. Ég hef fengið sirka 20 nafnspjöld á þessum stutta tíma sem við höfum verið hérna. Indverjarnir verða hálf undrandi þegar ég gef þeim ekki nafnspjald á móti, er farinn að segja þeim að nafnspjöldin mín séu í prentun. Þeir taka það gott og gilt, annars væri heiðurinn að veði.
Aftur á móti er aðalsöluvaran á Indlandi að selja Indverjum andlitskrem sem gerir þá hvítari....þeir þekkja greinilega ekki Michael Jackson heilkennið. Ætti kannski að athuga að selja þeim líka brúnkukrem.

Konni

Indversk Lög

Ég gleymdi að minnast á það í fjölgunarpistlinum að neðan að það er bannað samkvæmt lögum að gefa upp kynið á barninu í móðurkviði. Þessi lög voru sett á til þess að vernda stúlkubörn því stúlkubörn(fóstur) áttu það til að deyja í móðurkviði. Af ýmsum ástæðum.
Sem betur fer er þetta að breytast eins og annars staðar en það þykir greinilega ennþá ástæða til að hafa þessi lög. Sorglegt.

Indverskur þrifnaður

Ég er hrædd um að indverskur þrifnaður stæðist ekki kröfurnar hjá henni móður minni. Þar sem þetta er þriðji dagurinn heima þá hef ég haft nægan tíma til að fylgjast með liðinu þrífa íbúðina. Þess skal getið að á nýskúruðu gólfi þarf rétt að rölta í næsta herbergi til að verða svartur (ja.. grár) á fótunum. Eftir ítlarlegar greiningar á aðferðum og markmiðum undanfarinna daga þá er sápulykt=hreint hjá þeim; þetta fer svona fram:
Inn koma fimm strákar. Einn er verkstjóri (butlerinn) og gerir ekki neitt nema labba á milli og blaðra. Einn sópar, tveir fara í rúmin og einn skúrar. Það er sér deild sem sér um eldhúsið, það eru tvær konur (auðvitað). Skúringar fara þannig fram að viðkomandi labbar um með gulan þykkan og mjög sterkt lyktandi (=hreint) vökva og sullar um allt gólf, dreifir svo vel úr. Þá er allt orðið hreint. Þegar búið er að 'þrífa' þá labbar einn með ilmsprey um allt hús og spreyjar, spreyjar mikið, klárar næstum því brúsann. Við mikael vorum rúmlyggjandi í gær og ég féll næstum því í yfirlið af ilmefnunum (=hreinleikanum).
Á eftir kemur svo gaurinn sem gerir ekki neitt (minna en butlerinn) og spyr hvort allt sé nógu hreint. Við höfum reynt að panta mat af þessum sem gerir ekki neitt og það gerist ekki neitt. Hann er yfir ræstingunum.
Núna akkúrat eru inni hjá mér fimm fullvaxnir karlmenn að mæla fyrir veggfóðri. Þar af er einn með málband og hinir horfa á. Þetta er alveg dæmigert indverskt. Nei afsakið, einn mælir og einn skrifar niður. Hinir horfa á.
Dyrabjallan hringir hér örugglega 20 sinnum á dag. Og það er þegar þeir dingla, stundum koma þeir bara inn (eins gott að vera með hárið vel sett upp). Þeir byrja um klukkan sjö á morgnanna, Dingggggggg. Fyrsta daginn þá nenntum við ekki á fætur, þetta var allt of snemmt... best að sofa þetta af sér. Dinggggggg, hringir aftur, og aftur og á endanum fer Konni til dyra (þetta hlaut að vera áríðandi). Konni kom til baka með dagblaðið. Þeim er mjög annt um að maður sé vel uppfærður af fréttum hér á bæ. 5 mín seinna: Dinggggggg. ónei. og aftur, og aftur. Konni fer aftur til dyra: Eruð þið með þvott? Og klukkan er rétt rúmlega sjö. úfffff....
Ein krúttleg kona (úr eldhústeyminu auðvitað) stekkur stundum inn að kíkja á mikael, ekkert að dingla enda er mér svosum sama. Butlerinn okkar þurfti að draga hana út áðan;) Hún er voða sæt, heitir auria eða eitthvað svoleiðis.

Annars eru launin ekki merkileg hjá þessu fólki. Butlerinn er með 3000 rupies (4500 isk) og þrifstrákarnir 2200 rupies á mánuði. Butlerinn okkar er algjör töffari, er barþjónn í Mumbai og Góu til skiptis á milli þess að vera hér. Hann ætlar að gifta sig eftir þrjú ár.
Bílstjórinn okkar er með 10.000 rupies á mánuði (15000 isk) sem er bara gott miðað við þennan geira held ég. Hann heitir Surya og á tvö börn, strák og stelpu, 3 og 5 ára. Hann er ekkert að fíla indverska umferð; tvíhjól, þríhjól og fjórhjól (bílar) allt í sömu kösinni. Og svo beljurnar auðvitað, ekki má gleyma þeim.
Butlerinn okkar er að bíða eftir vegabréfi svo hann geti farið að ferðast, ég spurði hvert hann ætlaði en hann var ekki alveg að fylgja (hann er að æfa sig í enskunni). Ég spurði hvort hann ætlaði til Evrópu (oft gott að nefna staðhætti í stað þess að hafa spurninguna opna), hann spurði hvort Evrópa væri góð borg. Ég hló inni í mér, enda orðin nokkuð góð í því.

Jæja, vonandi er þetta síðasti dagurinn heima. Ég er að verða nokkuð góð en mikael greyjið er ennþá með Gullfoss og Geysi. Ældi yfir nýskúraðagólfið áðan, æ úff ég greyjið neiddist til að kalla á skúringarstrákinn aftur að skúra. Erfitt líf.

Fjölgun

Hér á Indlandi er það hefð að konur flytja heim til mömmu sinnar þegar þær eru komnar 7 mánuði á leið. Þó svo þær þurfi að flytja á milli bæja og borga. Þær eiga barnið þar og eru hjá henni fyrstu mánuðina. Mamman dekrar við verðandi mömmuna og hjálpar henni með barnið, hljómar hreint ágætlega:) Hins vegar er margt annað sem hljómar ekki eins vel, til dæmis eru keisaraskurðir mun algengari en eðlilegar fæðingar og ástæðan er ekki skemmtileg; læknarnir fá meira borgað fyrir keisara en venjulega fæðingu. Hér fá konur 3 mánaða fæðingarorlof og það er nokkuð algengt að fyrirtæki borgi mánaðar fæðingarorlof fyrir feður en það er held ég breytilegt eftir fyrirtækjum. Hér eru orlofin sem sagt ekki frá ríkinu heldur fyrirtækjum. 3 mánaða fæðingarorlof gerir konum ekki auðveldara fyrir að vera áfram á vinnumarkaðinum eftir barneignir enda eru þær oft heimavinnandi eftir að þær eignast börn. Hins vegar koma ömmurnar oft inn í þetta svo konan geti unnið.
Eftir fæðingu kemur kona heim reglulega og þvær barninu og nuddar það. Börnin eru ekki sett ofan í bað eins og heima heldur situr konan á gólfinu með barnið á fótunum og þvær og nuddar barnið þannig. Ekki ólíkt því sem ég lærði í ungbarnanuddinu, nema hvað okkur fannst full óþægilegt að sitja í þessarri stellingu og 'íslenskuðum' þessa útgáfu af nuddi;)

Where is mommy?

Glókollurinn Mikael Tumi vekur mikla athygli á Indlandi, vægast sagt. Við fegðarnir fórum í almenningsgarð um daginn ( og þessi garður hefur ekki verið sprengdur í loft upp) svona til að slaka aðeins á og spóka okkur á meðan Ella vinnur fyrir hrísgrjónunum.
Þessi ferð reyndist lítil slökun eftir allt saman, til að byrja með þá þurfti ég að festa bílstólinn hans Mikaels með óhefðbundnum aðferðum þar sem engin sætisbelti reyndust í leigubílnum. (hámarkshraði var 35km...engin hætta á ferð) Venjan er að leigubílstjórar henda barnabílstólnum í skottið...ætli þeir haldi að þetta sé ný tegund af ferðatösku? En við komust á leiðarenda eftir umferðarstíflu og mengunarský. Í venjulegri umferð, sem er aldrei - nema á nóttunni, tekur sirka 45 mínútur að fara 10km.

Eftir sprengjuleit voru feðgar komnir á ról í garðinum, þar mátti sjá mikið af pörum - verðandi hjón í tilhugalífinu, fullt af krökkum og fjölskyldum, nokkrar múslí-mömmur, ógiftar vinkonur (svartklæddar) og svo hvítu feðgarnir með barnavagn. Við hefðum alveg eins getað verið með skilti sem á stóð: Come and see the white man with a white toddler in a carriage. Please don't touch - they don't speak Hindi.
Til að byrja með nutum við athyglinnar, ég féll reyndar alveg í skuggann - þessi fjórtán mánaða glókollur átti garðinn, ég hefði átt að rukka aðgang. Hefði dugað fyrir riceandcurry. Gestir og starfsfólk starði á okkur, sumir vildi fá að koma við Mikael og allir spurðu: where is mommy? (indverskur hreimur: veddís mummí?). Samviskusamlega sagði ég öllum að mamma væri í vinnunni: "mommy working" Allar mömmurnar horfðu einkennilega á mig eftir þetta svar, þær skildu alveg hvað ég var að segja en þær skildu ekki að ég væri með krakkann í garðinum án mömmu. Fékk það á tilfinninguna að ef þær réðu þá myndu þær skipta mér út af fyrir mömmuna. Svipurinn á þeim var eins og eitthvað væri að þessu heimilislífi, faðirinn ekki að vinna og mamman ekki með barnið.
Ógiftu vinkonurnar fengu sinn skerf að halda á Mikael til skiptis - frítt. Við ákváðum að forða okkur heim þegar hópur af skólabörnum ætluðu nánast að eigna sér barnið. Ég held að ég hafi einhverja hugmynd eftir þessa skógarferð, hvernig fyrsta svarta manninum á Íslandi leið. Hvítur karlmaður með hvítt barn í barnavagni og enga mömmu á Indlandi......óborganlegt.

Að lokum....einn bjór (650ml) kostar 80 krónur

Konni

Uppahaldsatvinnugreinin

Uppáhaldsatvinnugreinin í dag eru rafmagnssnúruhaldararnir. Við sáum mann að slá flöt í garði einum, hann var með rafmagnssláttuvél en ekki bensín eins og heima. Það væri ekki frásögu færandi nema að hann var með mann í vinnu við að halda á snúrunni og sjá til þess að hún þvældist ekki fyrir.
Svona eru mikið af störfum í Indlandi sem okkur þættu svolítið skrítin. Vinnuaflið er svo ódýrt hér að það er ekki mikil hvatning á því að finna sniðugar lausnir á málunum sem spara vinnu.

Samningaviðræður

Samningaviðræður hér í Indlandinu geta tekið góðan tíma. Reyndar þá virðist þetta vera þjóðarsport sem er bannað útlendingum. Hann Subbu úr HR deildinni hjá Sonata (fyrirtækið sem ég er að vinna hjá) hefur verið mér innan handar með síma, bíla og húsnæðistmál. Við Konni fundum okkur hús á fimmtudaginn í svona vernduðu umhverfi í Whisper Valley, leigusalinn var með ákveðið verð í huga og við reyndum nokkuð að prútta við hann án nokkurs árangur með verðið en hinsvegar náðum við að fá hann til að koma með alls kyns tæki og húsgögn inn án þess að hækka verðið. Ég ákvað að hitta hann aftur en með liðsstyrk, mætti á svæðið með Subbu við hægri hönd og Sudhakar sem vinnur með mér við vinstri. Og þá hófst leikurinn...

Þeir byrja á að kíkja á húsið, ygla svolítið brúnum, láta líta svo á að þetta sé jú alveg sæmilegt en ekkert alveg frábært. Svo spyrja þeir um stærð, fá svar og jú setja upp hálfgerðann óánægjusvip, spyrja svo um verð og þykjast ógurlega hissa (ég var búin að segja þeim það) og hálf hneikslaðir. Sem sagt mikil líkamstjáning í gangi. Eftir að fá útlistað hvað leigusalinn ætlar að koma með af húsgögnum og rafmangstólum setur Subbu upp heljarinnar reikningsdæmi fyrir leigusalana (þeir voru tveir) og les þeim pistilinn um að þeir geti nú alveg lækkað verðið en samt grætt. Leigusalarnir standa á sínu, eigandinn sagði eitt verð og neitar að lækka sig. Eigandinn hringir, leigusalinn fer afsíðis en kemur alvörugefinn til baka - eigandinn segir að sama verðið standi. Það slær þögn á hópinn, Subbu starir á leigusalann, leigusalinn starir niður, Sudhakar starir út um gluggann og ég velti því fyrir mér hvort ég eigi að skarast í leikinn, slá á léttar nótur, reyna að gera eitthvað gagn, en skynsemin hefur yfirhöndina og ég ákveð að vera fluga á vegg og horfa á því það er í raun nokkuð áhugavert að vera vitni að þessu. Eftir um 5 mínútna þögn þá byrja þeir aftur, spjalla um verð, staðsetningu og Subbu sannfærir leigusalann um að reikningsdæmið sem hann notar sé ekki rétt. Á endanum er ég dregin afsíðis og þeir útskýra fyrir mér hvað gengur á, við ákveðum tilboð sem við gefum þeim og förum fljótlega af vetvangi. Leigusalinn ætlar að bera það undir eigandann og tala við okkur.

Af því sem ég hef séð Subbu semja við bílaleigur, símafyrirtæki og leigusala má læra eftirfarandi:
1. Aldrei gefa í skyn að þér lítist vel á eitthvað
2. Þekkja vel viðfangsefnið, hvað þetta kostar annarsstaðar
3. Spyrja margra spurninga
4. Tala lengi, ekkert vera að flýta sér
5. Aldrei samþykkja í fyrsta samtali, gera tilboð og tala við hann daginn eftir

Svona líður tíminn í Indlandinu, hvað haldið þið að margir Indverjar á hverjum tímapunkti eyði tímanum í samningaviðræður? Af því sem ég hef komið að þá virðist þetta vera viðskiptamátinn og reglan er að gefa sér góðan tíma (og þá erum við að tala um nokkra klukkutíma).

Svona til að ljúka sögunni þá samþykkti eigandinn tilboðið okkar og við vonandi flytjum inn í næstu viku. Það þarf bara að mála og þrífa og skella inn húsgögnum svo við getum flutt inn.

Hlaturskast

Lost in Translations: yes sir

Loksins smá blogg frá hinum fjölskylduarminum eftir nokkurt netleysi síðustu daga, loksins þegar netið virkaði þá fór rafmagnið af borginni (sem gerist daglega) og svo kom rafmagn aftur og þá fraus netþjónninn. En nú er vaðandi net og rafmagn og því best að hraða sér í að hripa eitthvað niður um Indlandsdvölina.

Þessi Indlandsferð er nokkuð ólík minni fyrri Indlandsferð hér um árið, þá aðeins vopnaður bakpoka, ferðahandbók og nokkrir vinir meðferðis. Nú er það eitt stykki barn sem þarf að hugsa fyrir, óneitanlega flóknara mál sem krefst meira skipulags.
Ballið byrjaði strax á flugvellinum í Amsterdam þegar ein indversk flugfreyja vatt sér upp að Mikael og sagði "ohhh pretty white blonde kid" leit síðan á mig og sagði "he will be popular in India - look after him or some one will kidnappe him". Uhhh ok, hughreystandi byrjun á ferðalaginu. Ætla ekki að tala um flugfélagið KLM...skítaflugfélag, er vissum að ferðataskan mín hafði meira pláss inn í cargo.

Hyderabad er ekki hluti af hinni hefðbundnu ferðamannaleið á Indlandi (alla vega á meðal bakpokaferðalanga) þar af leiðandi talar ekki kjaftur ensku með góðu móti innan þjónustugeirans. Það gerir ferlið allt mjög skemmtilegt. Til dæmis að tala við Indverja í síma er einkennileg upplifun, símafyrirtæki hér í bæ hringdi í mig þrisvar einn daginn - ég skildi nánast ekki neitt. Til að toppa málið þá hringdu þeir aftur í mig nokkrum dögum síðar, óskuðu eftir því að ég tæki þátt í könnun á þjónustu þeirra....ég hélt að hann væri að grínast, en ó nei aldeilis ekki. Síðan byrjaði hann.....skildi ekkert, sagði bara yes, yes inn á milli. Hann skellti á....hahahah. Hefði verið gáfulegra að hringja í Mikael.
Verst er þegar þeir halda að þeir séu að tala góða ensku, þá er engin leið að skilja þá. Fórum með Mikael til læknis um daginn, greyið fékk smá vírus, sem betur fer var Ella með þar sem hún hefur meira forskot á að skilja Hind-enskuna. Ég skildi bara ekki orð það sem læknirinn var að segja....samt var hann víst að tala ensku. Ég horfið rannsakandi á hann - enginn texti og ekki hægt að skipta um stöð. Ella fékk að ráða úr þessu ein og óstudd. Mín afsökun var textaleysi.
Ég verð greinilega að fara á Hind-ensku námskeið. Hinir sem kunna ekkert í ensku eru frábærir....bað einn hótelþjóninn um mat, hann sagði mér að hringja í móttökuna og panta. Ég var einmitt búinn að reyna það nokkra stund en það svaraði enginn á hótelinu, eftir að hafa útskýrt málavexti og beðið þjóninn að taka niður pöntun mína þá sneri hann hausnum í allar áttir sagði yes sir og labbaði út...Indverska leiðin er nefnilega að hundsa vandamálið og þá hugsanlega og vonandi hverfur vandamálið. Kannski eru engin vandamál aðeins útgönguleiðir. Sem minnir mig á það að ég á enn eftir að kaupa sebraskinn.

kveðja
Konni

Politik

Ég ætla að gerast svö brött að blogga um pólitík þó svo ég sé ópólitíski armurinn í fjölskyldunni. Það er búið að skreyta borgina alla með fánum, ljósum og skiltum (já enn fleiri skiltum) því um helgina verður Congress flokkurinn með ráðstefnu hér í borg og auk þess verður stytta af Indhiru Gandhi afhjúpuð í tilefni þess að 90 ár eru liðin frá fæðingu hennar. Auk þess hafa verið pólitískir útifundir sem skapa enn meiri gleði í umferðinni. Í síðustu viku var útifundur hjá 'bleika flokknum' (veit ekki hvað hann gerir en fánarnir voru bleikir;), þeir eru að krefjast þess að Hyderabad verði sjálfstætt fylki. Ekki mjög líklegt né gáfulegt samvkæmt vinnufélugum mínum.

Annars var ég að reyna að spjalla við bílstjórann minn í gær um Gandhi fjölskylduna og atburðina um næstu helgi. Hann þuldi upp fyrir mig öll fjölskyldutengsl Gandhi fjölskyldunnar og svo kom þetta snilldarsamtal:
you like Indhira Gandi ma'm?
well I have never met her, but I assume so. Is the Gandhi family popular in India?
sorry madam?
Gandhi - popular - India? (það hjálpar stundum að segja bara orðin sem skipta máli)
ahhhh yes, India very popular madam, India popular.

Ég hló inní mér.

HEnska = Hindi-Enska

Aðstæðurnar hér í Indlandi eru stundum grátlegar þegar kemur að samskiptum. Stundum, og þá sérstaklega þegar við erum í íbúðarleit þá lendir maður á einstaklingum sem tala reiprennandi ensku. En þegar kemur að bílstjórum, þjónustufólki og öðrum í þjónustugeiranum þá verða símtölin oft ansi skemmtileg eða eftir langan dag ansi þreytandi;)

Ég hef verið í símasamskiptum við konu á ferþaþjónustu einni varðandi bílaleigubíl. Hún hefur hringt nokkrum sinnum í mig, stundum upp úr þurru að bjóða mér bíl - annsi notaleg kona;) Hún hringdi í mig í dag og sagði að bíllinn sem ég pantaði væri ekki laus í dag en ég gæti fengið annan í dag og svo bílinn á mánudaginn sem ég pantaði. Þar sem mikael er veikur þá vildi ég ekki fá hann í dag heldur á morgun á morgun en svo slitnaði sambandið og ég náði ekki að klára samtalið. Hálftíma seinna hringdi gaurinn hérna niðri í afgreiðslu og spurði hvort ég hefði pantað leigubíl. Ég sagði nei sem var rétt en fór að reyna að útskýra að ég ætti von á bílaLEIGUbíl en ekki taxa... bjartsýn ég en reyndi samt. Ég endaði á að fara niður og hitta bílstjórann minn sem talaði ekki stakt orð í ensku en ég náði samt að senda hann heim aftur. Fór svo upp og hringdi aftur í ferðaþjónustuna og lenti þar á manni sem skellti á mig þar sem hann skildi ekki ensku (það gerist stundum). Nokkru síðar hringdi konan, ég tjáði henni að ég þyrfti ekki bílinn fyrr en á morgun, og þá byrjar þetta:
ma'm no car today?
no, no car today, only tomorrow.
you want car tomorrow ma'm?
yes
no car today ma'm?
no, no car today, tomorrow.
ok, no car today
no
ok.
Og þetta samtal gekk vel miðað við öll hin. Ég átti mjög bágt með mig í gær þegar Konni var að reyna að segja þjónustupilt einum hérna á 'At home' (þar sem við erum með íbúð núna) að internetið virkaði ekki.
sorry, the internet does not work
oh ok (mjög ráðvilltur á svipinn)
can you send someone?
oh ok (byrjar að labba út, eitt spurningarmerki á svipinn)
ok (og konni labbar inn í herbergi)

Við erum a lifi

Eftir langt og hreint ekkert spes ferðalag frá Amsterdam komum við á gistiheimilið um miðja nótt að indverskum tíma. Oft hefur maður kvartað yfir icelandair vélunun á evrópuleiðum en KLM er verra og það í 8 klst (rúmlega) flugi! (ekki samt hætta við að koma í heimsókn;)

Þessa þrjá daga sem við höfum verið hér höfum við notað aðallega í þvæling til að finna okkur íbúð. Konni og Mikael eiga eftir að deyja úr leiðindum hér á gistiheimilinu til lengdar, svo verið nú góð við hann Konna á næstunni, senda honum falleg sms og svona:)

Nokkrar hugleiðingar:

Indverjar nota ekki barnabílstóla, þeir horfa yfirleitt furðulega á hann og skella honum svo í skottið.

Mac Donalds á indlandi bjóða aðeins upp á kjúklinga og fiskborgara

Hjálmlaus lögga á mótorhjóli að tala í símann... only in India

Hi-tech, modern, luxury, fully... orð með aðra merkingu á Indlandi en á Íslandi

moldargötur, rafmagnsnúruflækjur, skiltahrúgur, rusl út um allt, óskipulag, þvaga ... og okkur dettur í hug að láta þessa þjóð smíð fyrir sig hugbúnað? Athyglisvert.

Schiphol,Amsterdam

Ótrúlegt en satt, þetta hafðist að lokum! Með hjálp góðrar fjölskyldu og vina tókst að pakka, flytja og koma litlu fjölskyldunni í flugið án áfalla. Takk fyrir hjálpina öll sömul!
Við erum stödd á Schiphol og eigum flug á hádegi á morgun til Hyderabad. Skrítið! Eftir geðveiki undanfarinna daga, og fyrir geðveiki næstu daga þá er gott að stoppa hér í sólarhring, sofa aðeins og borða góða steik og skola því niður með góðu rauðvíni. Hver veit hvað við fáum að borða næstu daga;)
Mikael Tumi greyjið er búinn að vera með gullfoss og geysi undanfarna daga og hef ég malaríulyfin sterklega grunuð. Hugsanlegar aukaverkanir eru ógleði, uppköst, þunglyndi, rugl.... Svo ef ég verð í ruglinu, þá vitið hverju er um að kenna.

Við lendum eftir miðnætti á aðfaranótt laugardags og erum búin að bóka okkur gistiheimili í Jublee Hills fyrstu vikurnar en vonandi tekur ekki langan tíma að finna okkur íbúð. Á mánudaginn tekur svo við vinnan. Hvað í andskotanum ætlar Ella svo að gera í Indlandi? Góð spurning. Calidris er með tíu manna hóp í vinnu á Indlandi, þar af eru tveir í Bangalore og restin í Hyderabad. Ég verð sem sagt að vinna með þeim næstu mánuðina.

Konni er að berjast við Mikael í rúminu, grey litla orðinn smá ringlaður á þessum þvælingi. Góða nóttina góða fólk, ég mun tala næst frá Indlandi.
Ella

Vika í brottför....tikkk,takkk

Þetta er að verða ískyggilega raunverulegu staðreynd að flytjast búferlum hinum megin á hnöttinn...bara í næstu viku, takk fyrir.
Fyrir rúmlega sjö árum síðan var ég ásamt vinum í bakpokaferðalagi á Indlandi, Nepal og Tailandi. Ef einhver hefði sagt við mig þá að ég ætti eftir að flytja til Indlands þá hefði ég hlegið að honum, hrópað og grýtt. Eins gott að ég gerði það ekki...

Ágætt í stöðunni að fara yfir tékklistann:
byrjaður að pakka niður: nei,
byrjaður að setja dót í kassa: nei,
búinn að selja bílinn: nei
skipta um lögheimili: nei
finna þjónustufólk: nei

Hva, nægur tími til stefnu... tökum íslensku leiðina...þetta reddast allt saman! Erum allavega komin með flugfar, visa, bólusetningu og íbúð (tímabundið). Neste station: Jubilee Hills, Hyderabad.


Konni

La familia

Lítið skref fyrir lyklaborðið - stórt skref fyrir bloggheiminn

Viti menn ég er byrjaður að blogga, átti aldrei von á því. Hef alltaf litið á bloggskrif tómum augum, rita niður eitthvert þvaður skella því um sporbaug alnetsins og vonast til þess að bloggheimur lesi og tjái sinn bloggisma. Samt sem áður les ég önnur blogg...þegar ég á að vera gera eitthvað allt annað...t.d. að skúra! Vonandi verður þetta blogg til þess að fækka leiðinlegum verkum í samfélaginu. Sakna þjóðarsálarinnar sem hékk í viðtækinu þegar ég var lítill - einfaldara að hlusta á tuð en að lesa tuð.

En nú er mál að gerast stórtækur bloggverji þar sem klakinn verður yfirgefinn 8. nóvember 2007 og haldið í víking og jóga til Indlands og því eina rétta í stöðunni að halda úti opinberri dagbók fyrir vini, vandamen og almenna bloggverja. Þá er bara að krossleggja fingur, ákalla Allha og vona að einhver nenni að lesa um ævintýri litlu fjölskyldunnar í þriðja heiminum - fyrsta bindi. - Góðar stundir.

Namaste!

Konni

PABBINN MEÐ MIKAEL TUMA (3. mánaða)