Sonia 25 ára

Hún Sonia varð 25 ára á föstudaginn. Hún bauð hópnum í vinnunni út að borða ásamt okkur Konna. Þau komu með köku handa henni sem er hefð hér, og var hún étin fyrir matinn sem okkur þótti all óvenjulegt. Það sem var enn óvenjulegra má sjá á myndbandinu að ofan og er víst hefð. Hún er heppin að vera stúlka, strákar eru lamdir eins mörgum höggum og árin eru.

Hitastig til sölu...tilboð óskast

Sökum almennra væntumhyggju, óþrjótandi góðmennsku, hátíðaranda og ítrekaðra óska höfum við Hyderabaddarnir ákveðið að setja á sölu 20 gráðu hitastig kennt við mr. celsíus, farenhætin sívinsælu því miður uppseld. Um er ræða fínt og stöðugt hitastig sem passar við allar gerðir veðurfars. Hentar vel til að bæta upp skítaveður eða til þess að upplifa annars konar óveður ( á þá aðeins við ef alla vega 20 gráður eru fyrir í andrúmsloftinu). Virkar líka á veðravíti.
Áhugasamir kaupendur frá Íslandi fá sérkjör í dag á sumardeginum fyrsta, hvernig væri nú að koma frúnni á óvart með auka 20 gráðum á sumardeginum fyrsta og skella sér í sólbað í speedo-skýlunni. Gætuð jafnvel selt sumarferðir í garðinn ykkar eða á svalirnar til að fjármagna kaupin.
Athugið við tökum ekki við íslenskum gjaldmiðli, gerir það einhver ennþá? Helst væri gott að fá borgað í yenum, rupees eða bara hrísgrjónum. Takmarkað upplag og ekki hægt að skila ef það er skýjað. Sendum samdægurs með bílstjóranum okkar út um allt land.

Einnig til sölu íslenskur 1000kall sem óvart flæktist með, lítið notaður og þá aðallega sem munnþurrka - aðeins eitt eintak. Fæst fyrir klínk eða handfylli af hrísgrjónum.

Baráttukveðjur á þessum merka fyrsta sumardegi.
Hyderabaddarnir

Darfur deaths 'could be 300,000'

Þessi 'gæti verið' tala yfir heildarfjölda fólks sem hefur látist í átökunum í Darfur er sjokkerandi. Ímyndið ykkur að við værum ennþá hluti af Danmörku og danir myndu þurrka út Íslensku þjóðina eins og hún stendur í dag. Ég gæti rétt ímyndað mér að einhver myndi láta í sér heyra, hvað þá láta það viðgangast. Ég vona að minnsta kosti að alþjóðasamfélagið myndi rétta okkur hjálparhönd.

Darfur deaths 'could be 300,000

Ella

Anika 2ja ára

Við vorum boðin í afmælið hennar Aniku á sunnudagskvöldið. Hún Anika býr í hverfinu og varð 2ja ára á sunnudaginn. Þau Mikael leika oft seinnipartinn í garðinum í hverfinu. Þetta er víst venjan að hafa barnaafmæli klukkan hálf átta sem er hálf einkennilegt ef þú hugsar til þess að grey afmælisbarnið er orðið dauðþreytt eftir daginn og fer að sofa milli átta og níu.
Við vorum einu útlendingarnir á svæðinu, fjölskylda Aniku er afskaplega vinaleg og tók vel á móti okkur. Þau búa saman Anika og systkyni hennar, mamma og pabbi og amma og afi. Afinn tók á móti okkur:
Afinn: "would you like something to drink, coctail, moctail, gin, whiskey or beer?"

Þetta er alminnileg tveggja ára afmælisveisla, með bar. Tónlistin var frekar spes líka, indverskt techno í hæstu styllingu. Þetta var stórveisla, hver sem er hefði orðið stoltur af því ef þetta væri 40 ára afmælisveisla heima. Hoppikastali, poppvél, súkkulaðigosbrunnur, pinnamatur og já.. kokteilar. Ég er viss um að hoppikastali kæmi vel út þegar líða tæki á kvöldið í íslensku partýi, ég mana ykkur að prófa.

Okkar maður byrjaði ekki vel og þverneitaði að gefa afmælisbarninu pakkann en mamman brosti og lét sem ekkert væri. Eftir fyrstu skoðunarferð um svæðið þá vakti hoppikastalinn mikla lukku svo þar stóðum við mest alla veisluna að forða barninu frá bráðum bana þar sem fleiri krakkar á svæðinu báru sömu tilfinnningar til hoppikastalans og Mikael.

Ég gafst upp á undan þeim stutta og nánast hljóp út með þá pilta í eftirdragi. Íslensk barnaveisla með 20 krökkum hlaupandi um 60fm íbúð hljómar róandi miðað við þessa technoveislu. Indverjar kunna heldur betur að halda partý.

macVeður næstu daga

Ég og mömmurnar og ekkert kaffi Latte

Allt að gerast í Hyderabad, ekki nóg með það að eiga tennisvin, þá er ég orðinn fullgildur meðlimur í mömmuklúbbnum...gerist varla betra. Allar hvítu mömmurnar og börnin sem ekki eru á skólaaldri hittast einu sinni í viku og bera saman bækur og bleiur. Líka upplagt tækifæri fyrir börnin að leika sér á meðan ég og mömmurnar drekkum te og ræðum heitustu málin í Hyderabad, þær skiptast líka á nýjustu glanstímaritunum og ræða nýtt vöruúrval í aðalmatvörubúðinni í bænum.
Við fegðarnir skemmtu okkur vel á þessum samkomum en erum ekki eins þróaðir og hinar mömmurnar sem mæta að sjálfsögðu með barnfóstruna í eftirdragi svo þær geti drukkið sitt te í ró og næði, mín barnfóstran bíður heima og lagar mat á meðan. Mikael Tumi var alveg með það á hreinu hvað á að gera þegar hann hefur fengið nóg af mömmunum og börnum þeirra, hann einfaldega réttir pabba skóna og nær svo í sína skó og bíður við dyrnar. Þá er tími til kominn að fara heim.

Á heimleiðinni stoppuðu fegðarnir á Coffee Day sem er ekki ósvipað Kaffitár nema gæðin á kaffinu er ekkert til þess að tala um en þó betra en instant kaffi. Pantaði einn kaffi Latte í take away. Afgreiðslumaðurinn horfið lengi vel í gegnum mig og byrjaði að fletta kaffiseðlinum af indverskum ákáfa. Síðan spurði hann mig með miklum trega hvað kaffi Latte væri.....ja hérna, var ég ekki á kaffihúsi sem sérhæfir sig í kaffigerð. Eftir smá samskiptaörðugleika kom í ljós að maðurinn sem gerir kaffi Latte var í fríi í dag, en til að hughreysta mig sagði starfsmaðurinn að hann gæti gert cappuccino í staðinn. Athyglisvert að hann kunni það en ekki kaffi Latte, af reynslunni einni ákvað ég að vera ekkert að kenna honum hvernig á að laga kaffi Latte heldur leyfði sérfræðiþekkingu hans að njóta sín og fór heim með indverskan cappuccino. Vona bara að kaffi Latte maðurinn sé ekki í löngu fríi.

Konni

Mikael Tumi listamaður

Það má ekki líta lengi af honum Mikael Tuma. Í morgun var hann að dunda sér á ganginum með eitthvað. Þetta var afraksturinn, glæsilegt listaverk á bumbunni.

Lífið er hrísgrjón

Hækkun á matvöru í heiminum og afleiðingar þess hefur verið mikið í fréttunum að undanförnu. Þetta kemur verst við fátækasta fólkið sem hefur ekki mikið svigrúm til þess að skera niður hjá sér þegar það hefur aðeins ráð á því allra nauðsynlegasta fyrir. Það er auðveldara fyrir okkur sem eigum meira að skera niður í mat, fatnaði og afþreygingu en þegar launin rétt duga fyrir húsnæði og hrísgrjónum þá er ekki margt í boði.

TIl þess að leggja fátæku fjölskyldunum lið er farið af stað verkefni hér í Indlandi þar sem fátækt fólk getur keypt hrísgrjón á verði sem er töluvert lægra en markaðsverðið í almennu búðunum og mörkuðum. Til þess að geta keypt þetta þarftu að fá einhverskonar vottorð um að þú lifir undir fátæktarmörkum. Auðvitað eru gloppur í þessu kerfi og menn og konur eru hrædd um að þessir couponar leki út til þeirra sem ekki endilega þurfa þeirra með. Hjálparstarf er alltaf vandmeðfarið.

Ég rakst á þessa grein á BBC í morgun: Child brides 'sold' in Afghanistan.

Ella

Veðurspá næstu daga

Miðvikudagur: 39°C
Fimtudagur: 39°C
Föstudagur: 41°C
Laugardagur: 40°C

Indverskar veislur

Okkur var boðið í tvær veislur núna á tveim dögum. Á sunnudaginn fórum við í nýjarsfögnuð hjá konu sem bjó í Whisper Valley töluvert á undan okkur en er svona alminnileg. Á sunnudaginn var nýjarsdagur í Tamil Nadu sem er fylki hér sunnan við okkur (Chenaii er t.d. í Tamil Nadu). Veislan byrjaði á Pooja (bæn) klukkan ellefu og svo átti maturinn að byrja klukkan tólf. Við mættum tólf og þá var ennþá bænahald í gangi. Hjónin sátu á veröndinn ásamt gúrú sem þuldi bæn stöðugt í hljóðnema og fyrir framan og allt í kring sat fólk og horfði á. Bæninni var svo blastað um hverfið með stórum hátölurum og við hliðina á húsinu var búið að setja upp veitingastað. Catering þjónusta er stór hér í Indlandi, Indverskar húsmæður eru ekkert að svitna í marga daga yfir smá veislu, hringja bara á menn sem sérhæfa sig í málinu.

Klukkan eitt gáfumst við upp á 37°C hitanum og fórum á næsta hótel að borða, meðvituð um að við værum pínu dónaleg en grey mikael var að lognast út af. (Það er alltaf hentugt að eiga einn grís þegar manni vantar afsökun). Ég fékk heljarinnar samviskubit í gær þegar konan kom heim til okkar, alveg miður sín yfir því að enginn hafi boðið okkur inn í svalann þar sem krakkarnir voru að leika.

Í gærkveldi átti Sakeeth sonur hans Mohans eins árs afmæli. Mér finnst eins og tvö ár síðan Mohan var á Íslandi. Ég var að vinna með honum og tveim öðrum Indverjum, þeir voru tiltölulega nýkomnir þegar ég spurði þá á mánudegi hvað þeir hefðu gert af sér yfir helgina. "I had a baby son" sagði Mohan að rifna úr stolti. Mohan var á Íslandi tvo mánuði eftir þetta og sá nýbakaða soninn ekki fyrr en eftir það.

Allavega, veislan var frábær. Indversk, litrík, hávaðasöm frábær. Fullt af fólki, við vorum kynnt fyrir allri fjölskyldunni hans og konunnar hans. Verkfræðingar, tölvunarfræðingar, vindmillusérfræðingar og ég veit ekki hvað. Furðuleg tímasetning á barnaafmæli þó en hefðbundin indversk, veislan byrjaði hálf átta um kvöldið, allir fengu mynd með afmælisbarninu, svo var kakan skorin við mikil læti, lúðra, spreningar, snjó og ég veit ekki hvað. Svo var kvöldmatur, Catering þjónusta auðvitað. Til hvers eru íslenskar húsmæður að setja allt á annan endan í þrjá daga í bakstri? Catering er lausnin, bara ef hún væri aðeins ódýrari heima. Spurning um að flytja inn Catering-Indverja.

Já Magnús er víða með puttana

Burqa

Að skilja frekar en dæma er eitt að því sem mér finnst afar mikilvægt þegar kemur að samskiptum við annað fólk og ég reyni að fylgja en að sjálfsögðu eins og með margt sem maður reynir að gera betur þá er árangurinn ekki alltaf sem skyldi Þó svo ég telji mig nú nokkuð umburðarlinda manneskju. Ég veit ekki hvort Konni sé sammála mér en makar fylgja nú alltaf öðrum reglum.

Ég hef yfirleitt gaman að því að skilja hefðir og lífsýn ólíkra þjóða og hópa. Því eitthvað sem hljómar bjánalega í fyrstu getur hljómað afskaplega rökrétt um leið og maður skilur hvað liggur að baki og kannski sögu viðkomandi persónu.
Burqa er eitt af því sem ég á erfitt með að skilja. Sérlega þegar fólk vill meina að konurnar vilji vera í þessu. Ég skil að islam leggur áherslu á að menn og konur hagi sér hófsamlega meðal almennings en það skal enginn segja mér að kona innst inni vilji vera hulin frá toppi til táar eins og hún sé eitthvað ósæmileg. Ég skil hins vegar að sennilega vilja þær þetta trúarinnar vegna og hefðar, en þetta hlýtur að vera bælandi.
Múslimakonur eru í Burqa (fyrir þá sem ekki þekkja þá er þetta svarti klæðnaðurinn (kápan) sem þær bera og jafnvel alveg þaktar svo bara sjáist í augun) þegar þær yfirgefa heimilið og ég hélt fyrst að þær væru í þessu alltaf utan heimilisins. Þær konur hins vegar sem vinna á skrifstofu fara úr henni þegar þær koma í vinnuna. Ég mætti einni í lyftunni í morgun og hún fór beinustu leið í andyrið á snyrtinguna, væntanlega til að fara úr henni enda sérðu enga konu í þessum klæðnaði hér innanhúss. Sem betur fer (ætlaði að segja Guði sér lof en það er kannski ekki viðeigandi).
Samvæmt wikipedia stendur ekkert í kóraninum um að konur eigi að vera í burqa. En eins og með biblíuna má örugglega túlka ýmislegt á þann veg sem hentar.

Ég er alveg tilbúin til að reyna að silja þetta en hef verið of löt hingað til til þess að lesa mér til. Og ég þekki enga múslimakonu. Ég þekki einn múslima, hann Nazeer sem vinnur með mér og hann er indælisnáungi.

Minning hunds

Lífsbaráttan getur verið hörð í Hyderabad. Maður venst því upp að vissu marki að sjá aðstöðuna hjá fólkinu, betlarana, fatlað og gamalt fólk úti á götu að leit að aur, lítil börn að leik í drullunni í fátæktarhverfunum og ungabörn á skítugu teppi í menguninni við vegakantinn þar sem mamman er að vinna. Ég reyndar kveið þessu einna mest áður en ég flutti út að horfa uppá þetta en vissi líka að það er öllum hollt að fá það eins og kalda skvettu í andlitið hvað maður hefur það gott. Heima erum við kannski að keppast við að fá nýja kápu fyrir veturinn, nýjan bíl, fara í fríið, út að borða og erum svo niðurdreginn yfir yfirdrættinum eða skuldunum á íbúðinni.
Það er smá sveitaspotti af aðalveginum og inn í Wisper Valley þar sem við búum. Það er kirkjugarður á vinstri hönd og svo auður blettur þar sem stundum eru geitur eða buffalóar. Þessi spotti er nokkuð skemmtilegur, á morgnanna er þar fólk á röltinu, flest á leiðinni inn í Whisper Valley að vinna. Í morgun á leiðinni í vinnuna lá eitthvað á miðjum veginum svo Surya tók stóran sveig framjá því. Lítill hvolpur lá dauður í götunni, hafði sennilega lent í slysi og hálfan meter frá honum lá mamman og hreifði sig ekki fet þó svo bílarnir tækju krók hjá. Hún rétt lyfti höfðinu og lagði það svo aftur á framlappirnar og horfði á hvolpinn sorgmædd á svip. Svona endar lífsbaráttan stundum í Hyderabad, hjá hundum og mönnum. Allir gera sitt besta til að koma sér og sínum áfram með það veganesti sem þeir hafa fengið og þær aðstæður sem þeir búa við. Stundum gengur vel og stundum enda hlutirnir á þann veg sem síst var óskað.

Feðgarnir í viðtali hjá Deccan Post

Við erum rétt búin að koma okkur fyrir hér í hitanum í Hyderabad að indversku fjölmiðlarnir eru þegar farnir að keppast um sögu okkar. Málið var nú ekki merkilegra en svo að Deccan Post vildi endilega vita hvernig væri að búa í lokuðu samfélagi (gated community) með ríka fólkinu í borginni. Ekki ósvipað og að búa á Arnarnesinu nema hér er allt girt af og öryggisverðir sem sjá til þess að enginn óæskilegur komist inn eða út. Hér er líka miklu heitara og fullt af moskítóflugum....jæja þetta er ekkert eins og Arnarnesið nema húsin og ríka fólkið.
En við fegðarnir vorum meira en til í að segja sögu okkar....linkarnir hér fyrir neðan eru tvær blaðsíður úr Deccan Post um hverfið okkar, meira að segja mynd af fegðunum á seinni síðunni. Indversk blaðamennska er greinilega frjálsleg þegar kemur að því að hafa eftir viðmælendum, blaðamaðurinn einfaldlega skáldaði upp í eyðurnar á ummælum sem hún annað hvort skildi ekki eða mundi ekki seinna meir. Eru það ekki ágætis meðmæli fyrir vinnu á DV? En hvað um það, feðgarnir eru komnir á blað.

http://70.87.69.50/deccanpost/issue07/downloads/21_03_2008_020.pdf
http://70.87.69.50/deccanpost/issue07/downloads/21_03_2008_021.pdf

Konni

Það er heitt!!!!

Mér er heitt, heitt eins og kafna heitt. Ekki heitt eins og svitna heitt. Mig svimar af því að labba upp tröppurnar, algerlega orkulaus heitt. Heitt, heitt heitt.
Það var 34°C í dat í Hyderabad, á næsta þriðjudag er spáð 36°C og svona hækkar þetta gráðu fyrir gráðu næstu tvo mánuði þangað til monsoon rigningin skellur á okkur. Það verður svalandi. Hitinn ku fara í 45°C í apríl/maí. Ég legg til að þið heimsækjið okkur EKKI á þeim tíma, nema þið hafið áhuga á að skoða mörk líkamans. Ég var í Dubaii í haust í 45 °C, það var allt í lagi, á loftkældu hóteli, í loftkældum bíl eða loftkældri skrifstofu en hérna heima er kælingin ekki alveg nógu góð því loftræstingarnar eru bara í herbergjunum.
Bið búim samt vel, Madhura sem vinnur með mér er lítil sæt indversk kona komin rúmlega 6 mánuði á leið. Heima hjá henni er engin loftræsting. Ég sé það ekki alveg fyrir mér að vera komin átta mánuði á leið í borg þar sem hitinn er 45°C og lifa án loftræstingar.
Hitasæknin á meðgöngunni hentað mér vel á klakanum. Ég sat við gluggann í vinnunni og leið bara vel en yfirleitt er frekar kalt í Calidris á veturnar enda byggt fyrir útfararstofu, ekki forritara. Það er mér minnisstætt þegar Geir fyrrum vinnufélagi (blessuð sé Calidris-minning hans) sem er dagleg hetja sagði hingað og ekki lengra þegar hann var hættur að geta slegið á lyklaborðið fyrir kulda þegar ég var ólétt. Geir hjólaði alltaf vetlingalaus í vinnuna á veturnar til að herða húðina á höndunum.
Eina ráðið er að skella í sig eins og 2 lítrum af vatni. Á sumrin þarf maður að drekka 6-10 lítra samkvæmt innfæddum.

Af Surya og Gúrú

Surya mætti aftur til okkar í dag. Við vorum að skipta um bílaleigu og misstum því Surya í smá tíma en hann er kominn aftur, ráðinn á nýja staðinn. Það er mikill léttir, Surya er þægilegur maður og mátulega spjallglaður. Nokkuð kátur með lífið og tilveruna og hefur gaman að því að fræðast um nýja hluti. Hann spurði í dag hvernig mamma og pabbi hefðu það "mummy, daddy ok?". Ég var að útskýra fyrir honum að þau væru að flytja frá Kanada til Íslands. Hann hafði ekki mikinn grun um hvar það var en eftir að ég útskýrði það á Surya máli þá var hann með þetta á hreinu. "First Amerika, then Kanada", það þýðir sem sagt að Kanada er aðeins lengra en Ameríka. "Third?" spurði hann svo. "Third is Greenland", "Ahhhhhh". Nú er Surya með alla norður ameríku á hreinu.

Ef ég mæti í vinnuna rétt eftir níu þá er umferðin yfirleitt stopp fyrir framan skrifstofuna. Það var nokkuð gaman í dag því fyrir framan mig í röðinni var hindúa Gúrú ásamt föruneyti. Hann ferðaðist ekki um á BMW heldur á yfirbyggðu fjórhjóli sem var ýtt áfram af fjórum mönnum og fylgt eftir af tveim öðrum. Bænamenn tveir ýttu hjólinu, í hvítu fínu dressi og á tánum. Ég get ekki ímyndað mér að það hafi verið þægilegt á aðalgötunni en það sem verra er er örugglega mengunin enda voru þeir allir með hvíta andlitsgrímu fyrir munninum. Spurning hvort þeir hlaupi þegar það losnar um umferðina. Ég væri til í að sjá það.