Við þökkum áhorfið

Jæja, síðasti vinnudagurinn í Hyderabad að enda. Við pökkuðum (já ok, sáum um að 5 menn pökkuðu) dótinu okkar í gær og því er nokkuð tómlegt heima.

Við eigum von á góðum gestum í kvöld en vinir okkar sem við höfum kynnst hér undanfarna mánuði ætla að sulla niður nokkrum bjórum með okkur og hlæja í síðasta sinn í bili að þessum vitleysingjum hérna í indlandi:)

Takk fyrir áhorfið, og öll commentin. Það var verulega gaman að fá að heyra í ykkur annað slagið og okkur hlakkar mikið til að hitta ykkur öll heima á fróni eftir rúmlega viku.

Við fljúgum annað kvöld til Amsterdam, svo til Barcelona og ætlum að dunda okkur þar í faðmi fjölskyldunnar (Ellu) í viku. Hitta tvo nýja fjölskyldumeðlimi í fyrsta skiptið og skála fyrir ömmu gömlu sem ætlar að dansa inn í sjötugsaldurinn:)

Knús og kossar til ykkar allra.
Ella, Konni og Mikael Tumi

úti er ævintýri

Þetta er síðasta vikan okkar í Hyderabad. Ég veit ekki hvort við munum koma hingað aftur, Hyderabad hefur ekki skapað sér nafn sem vinsæll ferðamannastaður en hver veit nema það verði tilefni til að koma hingað aftur vegna vinnu. Við höfum oft talað um það að það væri gríðarlega gaman að koma hingað eftir 10 ár og sjá breytinguna á borginni. Borgin stækkar ört og það er mikið verið að byggja af stórum og glæsilegum skrifstofu byggingum uppi í HiTech city og Gatchibowly en í þessum hverfum má finna stóru IT fyrirtækin og fjármálafyrirtækin. Af öllum hótelunum sem er verið að byggja má ímynda sér uppbygginguna á næstu árum, Marriott er að byggja held ég 2 ef ekki 3 í viðbót við það eina sem er fyrir og Novotel er að byggja amk. eitt ef ekki tvö í viðbót.

Sonata er að fara að byggja nýjar höfuðstöðvar ekki langt frá HiTech city. Það hefði verið snilld að vinna þar uppfrá en öðruvísi upplifun auðvitað en að vinna hérna niðurfrá í það sem fer að vera gamli hlutinn af borginni. Þetta svæði sem skrifstofan mín er á var og er enn miðborgin ef svo má kalla þó svo kaffihúsin, göngugöturnar og torgin þvælist ekki beint fyrir manni. Flugvöllurinn var hérna utar í götunni en nú er búið að opna Frankfurterinn út í Shamsabad.

Eins og það hefur verið gaman að fylgjast með íslandi úr fjarlægð síðust mánuði þá verður gaman að fylgjast með Indlandi á næstu árum. Bara ef þeim tekst að uppræta spillinguna sem er landlæg hérna í flest öllum stéttum og byggja upp 'infrastructurinn' (íslenskt orð óskast) þá þróast hlutirnir hratt.

Við fórum á kynningarfund hjá útflutningsráði áður en við komum hingað út sem bar titilinn 'Indlandsglugginn er opinn núna', það er nokkuð ljóst að tækifærin eru næg fyrir þá sem eru til í slaginn. Tökum sem dæmi bara búðareigendur, kaffihús, matsölustaði og fleira þegar almenningur hér fer að hafa meiri pening á milli handanna. Svo ekki sé talað um IKEA og BYKO. Ég vona bara að Indverjar hafi vit á því að rækta og snobba fyrir eigin menningu og hönnun en fylli ekki öll götuhorn af amerískum og evrópskum vörumerkjum. Sérstaklega hér í hyderabad þá snobba menn fyrir öllu sem ammerískt er og skilja ekki þegar ég fussa og sveia yfir því. Þetta er ekki ólíkt því sem var heima, hver hefur ekki heyrt einhvern segja með merkisvip "já já hann Siggi hann lærði í ameríku".

Það þykir gríðarlega fínt að vera sigldur og hefur mikið verðmæti ekki bara á ferilsskránni heldur einnig þegar kemur að heimanmund. Sigldur maður á von á hærri heimanmund, spurningin er hvort sigld kona komi með minni heimanmund?


Ég spurði hann Pankaj sem vinnur með mér um daginn hvort fólk hér væri ekkert að horfa til þess að fara til Japan eða Kína í nám í staðinn fyrir ameríku. Hann var ekki lengi að svara því og sagði að Indverji gæti ekki lifað af í Japan, það væru tvær ástæður fyrir því:
a. Japanir eru svo stundvísir
b. Indverji myndi svelta í Japan

a er alveg rétt hjá honum, Indverjar verða seint frægir fyrir stundvísi. En b? Báðar þjóðir éta hrísgrjón í flest mál, en hins vegar veit ég ekki hvort það fáist dahl í Japan. Menn segja að svo lengi sem þjóðin eigi nóg dahl þá deyr enginn úr hungri.

Já þetta eru ljúfsárir dagar. Við fljúgum frá Hyderabad á föstudagskvöldið. Erum svona rétt byrjuð að pakka og erum í samningaviðræðum við flutningsaðila. Það er svolítil íslandsstemmning í þessu fyrirkomulagi hjá okkur, eða kannski Siggu-stemmning:)

Eins og allir lenda í sem flytja til Indlands þá tekur það aðeins á þolinmæðina. Ekki bara að eiga við (þjónustu)aðila til þess að halda vatni, rafmagni, interneti, sjónvarpi og heimilstækjum gangandi heldur einnig í vinnunni að eiga við hugsanagang sem er ekki eins og maður á að venjast. Stundum finnst mér ég hafa breyst í gamla gráhærða kennslukonu í lok dags sem heldur uppi falska brosinu til að hylja pirringinn á meðan gráu hárin læðast fram undan ömmuspennunum.

En fólk er duglegt, og er tilbúið til að vinna mikið og eins og alls staðar í heiminum er hægt að gera ótrúlega hluti með rétta fólkinu.

En ég á eftir að sakna Indlands mikið. Og er pínu hrædd um að okkur fari að leiðast eftir nokkrar vikur heima svo í guðana bænum komið í heimsókn til okkar annað slagið!

Nýtt heimilisfang okkar er:
Álfatún 12
200 Kópavogur
Ísland

Sjáumst eftir rúmlega viku á Íslandinu góða. Hjá litlu þjóðinni sem nær því ekki einu sinni að fylla eina Indverska borg, varla bæ. Meðalstórt þorp kannski. En er sjálfstæðari en indverska beljan sem röltir um götur Hyderabad til þess að drepa tímann.

Heimanmundurinn

Það er ágúst árið 2008. Það er IT sprengja í Hyderabad, konur sem karlar flykkjast til stóru IT fyrirtækjanna sem þrífast á því að enn er vinnuaflið ódýrara en á vesturlöndum. Konur vinna við hlið karla og eiga að vera með svipuð laun þó svo mig gruni að það sé einhver munur.

Í Hyderabad tíðkast að gefa heimanmund. Þetta er gömul andstyggileg hefð sem á flestum stöðum er búið að leggja niður en er enn mjög ríkjandi á þessu svæði, í öllum stéttum. Heimanmundur getur þýtt ýmislegt en alltaf er heimanmundur greiddur af foreldrum konunnar. Eigandi Taj Krishna og Daj Deccan hótelanna í Hyderabad fékk þau sem heimanmund frá tendó, landeigendur gefa mangóekrur í heimanmund, hjá lægri stéttum eins og mörgu þjónustufólki er þetta lágmark 2 lakkar eða um 400 þúsund IKR sem er gríðarleg upphæð fyrir þetta fólk.

Í þeim tilvikum sem tengdaforeldrar konunnar eru anstyggilegir, þá hirða þeir allan heimanmundinn. Í tilviki Mamöthu þá greiddu foreldrar hennar 2 lakka með henni, ásamt alls kyns húsbúnaði og raftækjum. Þetta fór allt saman til tendaforeldranna og ekki króna til nýju hjónanna. Auk þess flutti hún inn til þeirra auðvitað og sér þar um heimilið. Svo þau fengu (keyptu) í raun ókeypis húshjálp, sem var greitt með í þokkabót.

Þegar heimanmundurinn fellur á eindaga kemur stundum upp úr krafsinu að foreldrar konunnar hafa ekki burði til að greiða heimanmundinn. Mér skilst að það sé nokkuð algengt að í þeim tilvikum að hin nýgifta fremji sjálfsmorð, eða þá að tengdaforeldrarnir nýju myrða hana. Grey konan lendir á milli foreldra sinna og nýju tengdó og er eina fórnarlambið í málinu.

Nú ertu að hugsa, "þetta er væntanlega bara í lágstéttunum". En mér varð hugsað aftur til heimanmundsins í vikunni þegar félagi minn á skrifstofunni tilkynnti okkur öllum að það væri búið að ganga frá kvonfangi fyrir hann. Það var búið að taka óvenju langan tíma því stjörnurnar pössuðu aldrei saman hjá honum og kandídatnum. En nú er þetta loksins komið sem er frábært því þetta er alveg frábær strákur. En.. hann tilkynnti okkur að þar sem hún á 3 systur, þá munu foreldrar hennar ekki geta greitt heimanmund. Sem honum fannst svosum í lagi þar sem hún vinnur fyrir sér.
Ég óskaði honum auðvitað til hamingju og sagði að það færi frábært að sleppa þessum heimanmund enda væri hann gríðarlega móðgandi fyrir konuna.

Það sló þögn á hópinn.

Uhhh. Sko, konan vinnur fyrir sér, hún á eftir að ganga með börnin þín, hún á eftir að ala þau upp, elda, þrífa og allt það... en samt þarf að greiða með henni? Þetta er auðvitað móðgandi.

Enn meiri þögn.

Mér tókst að slá þessu upp í grín með því að láta mig hverfa bak við næstu mannesku og segjast ekki vera á staðnum.

En eins og þið heyrði er þetta ennþá viðkvæmt mál, amk í samræðum milli konu og karla. Ef ég spyr stelpurnar eru þær auðvitað allar á sama máli, þetta er móðgandi og algerlega úrelt.

Svo. Stundum þarf maður að læra að þegja en stundum er best að segja bara það sem manni finnst.

Hvíti hjálparinn

Lisa vinkona okkar frá Bandaríkjunum býr hjér ásamt sínum ekta manni Sudheer en hann vinnur fyrir UBS. Þau komu til Hyderabad á svipuðum tíma og við og eru alveg frábær. Sudheer er fæddur og uppalinn svona fyrripart ævinnar í Indlandi en flutti svo til bandaríkjanna á unglingsárum þar sem þau kynntust.

Lisa er kennari að mennt og er lengi búin að vera að leita að vinnu en engri venjulegri vinnu. Kennarastarfið er yfirleitt ekki vel borgað, hvað þá á Indlandi svo vinnan var ekki til að auka á tekjur heimilisins. Hún fann loksins draumastarfið en það er lítill skóli fyrir börnin sem búa í bláu plastpokatjöldunum. Þetta eru mjög fátæk börn og góða málið er það að þeim er boðið uppá smá menntun. Hins vegar er ekki mikil hvatning, það er engin skólaskylda og foreldrarnir horfa frekar á að koma þeim í vinnu en að senda þau í skóla.

Þetta er víst frekar skrautlegt, húsnæðið er nýtt en lyktin og skíturinn upp um alla veggi er víst krefjandi. Börnin eru um 80 í bekknum og Lisa er að reyna að kenna þeim ensku en þau tala bara telegu. Sudheer gerir bara grín að henni og kallar hana hvíta hjálparann:) Enda færir hún þeim liti og stílabækur sem þau fá ekki enda eru þau frekar vön að leika ser með draslið á götunni.

Ég er svo stolt af henni því eins og þetta hljómar og er göfugt þá er þetta gríðarlega kerfjandi. Hræðslan líka við sjúkdóma er til staðar en svo líka bara lyktin og skíturinn en líka sorgin við að horfa uppá þessa krakka.

Svo þetta blogg er tileinkað hvíta hjálparanum henni Lisu:)

Hyderabadísk helgi að baki

Helgin okkar var mjög indversk, mér datt í hug að deila henni með ykkur:

Föstudagskvöld:

Drykkjarvatnslaust, vatnsstrákarnir komu ekki alla vikuna.
Netlaust. Eftir eina og hálfa viku tókst Ellu að kaupa áfyllingu á netreikninginn. En netið virkar auðvitað ekki.
Það er búið að loka símanum hans Konna
Talvan hans Konna er biluð (líklega út af 8 mánuðum af óstöðugu rafmagni)
Síminn hennar Ellu er enn í viðgerð. 3 mánuðir eru liðnir. Guarantee að hann verði til á Laugardag.
Það er rigning.


Laugardagur:

Konni hringdi í Tata Indicom til að koma að laga netið. Kemur í dag, 100% guarantee. Enginn kom.
Vatnsstrákarnir komu, nú er drykkjarvatn í boði.
Það er ekkert heitt vatn í íbúðinni, Ella fór í kalda sturtu, Mikael slapp við kvöldbaðið. Konni þreif sig ekki neitt.
Það rigndi allan daginn.


Sunnudagur:

Tata Sky inneignin rann út, við skuldum 50 ISK. Ekkert sjónvarp. Við fórum í 8 búðir til að kaupa áfyllingu, engin átti áfyllingu.
Surya spurði hvort Tata Sky væri lyf.
Það hætti að rigna.
Ennþá ekkert heitt vatn í boði.
Ella fór í kalda sturtu.
Mikael fór í stutt kalt bað.
Konni þreif sig ekki neitt;)
Lakshmi kom ekki að þrífa, allt var skítugt, ekkert hreint leirtau í boði (við nennum auðvitað ekki að vaska upp lengur)
Skjárinn á tölvunni Ellu fór að blikka bláskjá. Hún var tekin úr sambandi með hraði.


Þeir sem þekkja okkur Konna vita að við erum ekki þolinmóðasta parið á jarðríki, en sem merki um hvað við erum orðin vön því að búa á indlandi þá hlógum við að þessu öllu saman:)

Blog í boði Mac

Hefur þú einvherntíman þurft að opna .iso image? iso skrár eru oft notaðar til að geyma backup af cd/dvd, sem er hentugt til að senda cd/dvd yfir hafið í gegnum angalanga internetsins (með smá dash af þolinmæði).

Ef þú ert með windows þá þarftu að hlaða niður einhverju tóli til að opna þessar skrár, svo ég fór auðvitað á stúfana að finna sambærilegt fyrir makkann þó svo ég sé líka að keyra windows á makkanum (en bara í neyð).

Leitarniðurstöður sýndu að auðvitað þarf ekkert neitt tól, Finderinn í Makkanum styður þetta beint svo eina sem þarf að gera er að þrýsta staðfast tvisvar á músina og sem töfrum líkast opnast skráin.

Ég hugsaði mé mér, þetta er snilld, ég þarf að blogga um þetta...

Þetta blog var í boði Ellu Makkahnakka, ef þú ætlar að fá þér nýjan lappa, fáðu þér Makka!

Og dagskráin heldur áfram

Við biðjum áhorfendur um að afsaka biðina, dagskrárstjórar brugðu sér úr hlaði en vegna tæknilegra örðuleika var ekki unnt að hefja dagskrána á áætluðum tíma.

Við erum ekki með neitt net heima. Velkomin til Indlands:) Það var reyndar frábært að koma heim eftir tveggja vikna flakk. Ferðin gekk alveg meiriháttar vel og myndirnar skila sér vonandi á myndasíðuna okkar í vikunni með smá ferðasögum.

Það er alltaf skemmtilegt að bæta nýjum asíulöndum á kortið, hvert og eitt er einstakt en asískt og það er gaman að bera þau saman. Beijing stóð algveg upp úr enda höfum við hvorugt komið til Kína sem er töluvert þróaðara en mörg önnur asíulönd. En það sem stendur eftir er minningin um gamalt og nýtt stórveldi. Sagan er svo áþreifanleg í Beijing en það sem gerir hana líka einstaklega skemmtilega heim að sækja er að það er hægt að eyða morgninum í mollum að skoða alla nýjustu tísku í glæsilegum nýjum byggingum en rölta svo eða taka taxi til að eyða hádeginu eða síðdeginu í 600 ára gömlum 'Hutongs' sem eru gömul hverfi með lágreistum byggingum í gömlum kínverskum stíl. Meira um það síðar.

Þegar maður ferðast til margra landa er gaman að bera saman fólkið og ferðamátann. Í Beijing er lítil talva fyrir framan öryggiseftrilitið þar sem þú getur gefið álit þitt á hversu fljótt og góð þjónustan var við passport tékkið. Þegar við komum til Indlands hófst biðin í löngum biðröðum að eftirliti og við tók gamla tilfinningin að þú værir glæpamaður í búningi saklausrar konu í viðskiptaerindum með Konna og Mikael sem 'props' til að gera gervið trúlegra.

Þegar út var komið fór ekki á milli mála að við vorum komin til Indlands. Blessunarlega tókum við monsoon með okkur frá Thailandi en við tóku köll og flaut sem tilheyra indverskri umferð. '.. feels like home':)

Litla indverska fjölskyldan okkar tók vel á móti okkur. Surya tók skælbrosandi á móti okkur á flugvellinum. Ég elska að hafa einkabílstjóra. Lakshmi mætti morguninn eftir að elda handa okkur morgunmat. Og um hádegið hringdi Mamatha og tilkynnti að hún hefði komið kvöldið áður að elda hrísgrjón, dahl og ciabatti sem mætti finna í ísskápnum. Við eigum svo sannarlega eftir að sakna þeirra þriggja! Mamatha er núna að reyna að sannfæra okkur um að búa á indlandi þangað til Mikael verður 14. Þá meigum við flytja heim:)

Meira síðar, ekki gefast upp á okkur. Það eru tvær og hálf vika eftir af indverskum sögum og blaðri.

Stay tuned...

Afsakið hlé

Við erum í kína. Og förum svo til Thailands. Komum 'heim' 28. Júlí.

Skrásett

Já, við erum búin að láta skrásetja okkur. Komin með dvalarleyfi að mér skilst. Ég verð þó að viðurkenna að ég nennti ekki einu sinni að lesa stimpluðu pappírana sem við fengum eftir 6 klst dvöl á lögreglustöðinni í dag.

Við komum loksins um að verða ellefu, vopðum öllum nauðsynlegum gögnum. Uppúr tólf komumst við að til að sýna þeim skjölin, en neibb, myndirnar voru ekki heftaðar við. Mohan stökk og reddaði því, en neibb, það vantaði afrit af mínu vegabréfi í umsókn strákanna (ekki að það stóð neinstaðar að það þyrfti), og Mohan stökk og reddaði því. Og loksins skrifaði einhver nafnið sitt á umsóknina eftir smá múður.

við fórum að næsta borði til að láta annan mann kvitta. Hann vildi fá að tala við eigandann af húsinu okkar. Þrátt fyrir leigusamning, rafmagnsreikning, símreikning og staðfestingu frá Sonata að ég ætti heima þarna í þessu húsi. Við sluppum við það að setja númerið 'hans' á leigusamninginn. Sem var auðvitað ekkert númerið hans, við erum ekkert með númerið hans. En símanúmerið 'hans' átti að vera á samningnum. Maðurinn endaði á því að kvitta á mörgum stöðum og stimpla mismunandi stiplum á marga staði.

Ég sá fram á að komast út fljótlega.

Þá hófst biðin eftir niðurstöðuum. Við biðum í næstum 3 klst eftir því að eitthvað gerðist i þeim málum og vorum hreinlega að missa vitið. Loftið á biðstofunni var kæfandi, allt var skítugt og einu upplýsingarnar sem við fengum var að þetta myndi gerast eftir 10 mín. Sem voru ansi lengi að líða. Mín fór að missa þolinmæðina þegar ég fór fram og komst að því að 'þeir' væru i matarhléi. Grey mennirnir verða að borða auðvitað, en ég þurfti ekkert að vita af því.

Loksins kom maður inn í biðstofuna, kallaði 'icelandic residents' og ég hélt að málið færi leyst. Neibb, við fengum vegabréfin okkar og áttum að bíða lengur.

Loks voru allir kallaðir upp, við nafnakallið áttum við að fara í röð upp við skítugan vegginn. Eins og glæpamenn. Nú héldum við inn til lögreglustjóra. Sem fór aftur yfir pappírana, fletti fram og til baka. Spurði spurninga en kvittaði loks á umsóknirnar.

Þá hófst önnur bið.

Verið var að undirbúa fleiri skjöl.

Loks vorum við kölluð upp, aftur að öðrum manninum. Sem fletti blöðunum, færði til blöð, kvittaði og svo kvittuðum við. Og við máttum fara.

Út fórum við, tveimur blaðsneplum ríkari á mann. Við munum gæta þessarra snepla gríðarlega vel á næstunni, ef ekki bara ég læt sauma þá innan á fötin mín til vara.

Eftir stendur minningin um skít, hlandlykt, skít, fullt af fólki og hrikalega hrokafulla starfsmenn lögreglunnar. Andrúmsloftið þarna var ótrúlegt, starfsmennirnir voru kóngar í ríki sínu og umsækjendur réttlausir aumingjar frá útlöndum. Ef þeir voguðu sér út úr 'biðsalnum' þá var þeim sópað inn aftur eins og rollum. Við fengum undanþágu eftir að Konni sagði þeim að það kæmi ekki til greina því Mikael fann blett til að leika sér á. Þeir svo ekki mikið sem litu við tilburðum Mikaels til að segja hæ eða bæ, krakkar voru svo mikið fyrir þarna, en þurftu samt greyjin að vera á staðnum.

Nú ertu örugglega a hugsa, "Ella, þú ert á Indlandi", og það er alveg satt hjá þér. Það má búast við öllu, og þetta kemur ekki mikið á óvart svosem. En þetta er ögn íktara en ég átti von á. Í nokkra klukkutíma í dag fórum við að hugsa um hvernig það væri að vera flóttamaður, óvelkominn, fyrir, fastur, skítugur,... úff mig hrillir við tilhugsunina.

Það var ekkert smá gott að koma heim í Whisper Valley í dag:)

En þetta hafðist!!! jei og við erum á leið í fríið á morgun. og úff ætli ég fari ekki bara að sofa.

Að láta skrásetja sig

Við þurfum að skrá okkur inn í landið. Við áttum auðvitað að vera löngu búin að því en nú er þörf því við getum lent í vandræðum að komast inn aftur ef við gerum þetta ekki núna.

Við byrjuðum í gær. Fundum skráningarskrifstofuna loksins um hálf tvö en hún er staðsett í gömlu borginni sem er töluvert ólík þeirri Hyderabad sem við erum í dags daglega. Aðallega eldri, eins og að koma 100 ár aftur í tímann.

Við vorum vopnuð Mohan til að hjálpa okkur við að túlka, og skilja, og bjóða mútur ef þörf væri á. Mamöthu til að passa Mikael sem þarf víst að vera viðstaddur ef við fáum samþykki og Surya til að keyra. Skilaboðin voru þau að eyðublöð til skráningar eru afhent eftir þrjú. Milli þrjú og fimm.

Konni fór aftur milli þrjú og fimm til að sækja eyðublöðin sem lágu í stafla þá á borðinu í afgreiðslunni. Eitt afrit, hann átti að ljósrita hin 17 sjálfur.

Auðvitað þurfti alls kyns fylgiblöð, eftir vinnu í gær náði ég að kurla saman öllu sem ég vonaði að myndi duga. Blaðabunkinn innihélt amk. allt sem þurfti til að fá VISA á sínum tíma svo þetta hlaut að duga.

Við lögðum af stað klukkan átta í morgun. Komum að verða níu að skráningarskrifstofunni. Á móti skrifstofunni voru tvær ljósritunarskrifstofur sem sérhæfa sig í að aðstoða umsækjendur. Á götunni fyrir framan kom gamall múslimi sér fyrir við enn eldri ritvél. Han bíður uppá þjónustu við að vélrita umsóknir. Það var ekkert rafmagn í hverfinu og við áttum eftir að ljósrita eitt eyðublaðið, svo við fórum í næsta hverfi, og svo næsta hverfi og þá fundum við rafmagn.

Við Mikael komum okkur fyrir í biðstofunni á meðan Konni fór í banka að borga sekt (sem þarf að greiðast þegar maður skrásetur sig of seint) og Mohan fór að sækja 'hefti'. Ég ætla aldrei aftur að hlusta á væl yfir því að bíða í biðsölum á vestrænum flugvöllum sem eru jafnvel með legubekkjum, matarsjálfsölum, börum, veitingastöðum, sjónvarpi og ég ég veit ekki hvað.

Biðsalurinn
Biðsalurinn var lítið herbergi, fullt af stólum. Allan hringinn þar sem stólar voru við vegginn var dökkur hringlaga skítablettur eftir alla hausana sem hafa hallað sér upp að veggnum í langri bið eftir að lífið liði hjá. Skítugur vatnshani var í miðju herberginu, rimlar fyrir gluggum og gamalt lítið sjónvarp uppá vegg. Ég þurfti á klóið og vippaði mér í bakherbergið. Klósettið var allt klístrugt, skítugt, lyktandi og bara ógeðslegt í alla staði.

Það tók Konna 2 klst að fá að greiða sektina. 4 biðraðir og 2 stimpla á hverja umsókn og kvittun. En það tókst.

Mikael var ótrúlega sáttur við þetta allt saman. Þarna voru tvær litlar stelpur á svipuðum aldri sem hann vingaðist við og það nægði mínum. Mamman var öllu stressaðari enda allt svo ferlega skítugt þarna.

Það var áhugaverður hópur af fólki á biðstofunni. Ungur maður, hávaxinn í dæmigerðum múslimabúningi, skyrtu niður að hnjám og með hvítan koll kom að tali við mig. Spurði hvort ég væri frá Rússlandi. Hann var frá Afganistan. Ég stóð mig að fordómum... Afganistan, gæti hann verið hriðjuverkamaður?... skammaði mig svo í huganum og spjallaði nokkuð við hann. Hann er að læra hér stjórnmálafræði og hefur ferðast um víðan völl eða til 18 landa. Talaði rólega með ögn starandi augu en kurteis í alla staði.

Mohan sá um að fara yfir fylgiskjölin með srkásetjaranum og okkur vantaði víst ýmislegt. Rafmagnsreikning sem er þó ekki með nafninu okkar á né húsnúmeri. Þeir vilja bara rafmagnsreikning. Samninga fram og til baka upp og niður um allt milli himins og jarðar.

Ég vildi fá betri útskýringu á hvað vantaði uppá þrátt fyrir þrjú bréf frá Sonata og eitt frá Calidris og fékk að tala við yfirmanninn. Áður en röðin kom að mér öskraði hann nokkur vel valin orð yfir tvo afríkubúa við hliðina á mér. Þeir komu víst með leigusamning sem þeir höfðu gert við látna konu. Yfirmaðurinn hótaði að henda þeim beint í fangelsi. Nokkrum sinnum, og lét nokkrar svívirðingar fylgja.

Reynsla mín af Whisper Valley Owners Association fundinum kom sér vel. Ég talaði rólega, hægt en nógu hratt svo ég kæmist að. Brosti samt ekki því yfirmaðurinn hafði skammað afríkubúann fyrir það rétt áður. Passaði að láta hrokann í honum ekki æsa mig. Ég reyndi að útskýra að ég þyrfti góðar upplýsingar því ég væri að yfirgefa landið á laugardaginn en okkar manni var skítsama, það var sko hreint ekki hans vandamál. Sem það var svosem ekki.

Hann var svo yndislega Indverskur. Bréfið skrifað undir af Calidris um veru mína hér var sko enginn samningur, hann var bara nokkrar línur og það vantaði 'terms and conditions'. Ég þorði varla að segja honum að það væru engar 'terms and conditions'. Ég er bara íslendingur að vinna tímabundið verkefni fyrir íslenskt fyrirtæki á Indlandi. Það eru engar 'terms and conditions', mér var bara treyst fyrir verkinu og send í næstu vél út.

Klukkan er að verða níu og hér sit ég í básnum mínum að bíða eftir restinni af samningunum sem ég þarf frá Sonata. Í fyrramálið, klukkan níu eigum við stefnumót við skrásetjarann aftur, og þá vonandi með nægar upplýsingar.

Þreytt Elín Elísabet Torfadóttir talar úr básnum sínum

Hreyfing fyrir upptekna viðsiptamenn og konur

Við Mikael fórum út að leika í morgun eftir morgunmatinn sem hún Lakshmi eldaði handa okkur. Nýbreytni sem hún tók uppá um síðustu helgi, algerlega óumbeðin okkur til mikillar ánægju.

Við röltum nokkrar götur og enduðum í rólugarðinum að róla. Ég rak augun í mann um 35+, í röndóttri skyrtu, joggingbuxum og hlaupaskóm röltandi framhjá, svona frekar hratt og talandi í síman. Mér var ekki alveg ljóst hvort hann væri í morgunleikfimi eða hvort hann væri bara að flýta sér. Það að hann var að tala í símann ruglaði líka myndina.

Stuttu seinna labbaði hann aftur framhjá. Og aftur. Og aftur. Mér var nú orðið ljóst að þetta var morgunleikfimi. En alltaf talaði hann í símann.

Ég hef alltaf áhyggjur af heilsu bróður míns sem eins og margir, vinnur of mikið og hreyfir sig of lítið. Þarna er tækifærði Rósi bró, taka nokkur struns Daltúnið fram og til baka yfir morgunfundinum á morgnanna, eða bara sæbrautina. Sjáið þetta ekki fyrir ykkur? Svo slást kannski fleiri í hópinn, og götur fyllast af jakkafatamönnum og konum, í íþróttaskóm, talandi í símann.
Ég sé fyrir mér að stærri fyrirtæki myndu láta útbúa 'strunsganga' þar sem fólk gæti strunsað fram og til baka án þess að þurfa að klæða sig út á veturnar. Fólk gæti leitað til Japans þar sem fréttir hafa borist af öskurherbergjum og kariokee herbergjum innan fyrirtækja.

Ég er sannfærð um að þetta myndi skila sér. Losa um stressið á strunsinu, ná hjartslættinum aðeins upp, rúlla blóðinu nokkra hringi um æðarkerfi líkamans og losa svitann úr svitaholunum. Fara svo aftur að vinna.

Elín Elísabet Torfadóttir talar frá Hyderabad

Kaupmaðurinn á horninu

Þegar við bjuggum á Sólvallagötunni (forðum daga) kíktum við oft í Kjötborg á Ásvallagötunni ef okkur vantaði mjólk eða eitthvað smáræði. Kjötborg er ein af þessum fáu litlu hverfisbúðum í Reykjavík sem eru enn á lífi en þeim fer ört fækkandi. Hún minnir mig á það hvað það er gott að búa í vesturbænum:)

Kjötborg er í eigu tveggja bræðra. Iðulega stóðu þeir á spjalli við fastakúnnana þegar maður kom inn um þau mál sem voru heitust á hverjum tíma. Ef maður spurði um eitthvað sem var ekki til þá var svarið alltaf "komdu aftur á morgun vænan og ég skal hafa þetta til handa þér". Einu sinni komum við mamma þarna þegar annar bróðirinn var að loka, hann kallaði yfir götuna, "vantaði þig eitthvað gæskan?, komdu inn, mér liggur ekkert á". Þetta er snilld, einu sinni hljóm Maren úr miðjum pizzubakstri að redda einhverju, um leið og hún kom inn askvaðandi heyrðust "hvað vantar þig væna, þú ert greinilega á hraðferð, við skulum redda þessu strax".

Ég fýla svona, þetta er svo heimilislegt eitthvað. Þeir líka skrifa hjá fólki, en það er nú betra að borga bara. Með seðlum, því þeir eru ekkert hrifnir af því að strauja kortið fyrir klink.

Ég fór í fiskbúðina á road number 2, Banjara Hills í fyrradag að kaupa nýja síu í fiskabúrið mitt því það hreinsast ekki nógu vel. Ég var ekki með seðla á mér, bara kort. Það var ekki mikið vandamál. "no problem, you just pay me later". Og það í miðri rúmlega 7 milljón manna borg. Ég sagðist auðvitað koma strax á morgun; "no problem, dont come for me, just come next time you are passing by".

Kaupmanninn á horninu má finna víða.

Ella

Singapúr-Beijing-Tioman

Þá erum við loksins búin að bóka fríið okkar. Við fljúgum út 12. júlí til Singapúr, ætlum að anda að okkur ferskleikanum, hreinleikanum og smartheitunum í nokkra daga. Þaðan förum við til Beijing til að skoða kínamúrinn, torg hins himneska friðar og fleira. Ég efast ekki umm að við finnum nóg að dunda okkur við þar.

Frá Beijing fljúgum við aftur til Singapúr og förum þaðan til Tioman í Malasíu. Tioman er lítil paradísareyja nálægt Singapúr, hluti af myndinni South Pacific var tekin þarna ef þið hafið séð hana. Ró og friður, pálmatré, frábært dýralíf á landi og sjó. Hver þarf meira?

Svo það verða þrjú ný lönd á kortið hjá Konna og Mikael Tuma á þessum tveim vikum, eitt hjá mér því ég hef komið bæði til Singapúr og Tioman í Malasíu. Fyrir tæplega tíu árum síðan fór ég þangað með líffræðinni í meiriháttarferð, við fórum þá til Singapúr, Malasíu og Indonesíu. Afhverju að þræða sömu staðina aftur? Afhverju ekki, Singapúr er frábær til að stoppa í nokkra daga, og Tioman er hreint yndi ef manni langar í rólegt strandalíf á milli pálmatrjánna. Og hvað gerir maður ekki fyrir Konna;) Það er búinn að vera brandari hjá okkur hérna úti að hann vill alltaf fara á staði sem ég hef séð eða er að fara að sjá.

Þessi ferð verður alveg frábær, smá saga og menning fyrir Konna, dýralíf fyrir Ellu, strönd fyrir Mikael og verslun, veitingastaðir og kaffihús fyrir alla.

Það verður frekar fyndið fyrir Mikael að eiga allar þessar myndir af sér á merkum stöðum um allan heim, sérlega á kínamúrnum. Eftir þessa ferð hefur hann ferðast um þrjár heimsálfur og níu landa áður en hann verður tveggja ára. Fyrir þá sem hafa séð myndina Amelie, þá datt mér í hug garðálfurinn... :) Fyrir þá sem ekki hafa séð Amelie, þá legg ég til að þið rennið við á leigunni í kvöld og grípið hana með.

All roads good in Hyderabad No!

Ég hef oft sagt ykkur frá hinni frábæru Suryensku, þ.e. enskunni hans Surya enda höfum við átt mörg frábær samtölin enda eyðum við töluverðum tíma saman í bílnum við tvö.

Ég er alltaf að reyna að kenna honum betri ensku, en stend mig alltaf að því að tala sömu einföldu enskuna og hann til að einfalda málið því of mörg auka orð eins og 'there are', 'it is' osfrv gera hana bara erfiðari til skilnings.

Film Nagar Temple Road er gata sem ég keyri á hverjum degi á leiðinni heim. Vegurinn eins og margir aðrir í Hyderabad er illa farinn og búinn að vera hálfkláraður síðan við komum. Surya var að kvarta undan þessu í gær: "All roads in Hyderabad good no!". Og það er svo dásamlegt hvernig hann segir þetta með alveg extra áherslu á no! með smá nefhljóði í o-inu. Svo fylgdi "all roads in india good no!" :)

Annars er rok og rigning úti. Hressandi!

Sokkar og Chutneys

Eins og flestir foreldrar þekkja þá getur verið miserfitt að koma fjölskyldunni á fætur á morgnanna og erfiðari hlutinn af 'mis' átti við um þennan morgun.

Litla djásninu okkar fer mikið fram í að tala þessa dagana og er farinn að mynda setningar eins og 'má ég sitja' sem er í miklu uppáhaldi. Sokkar eru líka í miklu uppáhaldi þessa dagana og í morgun greip hann sokkapar og sýndi mér og sagði 'sokkar'. Hann vildi hins vegar ekki fara í sokkana, hann vildi ekki fara í skó heldur. Mamma mátti ekki fara í sokkana og ekki vildi hann borða. Það getur stundum verið erfitt að geta í eyðurnar og í morgun varð ég alveg hugmyndalaus. Eðlilega kannski var Mikael ansi pirraður á mömmu sinni að skilja ekki hvað hann vildi en ég náði að hressa hann við með því að hleypa honum út til Surya. Það bjargar oft deginum að fá að leika aðeins í bílnum.

Þetta ásamt því að vakna með kviðverk, gasleysi (þ.a.l. engan graut) og mjólkurleysi þá ákvað ég að ég ætti inni smá 'treat' og kom við á Chutneys að fá mér Dosa. Chutneys er frábær staður, mjög indverskur en snyrtilegur, fljótlegur og góður. Þeir búa til besta Dosa sem ég hef smakkað og bjóða upp á 4 mismunandi tegundir af chutney með sem er hrein snilld.

Þetta var svona svipuð stemmning eins og að fara á kaffitár heima sem ég gerði stundum áður en ég fór í vinnuna. Svo eftir 7 mánuði er ég loksins búin að finna mitt 'kaffitár' í Hyderabad. Eins gott að nýta það vel næstu tvo mánuði:)
Mesta snilldin var að þetta tók aðeins korter og kostaði 87 rupies eða um 170 Ikr. Ein Dosa og einn líter af vatni til að koma deginum í gang.

Heilsist vel
Ella

Netrusl og indverskar hárgreiðslustofur

Jibbíí...internetið virkar - vona að það haldi út í klukkutíma eða tvo...liggur við að ég blási upp blöðrur og setji köku í ofninn í hvert skiptið sem netið virkar af einhverju viti, ég þyrfti örugglega ekki oft að blása upp blöðrur og henda í köku.
Indverskt internet getur gert hvern mann geðveikan. Svona eins og íslenskt veðurfar. Ef netið virkar einn daginn þá getur þú bókað að það virki ekki næsta dag - eða það virkar í þrjá tíma og dettur svo út næstu 8 klukkutímana. Svo kemur einhver að laga netið eftir dúk og disk og þá virkar það fínt í klukkutíma eða hálfan dag - maður veit aldrei. Nú virkar netið bara hjá nágrannanum til dæmis....eins gott að hann er með þráðlaust net. Ef netið virkar þá fer rafmagnið af þannig að best að drífa þennan pistil út í algeiminn...ef svo vildi til að einhver nennti yfirhöfuð að lesa þetta. Nú veit ég alla vega hvernig fráhvarfseinkennin af netleysi eru...

En að allt öðru, nú hef ég afrekað að fara tvisvar í klippingu á Indlandi og Ella hefur líka klippt mig tvisvar á indverskri grundu með þokkalegum árangri eða bara fínum í samanburði við hárgreiðslustofurnar - það var líka frítt.
Í fyrra skiptið þegar ég fór á hárgreiðslustofu hér í bæ þá fékk ég meir að segja nudd á eftir - kom reyndar hálfvankaður úr þeirri meðferð. Um daginn skellti ég mér aftur í klippingu og nú á nýja glæsilega stofu - Ella hefur nefnilega gefist upp á að klippa mig.

Það er ekki mikið vesen að fara í klippingu hérna - ekkert að panta tíma. Ég skutlaði mér í rakarastólinn og rakarinn spurði einfaldlega hversu margar tommur hann ætti að klippa - eftir smá umhugsunarfrest ákvað ég að taka um eina og hálfa tommu (3.81cm). Hér er ekki verið að spá í nýjustu straumum og stefnum í hártísku eða verið að fletta glanstímaritum - þetta snýst eftir sem áður um hversu margar tommur skal klippa. Ég bað reyndar klipparann um nota skæri þegar hann fór að munda rakvélina svona til að spara tíma. Ekkert mál, hann sótti skærin sem eru svona svipuð skæri og ég á heima hjá mér, allt í besta.
Einni og hálfri tommu síðar fékk ég fína vatnsgreiðslu og smá Tinna-lúkk. Ég náði að væla út smá gel í hárið til þess að losa mig við Tinna-lúkkið...sko barasta fínt....ég veðjaði á rétta tommu lengd. Allt ferlið tók 14 mínútur - frá því ég labbaði inn og þar til ég labbaði út nýklipptur og það fyrir aðeins 390 krónur íslenskar. Toppið það!

Ég hef það á tilfinningunni (af fenginni reynslu) að rafmagnið sé fljótlega að fara yfirgefa mig þannig....bless og bæ.

Konni

Kormákur Dagur Björnsson

Við eiguðumst nýjan frænda í nótt. Hann heitir Kormákur Dagur Björnsson og fæddist í Luxembourg um hálf fimm að sínum tíma.

Við erum að rifna af stolti og þurftum því auðvitað að blogga um þennan merkisatburð. Mig langar helst að dansa og syngja í básnum mínum en það væri hálf vandræðalegt fyrir viðstadda.

Nú eru rétt rúlega 9 vikur þangað til við fáum að líta litlu nýju frændsystkyni okkar þau Guðný Rún dóttur Rósa bró og Kormák Dag Sigguson augum í fyrsta skiptið og ég bara get ekki beðið...

Ég neyðist til að fara til Kína til að stytta mér stundir þangað til. Ó auma líf... :)

Hæ hó jibbí jei það er hamingja á bæ.

17. júní í frystiklefa

Til hamingju kæru landsmenn með lýðveldisdaginn okkar og þið fenguð meir að segja ísbjörn að gjöf frá Grænlendingum - hvað ætlið þið að gefa Grænlendingum í staðinn? Kannski sjálfstæði frá Dönum eða ef til vill uppstoppaðan ísbjörn sem var að flýja kulda og vosbúð á klakaeyjunni.
17. júní stemningin er með minnsta móti í Hyderabad og því tóku feðgarnir sig til í morgun að lita á blað íslenska fánann í allri sinni dýrð og kyrja lýðveldissöngva....„ástkæra ættjörð“ og hið sígilda „hæ hó jibbí jeiiii það er kominn sautjándi júní“. Nú bíðum við feðgarnir spenntir að sjá hvort Ella komi fram í fjallkonubúningnum og segi nokkur velvalin orð í tilefni dagsins.
Mamatha barnfóstran okkar bakaði eplaköku fyrir okkur í gær til þess að legga sitt á vogarskálarnir á þessum hátíðisdegi, við sáum sóma okkar að gefa henni frí á lýðveldisdeginum. Surya bílstjórinn okkar fékk ekki frí þar sem dagskráin var þéttskipuð fyrir daginn. Hann hafði reyndar ekki hugmynd um mikilvægi dagsins þannig að ég tilkynnti honum gleðitíðindin með þjóðarstolti og ættjaðrarást: “Surya - did you know today is our independence day“ - Surya svarar með glotti: “okey, do you feel happy?“ Konni svarar: “yes, very happy today - lets got to parade“. Þar með lauk þeim samskiptum.
Dagskráin var sem fyrr segir þéttskipuð í tilefni dagsins og lönguákveðin og samþykkt til að uppfylla 17. júní stemninguna í Hyderabad. Við vorum á leið í SNOW WORLD....hvorki meira né minna og það í annað skiptið, fyrsta atrenna endaði án inngöngu í SNOW WORLD þar sem 10.000 Indverjar voru í biðröð en nú var nánast enginn enda bara þriðjudagur í þeirra augum.
SNOW WORLD eða Snjóheimar eins og það útleggst á lýðveldismálinu er stórt hús fullt af gervisnjó, skítakulda, snjóþotum og trítilóðum Indverjum að upplifa í fyrsta skipti hitastig undir 25 gráðum. Í stuttu máli var þetta eins og labba inn í stóra frystigeymslu í sláturhúsi og allir í ofstórum ljótum appelsínugulum og bláum úlpum. En stemningin var óviðjafnanleg, snjóþotuhringekja, snjóhús úr plasti, skítug rennibraut og allt saman innvafið með glæsilegu bláu veggfóðri á veggjum og hálf gulum gervisnjó . Mikael var nú ekki að rifna úr spenningi - vildi ekkert með þetta hafa og var nú nógu erfitt fyrir að klæða drenginn í sokka, stígvél, úlpu og vettlinga. Indverjarnir voru í essinu sínu, ég giska að það hafi verið svona - 10 gráður í geymslunni.
Eftir fjóra og hálfa mínútu fengum við nóg af þessum skemmtilega hallærislega indverska ævintýraheimi sem engu að síður var drepfyndin og ekki til þess að missa af. Hitastigið var aðeins of mikill raunveruleiki.
Til að jafna sig á misþrifalegum indverskum skemmtigörðum og indversku áreiti er ávallt besta meðalið að ná aftur innra jafnvægi með því að skella sér í mat á fimm stjörnu hóteli, í dag var sá dagur...þó að áreitið hefði verið með minnsta móti enda bara þriðjudagur.
...Næst koma myndir af herlegheitunum.

Konni og co.

Indversk 'au-pair' í boði

Mikael á litla vinkonu ská hinummegin við götuna sem heitir Nalini. Hún er ofsalega sæt lítil stelpa, tveggja ára rúmlega en töluvert minni en Mikael. Mamatha talaði alltaf um hana sem stelpan með litla andlitið. Nalini kemur nú stundum í heimsókn á dagin og þau Mikael leika í herberginu hans með fóstrunum sínum. Frekar sætt.

Á laugardagsmorguninn bankaði fóstran hennar Nalini upp á hjá mér með erindi. Systir hennar, 33 ára, ógift og líka fóstra vill gjarnan flytja með okkur heim til íslands og vera fóstran hans Mikaels. Ég veit ekki hvort þetta henti okkur en þetta er alls ekki vitlaus hugmynd, sérstaklega þegar hugsað er til vandræða við að fá leikskólaplass.

Ég held að þetta sé líka snilldarlausn fyrir fólk sem á 2-3 börn og foreldrarnir eru báðir útivinnandi. Fóstran er alltaf heima og tilbúin með eitthvað jummí handa börnunum þegar þau koma heim og Indverskar konur eru með alveg sérstaka þjónustulund. Svo ekki sé talað um að það sé hægt að hafa litlu grísina heima amk. þangað til þeir eru 2ja ára. Þið þirftuð að borga henni eitthvað, hún myndi ekki biðja um mikið en betra væri nú að borga henni lágmark 30-40 þúsund kall auk fæði, húsnæði (hún myndi búa hjá þér) og svo auðvitað flug frá og til Indlands. Hún er einfaldlega að leita sér að betra lífi og vill finna sér eiginmann utan Indlands.

Áhugasamir sendi okkur póst;)

Útskriftarveisla í Hvíslaradalnum

Þá er stóra stundin runnin upp, í dag útskrifast ég formlega og opinberlega sem stjórnmálafræðingur úr Háskóla Íslands....eins einkennilegt og það hljómar nú, en dagsatt engu að síður.
Þannig að nú er lag að slá til veislu í kvöld í Hvíslaradalnum...og þér er boðið - mæting upp úr 20 - strax á eftir regnpartýinu. Hlakka til sjá ykkur öll með nýju Hyderabadda-vinum okkar.

Stjórnmálafræðingurinn.

Skítakuldi

Það var skítakuldi í Hyderabad í morgun, ég komst að þessu þegar ég fór út. Það var ekki kaldur vindurinn sem læsti sér í skinn og bein, það fór ekki um mig hrollur en afhverju var þá skítakuldi? Jú, Surya var kominn í jakka. Við vorum samt að tala um 25°C í morgun sem nú er komin upp í 28°C. Skítkallt, brrrrr....

Monsoon EM spenna

EM í fótbolta er komið á fullt og spennan í hámarki....ég varla nenni að vaka yfir þessu, en ég er ekki búinn að gefast upp.
Á sama tíma er monsoon (regn) tímabilið að skella á, hitastigið hefur dottið í 32-34 gráður...burrrrr. Það ringdi hressilega seinni partinn í gær en þó aðeins í hálftíma og okkur fegðunum til mikillar undrunar fór rafmagnið af hverfinu.......átti reyndar von á þessu - það þarf ekki nema smá bleytu í fimm mínútur að þá fer rafmagnið af borginni. Eins gott að í okkar hverfi er vararafstöð til að útvega okkur rafmagn - en því miður þá virkar það seint og illa.
Sem sagt í gærkvöldi varð rafmagnslaust og svarta myrkur í húsinu - tók smá tíma að finna Mikael í þessu myrkri og borðuðum við hádegismatinn aftur í kvöldmat við huggulegt kertaljós. Þetta minnti mig á stóra-rafmagnsleysið sem varð í Reykjavík þegar ég var srika 13-14 ára. Ekkert óvenjulegt fyrir Ellu þar sem hún er víst vön því að upplifa almennt rafmagnsleysi frá æskuárum sínum á Akureyri.
Strax eftir kvöldmat kom rafmagnið aftur á og ég gat farið að undirbúa mig fyrir EM í fótbolta í sjónvarpinu. Um miðbik fyrri hálfleiks ákvað ég að poppa þar sem lífsmarkið í leiknum var frekar takmarkað (og bjórinn búinn). Viti menn poppið mitt var rétt byrjað smella....þegar auðvitað rafmagnið fór aftur. Nú var ég einn og yfirgefinn með hálfeldað popp og ekkert EM í fótbolta...leið eins og steinöld hefði bankað upp á og ég í mínum torfkofa að furða mig á heitum maísbaunum í pappírspoka.
Með þolinmæði minni taldi ég rétt að gefa vararafstöðinni smá séns á að komast í gagnið....beið bara í myrkrinu og maulaði hrátt popp. Huggaði mig við þá staðreynd að leikurinn hefði nú ekki verið beint augnakonfekt og enginn úrslitaleikur. Korteri síðar...bingó....rafmagnið kom aftur...eða hvað! Jú það kom rafmagn en bara á fiskabúrið...ekki meira spenna í boði frá rafstöðinni. Hálfeldaða poppið var búið og ekki spennandi að horfa á fiskabúrið til lengdar. Það var alla vega nóg rafmagn í þeirra heimi....vona bara að þeir hætti að éta hvern annan.

Konni

EM 2008 eða ameríska landsmótið í stafsetningu

Nú er klukkan hálf níu og aðeins klukkutími í að opnunarleikur Evrópukeppni landsliða í fótbolta hefjist - EM 2008.
Mæli ekki beint með því að reyna að horfa á þetta mót á asísku tímabelti....flestir leikjanna eru á dagskrá á miðnætti - örfáir leikir sýndir klukkan hálf tíu. En maður verður víst að fórna sér í þetta verkefni, ætli ég reyni ekki að fá Mamöthu barnfóstruna til að mæta snemma út júnímánuð þar sem maður er jú á fótboltanæturvaktinni þennan mánuðinn fyrir fjölskylduna.

Nú er sem sagt allt tilbúið, Mikael sofnaður, Ella að poppa og ESPN íþróttastöðin læst á fjarstýringunni...sem ég þurfti að kaupa auklega fyrir 40 Rs. eða 79 krónur íslenskar fyrir einn mánuð.
Nú rétt fyrir leik er verið að sýna á ESPN beint frá ameríska landsmótinu í stafsetningu...það verður nú að viðurkennast að sú keppni er æsispennandi og höllin troðfull. Eftir að ein 11 ára stelpa datt út úr keppni þá eru eftir tveir 12 ára strákar í úrslitum, annar strákurinn lítur út eins og flest allir venjulegir 12 ára strákar en hinn keppandinn lítur út eins og að hann hafi aldrei gert annað en að stafsetja orð, klæddur eins og sextugur prófessor og í þokkabót er hann með yfirvaraskegg....magnað og alveg dagsatt. Eftir að hafa horft á stafsetningakeppnina í nokkrar mínútur er nokkuð ljóst að keppendur eru ekki beint venujulegir krakkar - ég einfaldlega gæti ekki stafsett eitt orð af þessu orðababli sem er í boði, ég er reyndar viss um að enginn annar en þessir (ó)ofvitar gætu stafsett þessa vitleysu.
Þetta er nánsta eins og að vera fluga á vegg í einhverjum sértrúarsöfnuði - greyið krakkarnir hafa aldrei átt stafsetningalausa æsku. En þetta er æsispennandi engu að síður og krakkinn með yfirvaraskeggið virðist ætla að sigra keppnina, slíkt er stafsetningaöryggið hans. Andstæðingur hans ruggar sér ótt og títt fram og aftur á meðan hann bíður eftir sínu orðaskvabli.
Nú dregur til tíðinda...yfirvaraskeggjadrengurinn er að klikka á einum staf af 10 stöfum í orði - andstæðingur hans á nú leik á borði, ef hann stafsetur rétt þá er hann Stafsetningameistari Ameríku......það má heyra saumnál detta.....og hann stafsetur lýtalaust, hann vinnur í bráðabana - ættinni til mikillar gleði. Ætli hann fái stafasúpu í verðlaun?
Þetta var svipuð tilfinning eins og að horfa á vítaspyrnukeppni í úrslitaleik HM í fótbolta....þvílík spenna og ég sem veðjaði á yfirvaraskeggjadrenginn. Jæja nú er klukkan níu og aðeins hálftími í leik...vona bara að leikurinn verði jafnspennandi og stafsetningameistaramótið.

Konni

Verkfallsalda í Hyderabad

Mörg IT og BPO (Business Process Outsourcing) fyrirtæki hafa ákveðið að hafa frí í dag sökum áframhaldandi verkfalls bílstjóra. Mörg þessi fyrirtæki bjóða upp á ferðir í vinnuna og aðeins 700 af 1600 starfsmönnum Google skiluðu sér alla leið í gær. Sum fyrirtæki létu starfsmenn tékka sig inn á næsta hótel í gærkveldi svo þeir skiluðu sér í vinnuna í dag, önnur ákváðu að loka.

Bílstjórar og eigiendur auto-riksjaw (þríhjóla) eru í verkfalli í dag.

CPI (communist party of India) hvetur alla til verkfalls í dag til þess að mótmæla ört hækkandi verði á bensín, dísel og gasi.

'SBI officers' eru í verkfalli til að þrýsta á gamlar kröfur, hljómar eins og þeir hafi bara ákveðið að taka þátt í gleðinni. Afþví bara.

Það sem sagt hitnar enn í kolunum og við sitjum heima og kvörtum ekki á meðan ég get unnið og við höfum mat í ísskápnum.

Fyrirmyndarleigjendur í boði - með útsýni

Stórkostleg lítil fjölskylda óskar eftir leiguhúsnæði með haustinu, tökum að okkur garðhirðu, sameignarbókhald, viðhald á húsnæði og góðum anda. Höfum góða reynslu af meðhöndlun drykkjurúta, subbulúða og froska. Erum vel til fara, vel menntuð og almennileg í alla staði. Staðföstum greiðslum heitið; net- og hárgreiðslum. Erum með góð meðmæli, frá mömmu.

Við vorum að skoða fasteigna og leigumarkaðinn heima og þorum ekki heim. Beinast liggur við að skrá Konna áfram í skóla og sækja um á háskólagörðunum.

Annars er fasteginavefurinn góð skemmtun á svölu monsoonkvöldi. Lágreistir bárujárnskofar, varla teinréttir í miðbænum á þrjátíu milljónir. Og 14% verðbólga. Hvernig lifir landinn þetta af? Hvernig á ungt fólk (við flokkumst ennþá undir það) að koma undir sig skjóli við þessar aðstæður? Er ekki landflótti í aðsigi? Erum við að horfa á önnur móðuharðindi? Nema í þetta skiptið er móðan ekki sökum öskufalls heldur grátbólginna augna yfir stöðunni á bankareikningnum.

Ella

Verkfall

Það er verkfall hjá bílstjórum í Hyderabad í dag, en eigendur bíla og langferðabifreiða eru að mótmæla nýjum 12.5% skatti sem stjórnvöld ætla að leggja á 'Tour Operators' Sjá frétt.

Þetta þýðir það að við erum föst heima í dag og erum hálf lömuð eitthvað. Ég hringdi á leigubíl í morgun og var tjáð að ég gæti fengið bíl á eigin ábyrgð en sögur fóru af því að menn ætluðu að ráðast á verkfallsbrjóta hér og þar í borginni. Stuttu síðar hringdi bílaleigan mín og tjáði mér að á amk. tveimur stöðum í borginni væri múgæsingur þar sem ráðist var á leigubíla og fleiri, rúður brotnar og bílarnir skemmdir.

Það er sem sagt hiti í hyderaböddum í dag.

Mér datt í hug að fara með ricksjaw í vinnuna en miðað við að það tók okkur rúmlega klukkutíma að komast heim á bílnum í gær þá lagði ég ekki í það. Auk þess hljómaði ekkert spennandi að lenda í einhverjum látum á opnu þríhjóli.

Á morgun hafa ökumenn og eigendur þríhjólanna, eða auto-ricksjaws tilkynnt að þeir ætli í verkfall til að fá fram hækkun á lágmarksgjaldi. Þeir krefjast hækkun úr 9 í 17 rupies á kílómeter. Það verður því rólegt á götunum á morgun, þar sem það eru um 60.000 þríhjól í borginni. Þetta mun hins vegar valda vandræðum alls staðar í borginni þar sem þetta er aðal ferðamátinn, og er notaður af sama magni og lestarnar í evrópskum borgum.

Elín Elísabet talar frá Hyderabad

Heimferð hefst 23. Ágúst

Við erum komin með miða hálfa leiðina heim eða svo langt sem Amsterdam. Við stefnum á að skila okkur alla leið á klakann í lok Ágúst.

Það sem ég mun sakna frá Indlandi:
Að ganga um í pilsi og hlírabol alla daga
Birta frá 6 á morgnanna
Að horfa á umferðina
Litla fjölskyldan okkar, Mamatha, Surya og Lakshmi (og ekki má gleyma Sati Babú)
Maðurinn sem straujar.
Að geta haft Mikael heima
'Útlensku' vinirnir okkar
Dosa
Að geta keypt mango af götusalanum
Papaya
Húsið okkar
Að vera í asíu
Skraddarar
Að eyða sunnudeginum í sundlauginni á Novotel
Kingfisher

Það sem ég mun ekki sakna frá Indlandi:
Mosquito
43°C
Skítur (sem venst reyndar ótrúlega vel)
Henska
Myndaóðir Indverjar
Gamlar AC
Að vera með indverja í maganum
Indversk nettenging
Almenningssalerni
Indversk mjólk

Það sem ég hlakka til á íslandi
Að fara í haustlitaferð í Þórsmörk
Drekka íslenska mjölk
borða kjöt
Eyða tíma með fjölskyldunni
Hitta vini mína
Fara á barinn
Fara í hagkaup (já það er spennó)
Anda að mér ferska loftinu
Karate
Rölta Laugarveginn á laugardegi

Það sem ég hlakka ekki til á íslandi
10°C
Myrkur
Verðlagið
Að þekkja hvert götuhorn
Stress
Kaupa bíl
Finna hús



Annars á ég eftir að sakna Indlands, en allt hefur sinn enda og ný og spennandi verkefni taka við, eins og að kaupa úlpu á alla fjölskylduna.

Ella ísbjarnasérfræðingur

Hagyrðingar í Calidris

Svo verð ég að birta þessar vísur eftir félaga mína í Calidris, Bjössi var að fara yfir pósthólfið sitt og þá kom þetta aftur á yfirborðið. Þetta er hrein snilld, enda miklir snillingar á ferð.

Á þessum tíma var uppáhaldið okkar hann Mummi kokkur ekki byrjaður svo allir voru hálf horaðir og væskilslegir í þá daga. Við pöntuðum mat frá Nóatúni í hádeginu sem stundum kom og stundum ekki og á föstudögum fékk einn það hlutverk að panta heimsendan mat.

Þennan föstudag fyrir um tveimur árum síðan voru menn all hungraðir og þreyttir á ástandinu:


Geir:

Ef matnum ekkert miðar
og magnast til ó-friðar
einn mjúkur er og meyr
og massamatur ef hann deyr
ééééétuuuuum Viðar


Viðar svaraði:

Matarklúbbur magur er
Magnús engan friðar
Ella pantar gras og ber
étum bara Viðar

En á hinn bóginn má líka segja:

Pinnamatinn panta má
pappakassa og fleira
Eins er hægt að éta þá,
Magnúsinn og Geira


Andri:

Maður eigi matur er
Þó leggja megi að munni
Gras og einhver furðu ber
Þá vel ég frekar Unni


MIO:

Hryggur Viðars, væntir Gunni
veldur klandri
Oss að munni, leggjum Unni
eggjar Andri


Gunna:

Mannát margur setti á blað
magann til að fylla.
Kökur Bjössa komu í hlað
karlinn til að hylla!


Andri:

Starfskraft ekki borða má
þótt Magnús sé víst stjórinn
ef magahvelið fæða á
Þá fer ég bar'í bjórinn


Magga Dóra:

Til að seðja maga svanga
strax til verka munum ganga
svo þau verð'ei seig
heldur dúnmjúk og deig
við verðum að láta þau hanga


og eina hæku:

Starfsfólk er í mat
slíka starfsmannaveltu
erfitt að melta


Gunni Briem:

Allir þurfa magann sinn að seðja,
en sífellt kál og korn mun fáa gleðja,
þá er betra Viðar á að veðja,
vöðva hans og innmat — en helst án hr…yggs.


Tóti:

Mannæturnar margar hér,
mikið hafa samið.
Fæðan þessi ferleg er,
og fellur ekki í kramið.

Skjálfti

Það fór skjálfti um mig í morgun þegar ég opnaði póstinn minn. Það er nokkuð sérstakt að fá fréttir af skjálfta á Íslandi alla leið frá Dubai þar sem vinnufélagar okkar voru að athuga hvort allt væri í lagi. Ég rauk auðvitað beint á mbl, bölvandi TATA Indicom fyrir netleysið heima í gærkveldi.

Ég geri fastlega ráð fyrir því að allir séu heilir á húfi, fyrir utan það að vera smá skelkaðir yfir móður náttúru sem minnir okkur enn einu sinni á það hvað við ráðum litlu, og ráðum lítið við hana þegar hún er í ham. Engin dauðsföll voru tilkynnt á mbl, og enginn hringdi í mig frá Íslandi með sorgarfréttir svo ég tel vini og ættingja í góðum höndum.

Þið eruð örugglega búin að sjá þetta allt á undan mér, en þessi upptaka var skemmtileg: Hrafnaþing

Kosningar og Suryiska

Það voru kosningar í Indlandi í gær, eitthvað svipað og bæjarstjórnarkosningarnar heima, annars getur verðandi stjórnmálafræðingur útskýrt þetta betur. Margar búðir voru lokaðar, og sum IT fyrirtækin voru lokuð til að hvetja fólk til þess að kjósa. Til þess að kjósa þarftu vegabréf og sérstakt kostninga skilríki, eins og vegabréfið sé ekki nóg. Margir hafa ekki sótt þetta skilríki og geta því ekki kosið.
Surya fór og kaus í gær, og kom málaður á puttanum til baka. Þegar þú ert búinn að kjósa þá ertu ss. málaður svo þú getir ekki komið aftur og kosið. Þetta er svipuð aðferð og var notuð í sveitinni til að muna hvaða rollur var búið að sprauta, þá voru þær spreyjaðar.
Þetta er gósentíð hjá götufólkinu, flokkarnir bjóða upp á föt, dýrindis máltíðir og fleira í skiptum fyrir atkvæðið og kannski eðlilega þá er atkvæði þessa fólks alveg til sölu fyrir smá aur. Gangverðið á atkvæði í dag eru 2000 rupies eða um 4000 ISK.
Annars er morgunspjall okkar Surya alltaf jafn skemmtilegt:
"Your country, good home?"
"Yes, Iceland good home, peacful"
"Big house?"
"No, no house in Iceland"
"Aoohhh"
"House more expensive in Iceland"
"Aoohhh"
Svo snýr að öðru, spjalli um flyover sem er verið að byggja í miðborginni, sem er eiginlega hreint umhverfisslys og er búið að vera í byggingu síða við komum til Hyderabad...
Ella: "This flyover, nothing happening!" -eins og þið heyrið þá hef ég þróað sérstaka Suryisku
"Yes! hohoho happening no!"
"many many months, happning no!"
Hús eiga það til að vera í byggingu í marga mánuði, stundum virðast framkvæmdir stoppa og ekkert gerist í marga mánuði nema að grunnurinn fyllist af heimilislausu fólki.
"This house, nothing happening?"
"No, this house, court, you no court inside"
"Aha this house, problem?"
"Yes, this house, court inside, problem, building no"
Góðan vinnudag öllsömul

Ella

Morðgátan í fiskabúrinu

Svartöfði bættist við stóru fjölskylduna í fiskabúrinu í byrjun Mars. Hann var frá upphafi þunglyndur, þrátt fyrir mikla og góða athygli hjá Mikael og umönnun hjá hinum eldri. Hann átti það til að hanga við dæluna, kannski afþví að hún var svört líka. Mig grunaði alltaf að hann væri með komplexa vegna útlits síns, hann var eini svarti fiskurinn í fiskabúrinu og eini flati fiskurinn. Kannski fannst honum hann ekki falla í hópinn.

Ég keypti kærustu handa svarthöfða til að hressa hann við. Allt er fáanlegt fyrir peninga í Indlandi. Hún var flöt eins og svarthöfði en fagurhvít á litin. Þau felldu ekki hugi saman, Svarthöfði hélt áfram að vera þunglyndur, hékk við dæluna og glefsaði í þá sem komu nálægt honum.

Við uppgötvuðum í síðustu viku að svarthöfði var horfinn. Hvernig hverfur fiskur sporlaust úr fiskabúri? Hann hlítur að hafa verið myrtur greyjið. Hinir fiskarnir hafa fengið nóg af honum og étið hann. Í stað þess að veita honum andlegan stuðning þá átu þeir hann. Svolítið indverskt? Ég spurði sjálfa mig hvort örlög svarthöfða hefur verið önnur í skandinavísku fiskabúri.

Konni keypti nýjan fisk í gær. Hann er svartur. En hann er gullfiskur svo vonandi finnst honum hann falla betur í hópinn. Svo er hann ekki eini svarti fiskurinn því nú eru líka tvær svartar ryksugur. Þær eru reyndar ekkert sérlega kyssilegar.

Það er erfitt að vera öðruvísi. Þetta er skrifað í minningu Svarthöfða.

Uppáhald vikunnar

Uppáhald vikunnar eru indverskir skraddarar. Þeir eru mjög góðir og efnin sem eru í boði eru mjög góð, sérlega í jakkafötum. Það var komið gat á eina uppáhaldsskyrtuna mína sem ég keypti í GK í fyrrahaust á alltof mikinn pening svo ég fór með hana og lét gera afrit á 1500 krónur íslenskar.
Við komum við í MeBaz sem er ein af betri skraddarabúðum hér á mánudaginn, konni pantaði sér tvennar skyrtur og keypti eitt bindi, ég pantaði mér dragt með buxum og pilsi ásamt einni skyrtu. Saman kostaði þetta um 14.000 rupies eða tæplega 24þúsund íslenskar. Dragt, þrennar skyrtur og bindi.
Þetta er skemmtileg athöfn, ég var með fjóra menn á tímabili í að aðstoða mig, svo fær maður auðvitað vatn, kaffi og te en ekki bjór til að hressa sig við á milli mælinga.
Ég valdi sherlock holmes efni í dragtina, svo er spurningin hvort hún verður samþykkt af CLO (chief look officer) hjá Calidris.

Nýjar myndir

Það eru komnar inn myndir frá Mumbai á nýja vefinn okkar í boði Eplisins.

Leigubílaflotinn í Mumbai

Þessi stenst varla skoðun....þarf sennilega ekki að hafa miklar áhyggjur af því úr þessu.


Kannski kominn tími til að hressa aðeins upp á útlitið á þessum Fiat! Vandasamt verk.



Afi gamli var ekki vandræðum með sinn Fiat-kagga og skellti kerrunni okkar upp á toppinn og batt einn spotta á milli.

Konni

Götubörn til leigu

Það er í grófum dráttum þrír flokkar betlara í Indlandi. Gamla fólkið, fatlaða fólkið og 'mömmur'. Ég gef oft gamla og fatlaða fólkinu pening en ég á það til að verða reið við mömmurnar. Afhverju taka þær börnin með í betlið? Ástæðan er einföld; til að þéna meira. Er hægt að vera reiður út í það? Nei, þetta eru ekki háar fjárhæðir, og þeim veitir ekki af meira. Ég verð samt reið því þær eru að nota börnin til að fá samúð. Ég hef heyrt það oftar en einu sinni að börn hér eru leigð yfir daginn, barn fer á milli 'mæðra' sem leigja þau til þess að betla. Það gerir mig virkilega reiða. Og hvernig er hægt að greina á milli fals-'mömmu' og mömmu? ég hef ekki hugmynd.
Ég á í svolitlum vandræðum með mig, því ég verð reið, en hef samúð með þeim um leið. Kannski verð ég bara reið við heiminn, við Indland við allt sem veldur því að börn þurfa að alast upp við þessar aðstæður.


Ég hitti þessa stelpu í Mumbai. Hún sagðist vera 30, er frekar 13 að mínu viti. Ég bað bílstjórann að spyrja hana hvort hún ætti barnið sem mér fannst ólíklegt miðað við að hún er um 13 og barnið um 6. Hann brosti og sagði nei hún á það ekki, þetta er leigt barn. Þetta segir hann brosandi.

Ég gaf henni 10 rupies og hálfan líter af vatni því barnið lá hálf meðvitundarlaust á henni í hitanum. Ég horfði á eftir henni, hún drakk helminginn og gaf svo barninu. Svo ég laumaði að henni öðrum hálfum líter.

Ég hef lengi hugsað um að hafa með mér hrísgrjón í bílnum, gefa betlurunum frekar hrísgrjón og vatn. Sumir eru að vinna fyrir mafíur sem hirða mest allan peninginn. Ég hef heyrt ljótar sögur af mafíum sem ræna börnum, misþyrma þeim svo þau þéni betur á götunum.

Ég las bókina 'Viltu vinna milljarð' áður en ég kom út, hún lýsir þessu meðal annars. Ég mæli með henni, hún er fljótlesin, spennandi og veitir góða innsýn í götulífið á Indlandi. Mér verður oft hugsað um þessa bók hérna.

ABC hjálparstarf er meðal margra annara verkefna að hjálpa götubörnum á Indlandi. Hjá ABC getur þú fyrir 2-3000 íslenskar krónur séð barni fyrir mat og skólagöngu og með því gefið því möguleika á betra lífi. Einn skólinn er hér í Andhra Pradesh: Heimili Litlu Ljósanna

H2O

„Eins og að drekka vatn“ er góður frasi sem lýsir einhverju einföldu, léttu eða fljótlegu verki. Þessi frasi á ekki við á Indlandi þar sem vatn er alls ekki sjálfsagður hlutur og reyndar er ekkert verk sem yfirhöfðu telst fljótlegt eða einfalt af hálfu heimamanna.
Á Indlandi er augljóslega ekki hægt að drekka kranavatnið til þess er það of mengað - slík athöfn væri ávísun á góða skitu í nokkrar vikur og magakrampa á Ricther-skala.
Næst þegar þið á Íslandi skrúfið frá krananum og látið renna lengi vel til þess að fá ískalt og ferskt vatn - þá skulið þið hugsa til okkar. Hér þarf að panta drykkjarvatn sem kemur í 25 lítra kútum sem er besta mál en að fá áfyllingu getur tekið á taugarnar - stundum koma gaurarnir tvisvar í viku með nýja kúta en stundum sjást þeir ekki í margar vikur. Einn kútur dugar í svona 2-3 daga. Við erum með þrjá kúta en samt sem áður eigum við til að vera vatnslaus.....þá er bara að bíða í von og óvon að vatnsdrykkjarkórinn skili sér í hús sem fer algjörlega eftir þeirra hentugleika en ekki okkar þörfum.
Baðvatnið er önnur saga, við erum með 4000 lítra tank neðanjarðar í garðinum okkar sem er fylltur af vatni tvisvar á dag, við erum 1000 lítra tank upp á þaki, við erum með elektróníska græju sem flæðir þessu vatni í tankinn upp á þaki. Til þess að fá heitt vatn þá erum við með 250 lítra tank við hliðina á 1000 lítra tankinum - vatnið flæðir frá 4000 lítra tankinum í litlum rörum upp á þak og inn í 1000 lítra tankinn og þaðan í litla tankinn sem hitar vatnið með sólarrafhlöðum og skilar svo herlegheitunum í kranana. Of flókið? Ef ein af þessum einingum virkar ekki þá er ekkert vatn. Nema hvað nú er svo heitt í veðri að það þarf ekki að hita vatnið - allt vatn er heitt nema kannski á nóttunni.
Sem sagt við drekkum sirka 60 lítra á vatni á viku og notum sirka 6000 lítra af baðvatni á viku. En þú?

Skrapp í ríkið í gær að kaupa bjór.....afgreiðslumaðurinn var glaðbeittur 14 ára drengur. Svipaða sögu má segja um apótekin.

Konni

Gleymskuvörðurinn Surya

Þeir sem þekkja mig kannast við ástæðuna fyrir hefðum Surya á morgnanna. Sumum að minnsta kosti.
Þegar ég kem út á morgnanna bíður Surya með bílinn tilbúinn, ég heilsa og hann segir hi. Hann hjálpar mér með töskuna og nestið inn í bílinn eins og sannur bílstjóri (það er erfitt að venja bílstjóra af þessu, enda eru þeir vanir að veita góða þjónustu) og sest sjálfur inn.
Eftir að hann sest inn þá segir hann 'Good morning madam' með bland af kátínu, stolti og virðingu. Þetta markar upphaf vinnudagsins hjá okkur Surya.

Ef ég er ekki með kaffibollann minn með mér af heimalöguðu nescafé þá spyr hann þegar við keyrum út úr whisper valley hvort ég vilji stoppa og sækja kaffi.

Þegar við komum niður í vinnu stoppar hann fyrir framan lyftuna í kjallaranum og opnar hurðina á meðan ég safna saman draslinu (talvan, maturinn sem Mamatha eldaði í gær og kaffibollinn). Hann fer vel yfir bílinn og sér til að ekkert gleymist, spyr til öryggis hvort ég sé með símann minn.

Þegar ég kem niður í lok vinniudags bíður Surya eftir mér, iðulega sofandi í bílnum. Þegar ég sest inn í bílinn þá segir hann með sama virðulega tón, eylítið þreytulegri en um morguninn: 'good afternoon madam'. Ef kaffibollinn skilaði sér ekki niður af skrifstofunni spyr hann hvar kaffibollinn sé.

Ég á það nefnilefga til að gleyma hlutunum, og þetta er hann Surya búinn að uppgötva undanfarna mánuði. Það er ekki slæmt að hafa einhver sem passar svona vel uppá mann.

Heitar löggufréttir

Skrapp á bæjarskrifstofuna að borga rafmagnsreikningin, ekki nema sirka 50 manns á undan mér, að sjálfsögðu var maður í vinnu við að kalla upp næsta númer. Í einfeldni minni spurði ég næsta starfsmann hvort það væri ekki hægt að borga reikningin á netinu.....hann hélt ég væri að grínast, hló að mér og fór.

Það eru fleiri en hvítir útlendingar að stikna úr hita í Hyderabad. Lögreglan í fylkinu (AP) heldur inntökupróf um þessar mundir, allir karlmenn þurfa að hlaupa 5 km. og konurnar 3 km. á tilteknum tíma til þess að uppfylla inntökuskilyrði. Að labba í 40 stiga hita er erfitt hvað þá að hlaupa 5 km. Enda hefur komið á daginn að alla vega fjórir einstaklingar létust við þessa þrekraun á tveimur dögum og 20-30 þurftu að fara á spítala. Löggan var ekki á þeim buxunum að fresta þessum hlaupum heldur reddaði sjúkrabíl við upphaf og endamark hlaupsins. Ekki breytti það miklu, fleiri tilvonandi löggur hafa drepist úr hita og ofþornun þrátt fyrir sjúkrabílinn góða.
Fleiri löggufréttir, spilling er landlæg í stjónkerfinu á Indlandi, launin eru svo léleg að margir reyna að drýgja tekjurnar með vafasömum hætti. Ein lögga í bænum komst í fréttirnar á dögunum, umrædd lögga var að ná sér í auka pening með því að fjárkúga búðareigendur - mútur fyrir vernd. Einn búðareigandinn var ekki parhrifinn af þessum spillingarleikjum löggunnar og hringdi í lögguna - nánar tiltekið Anti Corruption Police Force sem útleggst einhvern veginn sem Andspillingarsveit löggunnar. Sveitin heiðarlega tók sig til og sat um spilltu lögguna sem fór grunlaus sinn vanagang að innheimta persónuafsláttinn til búðareigandans. Andspillingarsveitin stökk til þegar spillta löggan tók við illa fegnu fénu - í örvæntingu sinni ákvað löggan að best væri að gleypa peningin til að eyða öllum sönnunargögnum og flýja í næsta strætó. En strætóinn var ekki beint á hraðferð í umferðaröngþveiti. And-sveitin átti því ekki í miklum erfiðleikum með að góma spilltu lögguna á næstu stoppistöð og peningurinn sem hann gleypti aðeins 4000 rúpíur eða tæplega 8000 íslenskar. Hann hafði þó alla vega vit á því að vera ekki að hlaupa neitt í þessum hita....tók bara strætó.

Konni

Dánarfregnir og jarðafarir

MSN virkar í dag, mér bárust þessar sorgarfréttir að heiman:

Hyderabad-Konni says: (10:34:18)
Við höfum misst enn einn fjölskyldumeðliminn.....látlaus kveðjustund fór fram á klósettinu. Mikael sagði nokkur vel valin orð: bæ -bæ og pabbi  sturtaði honum niður til hinstu hvílu í holræsakerfi Hyderabad

Viðrar illa til netspjalls

Maður venst því í Indlandi að stundum virka hlutirnir ekki. Stundum er svar við því og stundum ekki. Oft er best að eyða ekki tímanum í það að leita svara. Dagarnir myndu fjúka hjá án nokkrrar uppskeru.

Í dag get ég ekki notað msn. Ég veit ekki afhverju. Það eina sem ég veit er að stundum er þetta svona, suma daga viðrar bara ekki til msn spjalls á internetinu.

Kannski sofnaði indverjinn sem heldur msn-portinu opnu? Það kæmi ekki á óvart. Í þessum hita líka.

Menningarsjokk

Ég held ég hafi fengið mitt fyrsta alvöru menningarsjokk um helgina. Fyrst þegar ég kom til Indlands þá var jú smá sjokk að sjá allan skítinn, ruslið, fátæktina og allt það. Þetta eru hlutir sem maður venst. Svo rekur maður sig stöðugt á öðruvísi vinnuaðferðir, viðhorf og venjur í vinnunni en ég hafði nú unnið með Indverjum í nokkra mánuði áður en ég kom út svo ég var viðbúin.

Ég reyndar missti smá andlitið í gær. Ég hafði beðið hópstjórann um að skipuleggja nokkra fundi um ákveðin málefni. Eitt málefni er leyst af einum forritara og einum testara en fundurinn átti að vera með tveimur aðilum heima til að skilja betur viðfangsefnið. Ég skaust inn á einn fundinn í gær, inni sátu þau fjögur. Ég spurði hver ætlaði að leysa viðkomandi mál. Einn rétti upp höndina. Ég spurði hvort það gæti verið smá sóun á tíma að allir sætu alla fundina? Jú, kannski fannst þeim það.

Föstudagskvöldið einkenndist sennilega frekar af menningarþreytu. Maður verður stundum þreittur á því hve fólk er ofsalega stíft og fylgir alls kyns reglum vel og er lítið til í að stíga út fyrir rammann.

Á sunnudaginn lenti ég í einkennilegum aðstæðum. Ég hitti Whisper Valley nefndina eiginlega fyrir tilviljun en sú nefnd sér um reksturinn á Whisper Valley og samanstendur af fólki um fertugt-fimtugt sem eiga húsnæði í dalnum. Ég var ekki sátt við ákveðnar reglur sem þau höfðu sett og var að fara fram á að vita í hvað peningarnir sem við borgum í viðhaldi á mánuði fara í (10.000 ISK á mánuði fyrir 85 hús gera 850.000.- ISK á mánuði).
Þau sáu rautt, hvít, ung, KONA og LEIGJANDI í dalnum vogaði sér í fyrsta lagi að setja út á reglur og í öðru lagi að biðja um upplýsingar. Eins og ég hefði einhvern rétt á því? Ég hef aldrei áður lent í öðru eins viðmóti sem ég fékk þarna. Þetta voru alvöru yfirstéttar Indverjar að tala, fólk sem lítur á sig töluivert merkilegra en annað fólk. Ég gafst upp þegar ég var farið að titra af reiði og fór heim.

Ég er farin að skilja betur og betur afhverju Indverjar sem ég hef kynnst eru svo langt á eftir Íslendingum þegar kemur að sjálfstæði í vinnu og fylgja eftir hugmyndum. Þeim er ekki gefið neitt frelsi til þess að æða á eftir sínum hugmyndum. Auðvitað eru hugmyndir ekki alltaf góðar, en án þess að fá að útfæra nokkrar slæmar hugmyndir þá er erfitt að koma úpp með lausn á snilldarhugmynd. Vondar hugmyndir geta verið eins og að sulla mjólk yfir símann mömmu og sjá hvað gerist, sleppa sér lausum í partýi (sem er reyndar góð hugmynd), stela jarðaberjum í næsta garði til að búa til jarðaberja-moldarstöppu til að maka á gluggann hjá nágrannanum, mótmæla reglum sem eru ákveðnum hópi hliðhollar (með vel studdum rökum að sjálfsögðu) og svo fram eftir götunum.

Indverjar státa sig stöðugt af skólakerfinu hér, að það sé með þ ví besta í heiminum. Lísa er kennari frá bandaríkjunum sem fór inn í einn almenningsskólann hérna í kynningu en hún er að hugsa um að kenna jafnvel eitthvað hérna. Í hverjum bekk voru 80 krakkar og kennarinn stóð uppi á töflu og skrifaði sama orðið aftur og aftur. Krakkarnir skrifuðu sama orð aftur og aftur. Enginn skildi hvað orðið þýddi.

Við fórum í brunch á sunnudaginn með bruggstjóranum í Budwiser verksmiðjunni. Verksmiðjan er í um klukkutímakeyrslu frá borginni. Hann segir að nánast á hverjum degi keyri hann fram hjá dauðum manni á veginum, jafnvel í blóðpolli en enginn stoppar.

Það er kominn tími til þess að fara úr borginni yfir helgi. Við ætlum að skoða menningiuna í Mumbai og vonumst til þess að þar séu amk. gangstéttar til að labba eftir. Það væri stór plús ef það væri hægt að labba á milli búða og jafnvel stoppa við og fá sér kaffi.

Annars er ég ánægð með að búa á Indlandi. En það er kominn tími á smá frí.

Tími fyrir Teiti

Það er parýkvöld í kvöld. Nú er ég gríðarlega spennt að sjá hvernig kvöldið fer, ég hef aldrei haldið partý fyrir Indverja áður, þeir fá sjokk... borðað klukkan hálf sjö, á matseðlinum eru fylltar kjúklingabringur með kóríander-kartöflumús og plokkara ásamt Ítölsku viðbiti. Konni er búinn að búa til myndasjóv frá íslandi og taka saman íslenska tónlist (Sonia fær sjokk en hennar uppáhalds er Brian Adams og Enriqe Iglesias (kann ekki einu sinni að stafa þetta)) og actionary bíður notkunar ásamt stóra major og litla major ef það verður stemmning. Mest spennt er ég líka að sjá hversu langt kvöldið endist. Sumir eiga að vera komnir heim klukkan tíu....

Ég verð stríðnis-kúnninn í kvöld... púkinn í mér er í stuði. Ég vona bara að Sonata fái ekki upphringingar frá brjáluðum foreldrum 25 ára yngismeyja því þær voru í partý fram að miðnætti.

Ört stækkandi millstétt

Hann Bush hefur verið duglegur að hrista upp í Indverskum pólitíkusum undanfarið og það er svolítið gaman að sitja hérna megin á hnettinum og fylgjast með. Ekki það að það er alltaf gaman þegar Bush er að fara í taugarnar á einhverjum. Ein útskýring hans á auknum skorti á matvöru í heiminum er sú að indverjar og kínverjar eru farnir að éta meira. Þetta er alveg rétt hjá honum, ört stækkandi millistétt í þessum löndum mun hafa áhrif á komandi árum í öllum heiminum. Millistétt var hreinlega ekki til hérna áður fyrr, fólk fæddist í ákveðna stétt og lifði í ákveðinni stétt. Þetta hefur breyst mikið með IT og BPO (business process outsourcing) sprengju á undanförnum árum og það góða við þetta er að fólk getur unnið sig upp í þjóðfélaginu. Svo ekki sé minnst á að konur fá aukið sjálfstæði með auknu fjárhagslegu sjálfstæði.

Bush greyjið sagði auðvitað líka að það að vanþróuðu löndin væru að þróast væri gott mál, fólk fengi fleiri tækifæri og lifði betra lífi. Það var minnst á það mjög aftarlega í greininni.

Hins vegar kom einnig fram að þrátt fyrir að neysla hins almenna indverja hefur aukist þá er hún langt (og þá erum við að tala jafnvel tífallt) undir meðalneyslu hins almenna ameríkana. Þannig að ég skil svosem að Indverjar séu svolítið sárir yfir þessu, Bush er best að skoða sinn heimabæ áður en hann fer að leita annað. Ég spurði Mohan sem vinnur með mér í gær hvað hann eyðir í mat á mánuði fyrir fjölskylduna (sem er jafnstór og mín) svarið var 2500 rupies, hann borðar kjúkling einu sinni í viku annars er uppistaðan í fæðunni hrísgrjón, dahl og grænmeti. Ég eyði nálægt 30.000 rupies á mat á mánuði (60.000 ISK), uppistaðan hjá mér er sú sama en þar fyrir utan er ostur, skinka, kjöt, fiskur, ávaxtasafar, cerios (sem kostar nb. 800 IKR lítill pakki) og fleira.

Indverjar eru stórir framleiðendur á hrísgrjónum, korni, grænmeti og ávöxtum. Nú þegar er útflutningsbann á hrísgrjónum öðrum en basmati hrísgrjónum frá Indlandi til þess að sjá til þess að þjóðin fái fyrst að borða og svo restin af heiminum. Vesturlöndin treysta að mörgu leiti á þennan heimshluta þegar kemur að ýmsu hráefni svo það er smá áhyggjuefni hvernig þróunin verður á næstu árum.

Nú í fyrradag var önnur grein, jú nú var Bush að argast yfir olíubyrgðum, og nú vill Bush meina að olíuskortur í heiminum sé líka okkur að kenna eins og þetta var orðað;)

Það er hjólað í vinnuna átak á Íslandi, er ekki spurning um að taka fram hjólið og spara nokkra eldsneytisdropa í leiðinni? Calidris stendur nú í 9. sæti af 56 fyrirtækjum og stefnir upp á við.

Ekki fyrir viðkvæma

Það er alltaf hressandi upplifun að fara á sjúkrahús í Hyderabad. Alveg róleg, það eru allir við hestaheilsu hér en eins og gengur og gerist á maður stundum erindi við lækni, og þá er að finna á sjúkrahúsúm hér en ekki heilsugæslustöðum eins og heima. Alla vega veit ég ekki hvort ég væri til í að heimsækja heilsugæslustöð hér ef hún væri til miðað við stöðuna á fínustu spítulum indlands.
Í gær heimsótti ég Wockhart spítalann í Abids, ég hafði áður komið á Lotus childrens hospital með Mikael og svo Apollo hospital í Film Nagar. Bandarísk kona sem hefur búið hér í yfir 20 ár vísaði mér á lækni þar og þessvegna var ferðin farin.
Læknirinn var ofurhress, fann ekkert mikið að mér en vildi framkvæma almennar skoðanir eins og blóðrannsókn og fá þvagprufu.

Ég lifði blóðtökuna af og þá kom að þvagsýninu, ég fékk leiðbeiningar um að fara með pissiglasið mitt á klósettið sem væri handan við hornið. Ég fann klósettið, opnaði hurðina og gerði smá vettvangsathugun áður en ég vogaði mér inn. Þetta er orðinn vani þegar maður neyðist til að nota almenningsklósett. Komið nú með mér í huganum, þetta verður skemmtilegt. Gólfið var allt rennandi blautt, af þvagi geri ég ráð fyrir miðað við þvagstækjuna sem tók á móti mér. Nú hefði komið sér vel að vera í pæjustígvélum upp að hnjám en þetta er indland, hitinn stendur í 43°C svo ég var í sandölum sem voru með um hálfan sentimeters háan botn. Klósettið var beint fyrir framan mig, opið, allt blautt og með tveimur lordum fljótandi í klósettinu. Mér datt í hug að sturta þeim niður og leit á þess til gert handfang sem var þakið bleytu = þvagi og hætti við.
Vinstra megin við klósettið var hilla með einu þvagsýni og einu kúkasýni, bæði blaut og hillan hálf morkin af þvagi. Nú skildi ég tilveru lordanna.
Mér tókst einhvernvegin að ná tilgangi ferðarinnar en vona svo sannarlega að ég þurfi ekki að framkvæma fyrrnefnda sýnatöku aftur.
Ég skildi þvagsýnið mitt eftir á hillunni, við hliðina á hinu þvagsýninu og kúkasýninu. Þetta voru einkennilegir félagar, skvísurnar tvær og lordinn. Hverjir skildu eiga hin sýnin tvö? Og hvað skildi ama að þeim? Ég var pínu stolt af minni dömu.

Ég kom við í apotekinu á spítalanum á leiðinni heim. Við lúguna var heil fjölskylda sem fannst þessi eina ókunnuga stelpa sennilega einmannaleg. Það er vaninn að stórfjölskyldan fari með ef einhver þarf til læknis. Einn vippar sér að mér og tilkynnir að ég eigi að taka strákinn litla með mér til míns lands. Fordómarnir komu strax upp í höfuðið á mér, hvað á ég bara að bjarga öllum hérna? Alltaf að hafa af manni pening? á bara að selja mér barnið núna? Það er meiri væntumþyggjan fyrir grey barninu! Ég sendi þessar hugsanir heim til föðurhúsanna og leit aftur á manninn og brosti. Hann sagði "He noughty, you take him to your country" og hló ;) Afinn í fjölskyldunni var hartveikur og var þarna með tvo karlmenn með sér til að reyna að átta sig á öllum pillunum sem hann fékk nota bene án nokkurra lýsinga á verkun og mögulegum fylgikvillum. Konan stóð tveim skrefum aftar með litla óþekka strákinn.

Hiti

Það er hiti þessa dagana, ekki bara úti heldur í tennislífinu í Whisper Valley. Það voru settar reglur í upphafi um að tenniskennsla sé í gangi á morgnanna svo og milli hálf fimm og hálf sjö. Eftir hálfsjö meiga aðrir nýta völlinn. Eftir tveggja vikna kennslu var okkur tjáð að það væri tennisæfingar einnig til hálf átta. Svo tíminn fór að verða knappur. Þetta var lítið mál þar sem upphaflega voru það bara ég, Konni og Atul en nú hafa Leila og Rob ásamt þremur öðrum bæst í hópinn svo það var orðið annsi þröngt á vellinum. Leila greip upp samninginn og tjáði þjálfaranum að það væri brot a reglunum að vera með kennslu til hálf átta og hana nú.
Daginn eftir komu auðvitað bara nýjar reglur. Mamma eins stráksins sem æfir tennis nefnilega stjórnar reglunum svo auðvitað voru þeim bara breytt. Auk þess verðum við núna að borga fyrir lýsiinguna, en við meigum bara spila eftir myrkur og erum því eina fólkið sem verður að borga. Best að kríja smá pening út úr útlendingunum. Þetta allt saman væri kannsi allt í lagi, en ég á erfitt með að skilja var 10.000 ISK fara mánaðarlega í maintainance ef þeir hafa ekki efni á að borga lýsinguna. Leila er að berjast í málinu.

Rétt eins og hitaveitan kostar sitt á veturnar heima þá getur orðið dýrt að keyra allar fjórar loftræstingarnar. Rafmagnsreikningurinn var um 10.000 ISK fyrir síðasta mánuð! Svo nú er að svitna eða láta budduna blæða.

Sonia 25 ára

Hún Sonia varð 25 ára á föstudaginn. Hún bauð hópnum í vinnunni út að borða ásamt okkur Konna. Þau komu með köku handa henni sem er hefð hér, og var hún étin fyrir matinn sem okkur þótti all óvenjulegt. Það sem var enn óvenjulegra má sjá á myndbandinu að ofan og er víst hefð. Hún er heppin að vera stúlka, strákar eru lamdir eins mörgum höggum og árin eru.

Hitastig til sölu...tilboð óskast

Sökum almennra væntumhyggju, óþrjótandi góðmennsku, hátíðaranda og ítrekaðra óska höfum við Hyderabaddarnir ákveðið að setja á sölu 20 gráðu hitastig kennt við mr. celsíus, farenhætin sívinsælu því miður uppseld. Um er ræða fínt og stöðugt hitastig sem passar við allar gerðir veðurfars. Hentar vel til að bæta upp skítaveður eða til þess að upplifa annars konar óveður ( á þá aðeins við ef alla vega 20 gráður eru fyrir í andrúmsloftinu). Virkar líka á veðravíti.
Áhugasamir kaupendur frá Íslandi fá sérkjör í dag á sumardeginum fyrsta, hvernig væri nú að koma frúnni á óvart með auka 20 gráðum á sumardeginum fyrsta og skella sér í sólbað í speedo-skýlunni. Gætuð jafnvel selt sumarferðir í garðinn ykkar eða á svalirnar til að fjármagna kaupin.
Athugið við tökum ekki við íslenskum gjaldmiðli, gerir það einhver ennþá? Helst væri gott að fá borgað í yenum, rupees eða bara hrísgrjónum. Takmarkað upplag og ekki hægt að skila ef það er skýjað. Sendum samdægurs með bílstjóranum okkar út um allt land.

Einnig til sölu íslenskur 1000kall sem óvart flæktist með, lítið notaður og þá aðallega sem munnþurrka - aðeins eitt eintak. Fæst fyrir klínk eða handfylli af hrísgrjónum.

Baráttukveðjur á þessum merka fyrsta sumardegi.
Hyderabaddarnir

Darfur deaths 'could be 300,000'

Þessi 'gæti verið' tala yfir heildarfjölda fólks sem hefur látist í átökunum í Darfur er sjokkerandi. Ímyndið ykkur að við værum ennþá hluti af Danmörku og danir myndu þurrka út Íslensku þjóðina eins og hún stendur í dag. Ég gæti rétt ímyndað mér að einhver myndi láta í sér heyra, hvað þá láta það viðgangast. Ég vona að minnsta kosti að alþjóðasamfélagið myndi rétta okkur hjálparhönd.

Darfur deaths 'could be 300,000

Ella

Anika 2ja ára

Við vorum boðin í afmælið hennar Aniku á sunnudagskvöldið. Hún Anika býr í hverfinu og varð 2ja ára á sunnudaginn. Þau Mikael leika oft seinnipartinn í garðinum í hverfinu. Þetta er víst venjan að hafa barnaafmæli klukkan hálf átta sem er hálf einkennilegt ef þú hugsar til þess að grey afmælisbarnið er orðið dauðþreytt eftir daginn og fer að sofa milli átta og níu.
Við vorum einu útlendingarnir á svæðinu, fjölskylda Aniku er afskaplega vinaleg og tók vel á móti okkur. Þau búa saman Anika og systkyni hennar, mamma og pabbi og amma og afi. Afinn tók á móti okkur:
Afinn: "would you like something to drink, coctail, moctail, gin, whiskey or beer?"

Þetta er alminnileg tveggja ára afmælisveisla, með bar. Tónlistin var frekar spes líka, indverskt techno í hæstu styllingu. Þetta var stórveisla, hver sem er hefði orðið stoltur af því ef þetta væri 40 ára afmælisveisla heima. Hoppikastali, poppvél, súkkulaðigosbrunnur, pinnamatur og já.. kokteilar. Ég er viss um að hoppikastali kæmi vel út þegar líða tæki á kvöldið í íslensku partýi, ég mana ykkur að prófa.

Okkar maður byrjaði ekki vel og þverneitaði að gefa afmælisbarninu pakkann en mamman brosti og lét sem ekkert væri. Eftir fyrstu skoðunarferð um svæðið þá vakti hoppikastalinn mikla lukku svo þar stóðum við mest alla veisluna að forða barninu frá bráðum bana þar sem fleiri krakkar á svæðinu báru sömu tilfinnningar til hoppikastalans og Mikael.

Ég gafst upp á undan þeim stutta og nánast hljóp út með þá pilta í eftirdragi. Íslensk barnaveisla með 20 krökkum hlaupandi um 60fm íbúð hljómar róandi miðað við þessa technoveislu. Indverjar kunna heldur betur að halda partý.

macVeður næstu daga

Ég og mömmurnar og ekkert kaffi Latte

Allt að gerast í Hyderabad, ekki nóg með það að eiga tennisvin, þá er ég orðinn fullgildur meðlimur í mömmuklúbbnum...gerist varla betra. Allar hvítu mömmurnar og börnin sem ekki eru á skólaaldri hittast einu sinni í viku og bera saman bækur og bleiur. Líka upplagt tækifæri fyrir börnin að leika sér á meðan ég og mömmurnar drekkum te og ræðum heitustu málin í Hyderabad, þær skiptast líka á nýjustu glanstímaritunum og ræða nýtt vöruúrval í aðalmatvörubúðinni í bænum.
Við fegðarnir skemmtu okkur vel á þessum samkomum en erum ekki eins þróaðir og hinar mömmurnar sem mæta að sjálfsögðu með barnfóstruna í eftirdragi svo þær geti drukkið sitt te í ró og næði, mín barnfóstran bíður heima og lagar mat á meðan. Mikael Tumi var alveg með það á hreinu hvað á að gera þegar hann hefur fengið nóg af mömmunum og börnum þeirra, hann einfaldega réttir pabba skóna og nær svo í sína skó og bíður við dyrnar. Þá er tími til kominn að fara heim.

Á heimleiðinni stoppuðu fegðarnir á Coffee Day sem er ekki ósvipað Kaffitár nema gæðin á kaffinu er ekkert til þess að tala um en þó betra en instant kaffi. Pantaði einn kaffi Latte í take away. Afgreiðslumaðurinn horfið lengi vel í gegnum mig og byrjaði að fletta kaffiseðlinum af indverskum ákáfa. Síðan spurði hann mig með miklum trega hvað kaffi Latte væri.....ja hérna, var ég ekki á kaffihúsi sem sérhæfir sig í kaffigerð. Eftir smá samskiptaörðugleika kom í ljós að maðurinn sem gerir kaffi Latte var í fríi í dag, en til að hughreysta mig sagði starfsmaðurinn að hann gæti gert cappuccino í staðinn. Athyglisvert að hann kunni það en ekki kaffi Latte, af reynslunni einni ákvað ég að vera ekkert að kenna honum hvernig á að laga kaffi Latte heldur leyfði sérfræðiþekkingu hans að njóta sín og fór heim með indverskan cappuccino. Vona bara að kaffi Latte maðurinn sé ekki í löngu fríi.

Konni

Mikael Tumi listamaður

Það má ekki líta lengi af honum Mikael Tuma. Í morgun var hann að dunda sér á ganginum með eitthvað. Þetta var afraksturinn, glæsilegt listaverk á bumbunni.

Lífið er hrísgrjón

Hækkun á matvöru í heiminum og afleiðingar þess hefur verið mikið í fréttunum að undanförnu. Þetta kemur verst við fátækasta fólkið sem hefur ekki mikið svigrúm til þess að skera niður hjá sér þegar það hefur aðeins ráð á því allra nauðsynlegasta fyrir. Það er auðveldara fyrir okkur sem eigum meira að skera niður í mat, fatnaði og afþreygingu en þegar launin rétt duga fyrir húsnæði og hrísgrjónum þá er ekki margt í boði.

TIl þess að leggja fátæku fjölskyldunum lið er farið af stað verkefni hér í Indlandi þar sem fátækt fólk getur keypt hrísgrjón á verði sem er töluvert lægra en markaðsverðið í almennu búðunum og mörkuðum. Til þess að geta keypt þetta þarftu að fá einhverskonar vottorð um að þú lifir undir fátæktarmörkum. Auðvitað eru gloppur í þessu kerfi og menn og konur eru hrædd um að þessir couponar leki út til þeirra sem ekki endilega þurfa þeirra með. Hjálparstarf er alltaf vandmeðfarið.

Ég rakst á þessa grein á BBC í morgun: Child brides 'sold' in Afghanistan.

Ella

Veðurspá næstu daga

Miðvikudagur: 39°C
Fimtudagur: 39°C
Föstudagur: 41°C
Laugardagur: 40°C

Indverskar veislur

Okkur var boðið í tvær veislur núna á tveim dögum. Á sunnudaginn fórum við í nýjarsfögnuð hjá konu sem bjó í Whisper Valley töluvert á undan okkur en er svona alminnileg. Á sunnudaginn var nýjarsdagur í Tamil Nadu sem er fylki hér sunnan við okkur (Chenaii er t.d. í Tamil Nadu). Veislan byrjaði á Pooja (bæn) klukkan ellefu og svo átti maturinn að byrja klukkan tólf. Við mættum tólf og þá var ennþá bænahald í gangi. Hjónin sátu á veröndinn ásamt gúrú sem þuldi bæn stöðugt í hljóðnema og fyrir framan og allt í kring sat fólk og horfði á. Bæninni var svo blastað um hverfið með stórum hátölurum og við hliðina á húsinu var búið að setja upp veitingastað. Catering þjónusta er stór hér í Indlandi, Indverskar húsmæður eru ekkert að svitna í marga daga yfir smá veislu, hringja bara á menn sem sérhæfa sig í málinu.

Klukkan eitt gáfumst við upp á 37°C hitanum og fórum á næsta hótel að borða, meðvituð um að við værum pínu dónaleg en grey mikael var að lognast út af. (Það er alltaf hentugt að eiga einn grís þegar manni vantar afsökun). Ég fékk heljarinnar samviskubit í gær þegar konan kom heim til okkar, alveg miður sín yfir því að enginn hafi boðið okkur inn í svalann þar sem krakkarnir voru að leika.

Í gærkveldi átti Sakeeth sonur hans Mohans eins árs afmæli. Mér finnst eins og tvö ár síðan Mohan var á Íslandi. Ég var að vinna með honum og tveim öðrum Indverjum, þeir voru tiltölulega nýkomnir þegar ég spurði þá á mánudegi hvað þeir hefðu gert af sér yfir helgina. "I had a baby son" sagði Mohan að rifna úr stolti. Mohan var á Íslandi tvo mánuði eftir þetta og sá nýbakaða soninn ekki fyrr en eftir það.

Allavega, veislan var frábær. Indversk, litrík, hávaðasöm frábær. Fullt af fólki, við vorum kynnt fyrir allri fjölskyldunni hans og konunnar hans. Verkfræðingar, tölvunarfræðingar, vindmillusérfræðingar og ég veit ekki hvað. Furðuleg tímasetning á barnaafmæli þó en hefðbundin indversk, veislan byrjaði hálf átta um kvöldið, allir fengu mynd með afmælisbarninu, svo var kakan skorin við mikil læti, lúðra, spreningar, snjó og ég veit ekki hvað. Svo var kvöldmatur, Catering þjónusta auðvitað. Til hvers eru íslenskar húsmæður að setja allt á annan endan í þrjá daga í bakstri? Catering er lausnin, bara ef hún væri aðeins ódýrari heima. Spurning um að flytja inn Catering-Indverja.

Já Magnús er víða með puttana

Burqa

Að skilja frekar en dæma er eitt að því sem mér finnst afar mikilvægt þegar kemur að samskiptum við annað fólk og ég reyni að fylgja en að sjálfsögðu eins og með margt sem maður reynir að gera betur þá er árangurinn ekki alltaf sem skyldi Þó svo ég telji mig nú nokkuð umburðarlinda manneskju. Ég veit ekki hvort Konni sé sammála mér en makar fylgja nú alltaf öðrum reglum.

Ég hef yfirleitt gaman að því að skilja hefðir og lífsýn ólíkra þjóða og hópa. Því eitthvað sem hljómar bjánalega í fyrstu getur hljómað afskaplega rökrétt um leið og maður skilur hvað liggur að baki og kannski sögu viðkomandi persónu.
Burqa er eitt af því sem ég á erfitt með að skilja. Sérlega þegar fólk vill meina að konurnar vilji vera í þessu. Ég skil að islam leggur áherslu á að menn og konur hagi sér hófsamlega meðal almennings en það skal enginn segja mér að kona innst inni vilji vera hulin frá toppi til táar eins og hún sé eitthvað ósæmileg. Ég skil hins vegar að sennilega vilja þær þetta trúarinnar vegna og hefðar, en þetta hlýtur að vera bælandi.
Múslimakonur eru í Burqa (fyrir þá sem ekki þekkja þá er þetta svarti klæðnaðurinn (kápan) sem þær bera og jafnvel alveg þaktar svo bara sjáist í augun) þegar þær yfirgefa heimilið og ég hélt fyrst að þær væru í þessu alltaf utan heimilisins. Þær konur hins vegar sem vinna á skrifstofu fara úr henni þegar þær koma í vinnuna. Ég mætti einni í lyftunni í morgun og hún fór beinustu leið í andyrið á snyrtinguna, væntanlega til að fara úr henni enda sérðu enga konu í þessum klæðnaði hér innanhúss. Sem betur fer (ætlaði að segja Guði sér lof en það er kannski ekki viðeigandi).
Samvæmt wikipedia stendur ekkert í kóraninum um að konur eigi að vera í burqa. En eins og með biblíuna má örugglega túlka ýmislegt á þann veg sem hentar.

Ég er alveg tilbúin til að reyna að silja þetta en hef verið of löt hingað til til þess að lesa mér til. Og ég þekki enga múslimakonu. Ég þekki einn múslima, hann Nazeer sem vinnur með mér og hann er indælisnáungi.

Minning hunds

Lífsbaráttan getur verið hörð í Hyderabad. Maður venst því upp að vissu marki að sjá aðstöðuna hjá fólkinu, betlarana, fatlað og gamalt fólk úti á götu að leit að aur, lítil börn að leik í drullunni í fátæktarhverfunum og ungabörn á skítugu teppi í menguninni við vegakantinn þar sem mamman er að vinna. Ég reyndar kveið þessu einna mest áður en ég flutti út að horfa uppá þetta en vissi líka að það er öllum hollt að fá það eins og kalda skvettu í andlitið hvað maður hefur það gott. Heima erum við kannski að keppast við að fá nýja kápu fyrir veturinn, nýjan bíl, fara í fríið, út að borða og erum svo niðurdreginn yfir yfirdrættinum eða skuldunum á íbúðinni.
Það er smá sveitaspotti af aðalveginum og inn í Wisper Valley þar sem við búum. Það er kirkjugarður á vinstri hönd og svo auður blettur þar sem stundum eru geitur eða buffalóar. Þessi spotti er nokkuð skemmtilegur, á morgnanna er þar fólk á röltinu, flest á leiðinni inn í Whisper Valley að vinna. Í morgun á leiðinni í vinnuna lá eitthvað á miðjum veginum svo Surya tók stóran sveig framjá því. Lítill hvolpur lá dauður í götunni, hafði sennilega lent í slysi og hálfan meter frá honum lá mamman og hreifði sig ekki fet þó svo bílarnir tækju krók hjá. Hún rétt lyfti höfðinu og lagði það svo aftur á framlappirnar og horfði á hvolpinn sorgmædd á svip. Svona endar lífsbaráttan stundum í Hyderabad, hjá hundum og mönnum. Allir gera sitt besta til að koma sér og sínum áfram með það veganesti sem þeir hafa fengið og þær aðstæður sem þeir búa við. Stundum gengur vel og stundum enda hlutirnir á þann veg sem síst var óskað.

Feðgarnir í viðtali hjá Deccan Post

Við erum rétt búin að koma okkur fyrir hér í hitanum í Hyderabad að indversku fjölmiðlarnir eru þegar farnir að keppast um sögu okkar. Málið var nú ekki merkilegra en svo að Deccan Post vildi endilega vita hvernig væri að búa í lokuðu samfélagi (gated community) með ríka fólkinu í borginni. Ekki ósvipað og að búa á Arnarnesinu nema hér er allt girt af og öryggisverðir sem sjá til þess að enginn óæskilegur komist inn eða út. Hér er líka miklu heitara og fullt af moskítóflugum....jæja þetta er ekkert eins og Arnarnesið nema húsin og ríka fólkið.
En við fegðarnir vorum meira en til í að segja sögu okkar....linkarnir hér fyrir neðan eru tvær blaðsíður úr Deccan Post um hverfið okkar, meira að segja mynd af fegðunum á seinni síðunni. Indversk blaðamennska er greinilega frjálsleg þegar kemur að því að hafa eftir viðmælendum, blaðamaðurinn einfaldlega skáldaði upp í eyðurnar á ummælum sem hún annað hvort skildi ekki eða mundi ekki seinna meir. Eru það ekki ágætis meðmæli fyrir vinnu á DV? En hvað um það, feðgarnir eru komnir á blað.

http://70.87.69.50/deccanpost/issue07/downloads/21_03_2008_020.pdf
http://70.87.69.50/deccanpost/issue07/downloads/21_03_2008_021.pdf

Konni

Það er heitt!!!!

Mér er heitt, heitt eins og kafna heitt. Ekki heitt eins og svitna heitt. Mig svimar af því að labba upp tröppurnar, algerlega orkulaus heitt. Heitt, heitt heitt.
Það var 34°C í dat í Hyderabad, á næsta þriðjudag er spáð 36°C og svona hækkar þetta gráðu fyrir gráðu næstu tvo mánuði þangað til monsoon rigningin skellur á okkur. Það verður svalandi. Hitinn ku fara í 45°C í apríl/maí. Ég legg til að þið heimsækjið okkur EKKI á þeim tíma, nema þið hafið áhuga á að skoða mörk líkamans. Ég var í Dubaii í haust í 45 °C, það var allt í lagi, á loftkældu hóteli, í loftkældum bíl eða loftkældri skrifstofu en hérna heima er kælingin ekki alveg nógu góð því loftræstingarnar eru bara í herbergjunum.
Bið búim samt vel, Madhura sem vinnur með mér er lítil sæt indversk kona komin rúmlega 6 mánuði á leið. Heima hjá henni er engin loftræsting. Ég sé það ekki alveg fyrir mér að vera komin átta mánuði á leið í borg þar sem hitinn er 45°C og lifa án loftræstingar.
Hitasæknin á meðgöngunni hentað mér vel á klakanum. Ég sat við gluggann í vinnunni og leið bara vel en yfirleitt er frekar kalt í Calidris á veturnar enda byggt fyrir útfararstofu, ekki forritara. Það er mér minnisstætt þegar Geir fyrrum vinnufélagi (blessuð sé Calidris-minning hans) sem er dagleg hetja sagði hingað og ekki lengra þegar hann var hættur að geta slegið á lyklaborðið fyrir kulda þegar ég var ólétt. Geir hjólaði alltaf vetlingalaus í vinnuna á veturnar til að herða húðina á höndunum.
Eina ráðið er að skella í sig eins og 2 lítrum af vatni. Á sumrin þarf maður að drekka 6-10 lítra samkvæmt innfæddum.

Af Surya og Gúrú

Surya mætti aftur til okkar í dag. Við vorum að skipta um bílaleigu og misstum því Surya í smá tíma en hann er kominn aftur, ráðinn á nýja staðinn. Það er mikill léttir, Surya er þægilegur maður og mátulega spjallglaður. Nokkuð kátur með lífið og tilveruna og hefur gaman að því að fræðast um nýja hluti. Hann spurði í dag hvernig mamma og pabbi hefðu það "mummy, daddy ok?". Ég var að útskýra fyrir honum að þau væru að flytja frá Kanada til Íslands. Hann hafði ekki mikinn grun um hvar það var en eftir að ég útskýrði það á Surya máli þá var hann með þetta á hreinu. "First Amerika, then Kanada", það þýðir sem sagt að Kanada er aðeins lengra en Ameríka. "Third?" spurði hann svo. "Third is Greenland", "Ahhhhhh". Nú er Surya með alla norður ameríku á hreinu.

Ef ég mæti í vinnuna rétt eftir níu þá er umferðin yfirleitt stopp fyrir framan skrifstofuna. Það var nokkuð gaman í dag því fyrir framan mig í röðinni var hindúa Gúrú ásamt föruneyti. Hann ferðaðist ekki um á BMW heldur á yfirbyggðu fjórhjóli sem var ýtt áfram af fjórum mönnum og fylgt eftir af tveim öðrum. Bænamenn tveir ýttu hjólinu, í hvítu fínu dressi og á tánum. Ég get ekki ímyndað mér að það hafi verið þægilegt á aðalgötunni en það sem verra er er örugglega mengunin enda voru þeir allir með hvíta andlitsgrímu fyrir munninum. Spurning hvort þeir hlaupi þegar það losnar um umferðina. Ég væri til í að sjá það.