Lífsbaráttan getur verið hörð í Hyderabad. Maður venst því upp að vissu marki að sjá aðstöðuna hjá fólkinu, betlarana, fatlað og gamalt fólk úti á götu að leit að aur, lítil börn að leik í drullunni í fátæktarhverfunum og ungabörn á skítugu teppi í menguninni við vegakantinn þar sem mamman er að vinna. Ég reyndar kveið þessu einna mest áður en ég flutti út að horfa uppá þetta en vissi líka að það er öllum hollt að fá það eins og kalda skvettu í andlitið hvað maður hefur það gott. Heima erum við kannski að keppast við að fá nýja kápu fyrir veturinn, nýjan bíl, fara í fríið, út að borða og erum svo niðurdreginn yfir yfirdrættinum eða skuldunum á íbúðinni.
Það er smá sveitaspotti af aðalveginum og inn í Wisper Valley þar sem við búum. Það er kirkjugarður á vinstri hönd og svo auður blettur þar sem stundum eru geitur eða buffalóar. Þessi spotti er nokkuð skemmtilegur, á morgnanna er þar fólk á röltinu, flest á leiðinni inn í Whisper Valley að vinna. Í morgun á leiðinni í vinnuna lá eitthvað á miðjum veginum svo Surya tók stóran sveig framjá því. Lítill hvolpur lá dauður í götunni, hafði sennilega lent í slysi og hálfan meter frá honum lá mamman og hreifði sig ekki fet þó svo bílarnir tækju krók hjá. Hún rétt lyfti höfðinu og lagði það svo aftur á framlappirnar og horfði á hvolpinn sorgmædd á svip. Svona endar lífsbaráttan stundum í Hyderabad, hjá hundum og mönnum. Allir gera sitt besta til að koma sér og sínum áfram með það veganesti sem þeir hafa fengið og þær aðstæður sem þeir búa við. Stundum gengur vel og stundum enda hlutirnir á þann veg sem síst var óskað.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli